Uitgenodigd voor de formatietafel. Gaan we?

Wij, gedupeerden van de gaswinning, zijn uitgenodigd aan de formatietafel. Samen met onze collega-gedupeerden van de toeslagenaffaire mogen we ons verhaal doen. Locatie Ziggo-dome vermoed ik. Gaan we op deze uitnodiging in? Om deze vraag te beantwoorden heb ik op twitter een poll gezet. De uitslag spreekt voor zich. De tekening van Pluis ook.

De onderhandelaars van Rutte4 willen op ons de nieuwe bestuurscultuur oefenen. We zijn gekke Henkie niet. Laten ze lekker op zichzelf oefenen. Bovendien doen we al jaren ons verhaal: in de media, in blogs en in doorwrochte rapporten en adviezen. De maatschappelijke organisatie het Groninger Gasberaad publiceerde in 2020 nog een 135 pagina’s tellend rapport Boudel op rieg: stand van zaken gasdossier Groningen. Het laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Het Gasberaad ziet nog één weg om uit de misère te komen: de Tien stappen voor een werkelijk ‘Herstel van Groningen en de Groningers’.

  1. maak één integraal herstel plan voor schade, versterken en verduurzamen
  2. geef de bewoners de regie terug
  3. geen normen en geen causaliteitsvereiste voor Integraal Herstelplan
  4. voer een drastische vereenvoudiging van het speelveld door
  5. maak Instituut Mijnbouwschade Groningen enig aanspreekpunt voor individuele woningeigenaren
  6. zorg voor een leefbare regio
  7. voorkom verdergaande rechtsongelijkheid
  8. richt ‘taskforces’ in voor de complexere dossiers
  9. zorg dat bewoners (én het gebied) er beter uitkomen!
  10. beknibbel niet op ruimtelijke kwaliteit en landschappelijke inpassing

Het volgende kabinet hoeft alleen maar deze stappen integraal uit te voeren en ze hebben de nieuwe bestuurscultuur te pakken. Daar hebben ze ons niet voor nodig aan de formatietafel.

Alles is goed gekomen

Mijn 92-jarige tante vraagt me: “Wat kan ik doen om te helpen zodat de gaswinning bij jullie stopt?” Elke keer als er een aardbeving is geweest belt zij of mijn oom. Deze week waren er vijf bevingen en raakte ze in paniek toen ze me niet gelijk kon bereiken. Ze was bang dat ik mijn eigen huis op mijn kop had gekregen.

Voor mij is leven met aardbevingen en alle shit die daaruit voorvloeit een ‘way of life’ geworden. Ik probeer er zo goed mogelijk mee te dealen, want ik heb mijn hart aan Groningen verpand. In goede en in slechte tijden. Maar waar ik níet tegen kan is dat mijn dierbare oom en tante, aan de andere kant van het land, zich zorgen over mij maken. Niet omdat het slecht met me gaat, maar omdat Vadertje Staat slecht met mij omgaat.

Dat ze op hun oude dag dagelijks het nieuws over Groningen volgen, in plaats van een goed boek te lezen (mijn tante) of de orchideeën te vertroetelen (mijn oom), snijdt me door mijn hart. Ik wil niet dat ze zich hier druk over hoeven maken. Ik wil zo graag tegen ze kunnen zeggen: ‘Maken jullie je geen zorgen, de gaswinning is gestopt en de aardbevingen ook, alle schades zijn hersteld en alle huizen versterkt. De rust is teruggekeerd, alles is goed gekomen’.

Ik ben bang dat ze dat niet meer mee zullen maken.

Overheid, praat met ons!

Gedupeerden van de gaswinning participeren volop en worden desondanks niet door de overheid gehoord. Maike Klip roept de overheid op de hand naar ons uit te steken.

Maike Klip werkt bij de Nationale Ombudsman. Ze doet onderzoek naar de relatie tussen burgers en de overheid. In Groningen is, net zoals in de kindertoeslagaffaire, sprake van een eenzijdige relatie: de overheid bepaalt, de burger heeft het maar te slikken. In haar blog: “Participatie on steroids” stelt ze dat de participatie van gedupeerden in Groningen opvallend groot is. We laten veel van ons horen, via het Groninger Gasberaad, de Groninger Bodembeweging, via dit blog… en bijvoorbeeld in het boek Ik wacht, waarin 101 gedupeerden vertellen wat ze hier meemaken. De overheid hoeft maar zijn hand naar ons uit te steken om met ons in gesprek te kunnen gaan. We hebben genoeg te vertellen, maar de overheid moet wel bereid zijn ons als gelijken te behandelen en te luisteren in plaats van zich boven ons te stellen.

Met haar toestemming publiceer ik de link naar haar blog hier. Klik op de titel om het hele artikel te lezen.



Susan Top, een topvrouw

bron foto: NRC

Beste Susan,
Je neemt deze week wandelend afscheid als secretaris van het Groninger Gasberaad. Op twitter is te volgen waar je wandelt en met wie. Sandra Beckerman, Sijbrand en Richtje Nijhoff, Henk Nijboer en Herman Bröring hebben je al vergezeld. Nog drie dagen te gaan, dan ben je secretaris af.

Elke keer als ik jou in actie zag op drukbezochte bewonersbijeenkomsten slaakte ik een zucht van verlichting. Je was zo goed geïnformeerd, zo duidelijk in je visie op wat er fout ging en wat de gevolgen daarvan voor de bewoners waren. Beter dan jij kan niemand verwoorden wat er mis gaat in Groningen.

Als er weer eens beloftes verbroken werden (heel recent: de gaswinning die per 2022 zou stoppen, stopt toch niet), waarvan ik regelmatig dacht: dit kan toch niet, dit mag toch niet of ben ik nou gek? liet jij in de media van je horen. Dit klopt niet, dit moet anders zei je dan en deed gelijk suggesties ter verbetering. Daarmee bewaakte je de normaliteit: hoe het hóórt te gaan in een rechtstaat en liet je ons gedupeerden weten dat we geen zeurders waren, maar in ons recht stonden met onze klachten, protesten en boze brieven.

Je zat aan tafel met ambtenaren, bestuurders en politici. Mensen waar je als individuele gedupeerde moeilijk toegang tot krijgt en als je die toegang wel krijgt, kunnen ze niets voor je doen: “want ook wij hebben geen invloed op wat er in Den Haag besloten wordt”. Om moedeloos van te worden. Dat jij hier ook moedeloos van bent geworden begrijp ik helemaal. Als secretaris van het Groninger Gasberaad zat je in een positie met invloed, maar het logge bureaucratische monster dat van de afhandeling van de mijnbouwschade gemaakt is, sluit elke invloed van buiten af. NAM en Staat hebben er ondoordringbare hekken omheen gezet. Hekken waar niemand doorheen kan. Ook jij niet.

Je hebt als een leeuwin voor ons geknokt. Jij hebt alles gedaan wat in jouw macht lag. Je hebt zeven jaar gestreden, je hebt laten zien dat we in Groningen niet gek zijn, dat er niet met ons te spotten valt. Je hebt het beste van jezelf gegeven. Meer kan je niet doen, meer hoef je ook niet te doen. Ooit zal duidelijk worden wat hier allemaal misgegaan is en wie daarvoor verantwoordelijk zijn. En dan zeggen ze in Den Haag: “Susan Top had helemaal gelijk, hadden we maar naar haar geluisterd”.

Susan, dank je wel voor je inzet, je betrokkenheid én petje af voor je moedige besluit om te stoppen. Genoeg is genoeg. Ik wens je (na uitgerust te zijn…) een nieuwe baan toe waarin je wél invloed hebt, want met zo’n topvrouw als jij mogen ze hun handen dichtknijpen.

Bekijk hier het afscheidsinterview met Susan Top op RTVNoord

Iemand zit op een bankje

Bijgaande foto komt uit een artikel over de mentale gezondheid van de bewoners in het gaswinningsgebied. Daar is nogal wat om te doen. Is die gezondheid nou slechter, beter of gelijk aan de rest van Nederland? Is het aantal suïcides in Groningen nu hoger, lager of gelijk aande rest van Nederland? De deskundigen zijn het er niet over eens, daarom moet er meer onderzoek naar gedaan worden.

Het onderschrift van de foto is: iemand zit op een bankje. Een voor de hand liggende tekst, want dat is wat je letterlijk op de foto ziet. En daarmee een overbodige tekst.

Datzelfde geldt voor de nadere onderzoeken naar onze mentale gezondheid. Je hoeft maar naar ons te kijken en je ziet letterlijk onze uitputting, onze moedeloosheid, de kringen onder onze ogen, de wanhopige blik en de ingehouden boosheid die ons van binnen leeg vreet.

Het ligt voor de hand dat dat komt door de gaswinningsellende. Nader onderzoek is volstrekt overbodig.