Geblokkeerd op Twitter

Ik had niet gedacht dat het me ooit zou overkomen: geblokkeerd worden op Twitter. Niet door Twitter zelf omdat ik gedreigd, gediscrimineerd of anderszins had, maar door een medestrijder in de gasellende. Ik geloofde het eerst niet, heb op alle knoppen gedrukt die ik op Twitter kon vinden, maar niets hielp.

Ik heb er een nacht slecht van geslapen. Wat voor ergs had ik misdaan, behalve reageren op een tweet. Een keurig nette reactie, want zo ben ik opgevoed. Als antwoord werd ik geblokkeerd. Mij werd het zwijgen opgelegd.

Geblokkeerd worden voelt als een daad van agressie, van de mond snoeren, van ergens niet op aangesproken willen worden, van het gesprek niet aan willen gaan. Het voelt ook als een daad van polarisatie: ik praat niet meer met jou, jij behoort vanaf nu tot een ander kamp.

Zegt dit iets over wat de jarenlange gasellende met ons doet? Zijn er tussen medestrijders kampen ontstaan, waardoor mensen niet meer met elkaar praten, elkaar het zwijgen proberen op te leggen? Zouden we zo getergd zijn door wat ons aangedaan wordt? Of is dit een incident en moet ik er niet teveel betekenis aan toekennen? Ik hoop het laatste, want zonder solidariteit redden we het niet.

Het verdriet van Wiebes

‘Dit is Nederlands overheidsfalen van on-Nederlandse proporties’ merkte minister Wiebes op toen hij het gasdossier overnam van minister Kamp. We spreken over 22 november 2017. Vandaag, 15 januari 2021 treedt hij af als Minister van Economische Zaken. Niet vanwege het feit dat hij het overheidsfalen in Groningen niet gestopt heeft. Maar vanwege zijn faalrol als voormalig staatssecretaris in de kinderopvangtoeslagaffaire.

Wat een integere man, zou je kunnen denken als je zijn afscheidsboodschap bekijkt. Hij worstelt met het ongekende falen van de rechtsstaat. Ik vermoed dat hij er ook buikpijn van heeft. Dat hij er verdrietig over is, heeft hij al uit en te na laten weten. Een man met gevoelens, daar hou ik wel van. Maar waar ik een hekel aan heb, is een politicus die de schuld buiten zichzelf legt: ‘De rechtstaat heeft gefaald’.

Ik zie hier een politicus met een lange staat van falen. Met de staart tussen zijn benen verlaat hij de politieke arena. Zo hoopt hij de Parlementaire Enquête Gaswinning te ontlopen. Want ook in het gasdossier heeft hij geen schone handen. En om ook daarover op het matje geroepen te worden is hem te veel. Van het idee alleen al wordt hij verdrietig. Echt heel verdrietig. ‘Het is een verdriet van on-Nederlandse proporties’, zegt hij er zelf over.

Hoera, een nieuwe denktank

Dat ze er niet eerder opgekomen zijn: een denktank die sturing geeft aan de oplossing van de maatschappelijke problemen die hier zijn als gevolg van de jarenlange gaswinning. Het briljante idee komt van de Commissie Bijzondere Situaties, een van de vele commissies die zich bezighoudt met de bevingsproblematiek. De commissie bestaat al 6 jaar, dus ze weten van de hoed en de rand. Daarom kan ik hun advies om een denktank op te richten, niet anders dan serieus nemen.

Toch word ik er ook behoorlijk kriegelig van. We komen hier al om in de commissies, is eentje erbij niet méér van hetzelfde? Worden dat niet nog meer mannen en vrouwen in strakke pakken met stapels papieren onder de arm op weg van de ene vergadering naar de andere. Hun motto: ‘Het gaat niet alleen om de stenen, maar vooral om de mensen die erin wonen.’, komt me bovendien bekend voor. Is dat niet hetzelfde motto als Nationaal Coördinator Groningen Hans Alders in 2016 predikte (Het gaat om de mensen hun thuis) en wat is er van zíjn plannen terechtgekomen?

Precies, dat bedoel ik.

Vluchtende Groningers

In de kerstvakantie publiceerde Ineke Noordhoff haar blog “Vluchtende Groningers” op de site van het tijdschrift Noorderbreedte. Met als voorbeeld het systematisch afwijzen van verzakkingsschade door het Instituut Mijnbouwschade Groningen, schetst ze een ontluisterend beeld van de stand van zaken in het gasdossier. Lees het en u bent in één klap weer helemaal bij.

Klik hier om haar blog te lezen

Leijten-Omzigt doctrine

Met stoom uit mijn oren kijk ik naar Buitenhof. Renske Leijten en Pieter Omtzigt vertellen over het rapport ‘Ongekend onrecht’ van de onderzoekscommissie Kinderopvangtoeslag. Jarenlang zijn ouders geschoffeerd, als fraudeurs weggezet, in de schulden gejaagd en aan het lijntje gehouden. De overheid stond erbij en keek erna, hield informatie achter en loog dat het gedrukt stond.

Ik heb nooit te maken gehad met kinderopvangtoeslag en toch komt alles wat Leijten en Omtzigt zeggen me zo ontzettend bekend voor. Met deze ouders is precies hetzelfde gebeurd als hier in Groningen al jarenlang gebeurt. Als gedupeerden van de gaswinning worden we net zo behandeld: gekleineerd, als profiteurs weggezet, lastig gevonden en vooral niet op ons woord geloofd. Ze zouden ons eens serieus gaan nemen, dat kost ze veel te veel geld. Kunnen ze niet aan beginnen.

De drijvende kracht achter deze aanpak is Rutte, met zijn maat Wiebes als vooruitgeschoven post. Alles is erop gericht zo min mogelijk informatie te delen met de Tweede Kamer en gedupeerde burgers zo veel mogelijk uit te persen. De ‘Rutte-doctrine’ noemt het rapport het. We weten er in Groningen alles van.

Dat Rutte en Wiebes af moeten treden spreekt voor zich. Dat Leijten en Omzigt hen moeten opvolgen ook. Laat 2021 het jaar worden van de Leijten-Omtzigt doctrine, waarin de rechten van burgers optimaal beschermd worden, zoals dat hoort in een rechtstaat.

Rutte en Wiebes mogen toekijken vanuit het gevang.

Tot 4 januari ben ik met kerstreces. Fijne dagen.