Tag: groningen

Kofferwoningen

On door Ingrid Verbeek2 reacties

Na wisselwoningen hebben we in Groningen nu ook kofferwoningen. Dat zijn gemeubileerde woningen waarin gedupeerden van de gaswinning maandenlang moeten wonen. Ondertussen worden hun eigen huizen versterkt. Om er te kunnen wonen, heb je wel een koffer nodig.

Wethouder Usmany van Appingedam is er – als enige – enthousiast over:  ‘Mensen hoeven alleen een koffer met kleren en toilettas mee te nemen, ze kunnen er zo in’, prijst ze de woningen aan. Stel u voor, maandenlang wonen in een huis waarin je helemaal niet wilt wonen. En dan niet eens je eigen spulletjes om je heen hebben. Dat is dubbel afzien.

luggage-1643010_1920 (1)

In de kofferwoningen is geen plaats voor huisdieren*. Te klein waarschijnlijk en stel je voor dat de kat op de gemeubileerde bank plast. Daarom stelt wethouder Usmany, dierenvriend die ze is, haar huis beschikbaar voor alle huisdieren van de kofferbewoners.

Maar wat nu als je geen koffer hebt?

* reactie CVW
19030666_428155764249564_1038649678585442259_n

Langs de rand van de afgrond

On door Ingrid Verbeek7 reacties

Bijna, bijna had ik het opgegeven. Was ik gestopt met vechten tegen het onrecht wat mij en zoveel anderen in Groningen wordt aangedaan. Was ik verhuisd naar veiliger oorden.

Bijna, bijna had ik het opgegeven en me overgegeven. Aan machten groter dan ikzelf: aan de macht van de Shell, aan de macht van de overheid, aan de macht van ‘geld boven mensen’.

De afgelopen maanden heb ik gevoeld hoe de onveiligheid en  machteloosheid onder mijn huid kroop. Langs de rand van mijn eigen afgrond heb ik moeten gaan om duidelijkheid te vinden. Weggaan of blijven?

images
Na een maand rust ben ik eruit: ik blijf. Ik wil oud worden in mijn huis in het prachtige Groningen en nergens anders. Moet het huis gestut? Doe maar. Moet het versterkt? Doe maar. Maar alles op mijn voorwaarden, want het is mijn huis, mijn leven, mijn veiligheid.

En ik blijf me met kleine daden verzetten, door hier te blijven schrijven over mijn bevende leven. Maar ook door over mijn aardbevingsvrije leven te gaan bloggen, op mijn nieuwe, speciaal daarvoor bedoelde Groninger Blog.

Want:

Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden

zoals storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in zijn kop krijgt

zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud

zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die een sigaret aansteekt

zoals liefde met een blik
een aanraking iets dat je opvalt in een stem

jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet

en dan die vraag aan een ander stellen

Remco Campert

Barsten in mijn huid, barsten in mijn huis

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Teveel nieuws, teveel narigheid, teveel leed. Ooit heeft iemand tegen me gezegd: jij behoort tot de dunhuidigen. En ja, dat klopt, ik heb een dunne huid. Ik wens mezelf wel eens een dikkere, maar ik moet het met deze doen. Ik vind dat niet erg, want dit is mijn huid en daar ben ik blij mee. Maar als er zoveel en zo langdurig groot leed op me afkomt en ik ook door datzelfde leed getroffen ben, dan wordt het me wel eens te veel. Dan komen er barsten in mijn huid.

glass-602889__340

De leugens, de smoezen, de vernieling, de neprapporten, de geldzucht, de uitbuiting en het disrespect zijn langzaam onder mijn huid gekropen, geslopen eigenlijk. Eerst had ik het niet door, te druk met de strijd. Toen kwam er een moment dat ik brak, maar ook weer opstond. Er kwam een volgend moment en nog een. Ik zag scheurtjes in mijn huid verschijnen. Barsten van ellende en geschaad vertrouwen. In de overheid ver weg in Den Haag, maar ook in de overheid dichtbij. NCG Alders die de kant van de NAM kiest. Groningse burgemeesters die zich slechte burgervaders tonen. Wethouders die de ernst van de vernieling van ons cultureel erfgoed niet inzien. Hoeveel erger kan het nog worden?

Ik doe daarom een stapje terug, maar maakt u zich geen zorgen. Ik blijf bloggen, want zonder kan ik niet. Ik neem wel afscheid als redactielid van Houd Groningen Overeind, want ik moet mijn huid laten helen. Ik hoop dat mijn plek daar door anderen overgenomen wordt. We gaan door: het water zal de stenen breken!

Het water zal de stenen breken
Gedicht van Michelle Najlis

Wanneer alles diep van binnen pijn doet
En je alleen, tegenover je eigen beeld,
Ziet dat het vervormd is door onbekende spiegels 

Wanneer de dingen voor je schaduw wijken
Wanneer je woord dat van een ander lijkt
En je hartslag uit je lichaam vlucht

Wanneer je handen ver van je weg zijn
En je de afdruk van je voeten niet herkent
Wanneer je het gezicht dat nadert bent vergeten
Wanneer je niets meer waarneemt dan dode buitenkant

Ga dan
Als de zalm
Tegen de stroom in
Met alle razernij van je woede

Wanhoop niet
Het water zal de stenen breken

 

 

De schone lei van de NAM

On door Ingrid Verbeek3 reacties

20170424_175252_resizedDe NAM wil graag met een schone lei verder. Ik vind dat een goed idee. Daarom heb ik vandaag een vuurtje gestookt. Alle schaderapporten die ik sinds augustus 2012 heb ontvangen, heb ik verbrand. Ik ben een aardig tijdje bezig geweest. De planken in mijn kast, gereserveerd voor de NAM, zijn leeg. Ik heb ze gelijk maar even versterkt, want ze waren erg doorgezakt. Wokkels heb ik ervoor gebruikt, dus ze zijn nu weer veilig.

Mijn lei is schoon, wat nu? Lees verder “De schone lei van de NAM” →

Die ongenood komt, moet onbedankt weggaan

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Ik heb een ongenode gast in huis. Al een hele tijd. Sinds augustus 2012 om precies te zijn. Misschien was hij er al langer, maar dat wist ik toen nog niet. Hij zit s’ochtends aan de ontbijttafel en s’avonds bij het warme eten. S’nachts hoor ik hem door het huis spoken, krakende voetstappen in de gang. Soms een klap, alsof hij ergens tegenaan stoot.

Ik heb geprobeerd hem weg te sturen, eerst vriendelijk, toen bozig. Ik heb hem gepaaid, getreiterd en vervloekt. Hij blijft en plakt als kauwgom aan mij vast. Overal waar ik ga, gaat hij ook. Hij laat me geen moment alleen. Hij is mijn cipier geworden en ik zijn gevangene. En hij, hij heeft niets in de gaten.

images (1)

Maar nu heb ik een plan bedacht. Ik haal zijn stoel weg bij de tafel en gooi zijn kleren in de vuilnisbak. Daarna zet ik hem, in zijn nakie, op het vliegtuig en stuur hem weg naar verweggistan.
Zonder geld, zonder applaus.

Mijn huis is weer van mij, genode gasten zijn altijd welkom.

Titelbron