De tranen van de toren

De scheuren in de toren van de kerk van Zeerijp vertellen het echte verhaal van Groningen. Op 8 januari 2018 trilde de grond hevig, een aardbeving van 3.4 op de schaal van Richter deed niet alleen veel huizen, maar ook de kerktoren scheuren. Minister Wiebes kwam aangesneld uit het verre Den Haag en beloofde dat alles goed kwam.

ZeerijpSinds die dag heeft de toren gezien hoe kinderen langs fietsten op weg naar de noodschool in het dorp. Hoe steeds meer mensen hun huis te koop zetten, omdat ze zich niet meer veilig voelden. Hoorde de toren gesprekken van bewoners over eindeloos wachten op een schade-inspectie, op een schaderapport, op een aannemer die de scheuren kwam herstellen.

Wat de toren niet gezien heeft is een aannemersbusje dat bij de kerk stopte. Waar mannen met hoge ladders uitstapten om de toren eens grondig te inspecteren. Waar de telefoon gepakt werd om te regelen dat de scheuren acuut hersteld werden, omdat torens kunnen omvallen net op het moment dat er iemand langs loopt.

Niets van dat alles. De scheuren in de kerk van Zeerijp zijn de stille getuigen van de stilstand waar Groningen sinds 8 januari 2018 in zit. Ze vertellen het echte verhaal. Zoals de scheuren wachten, wachten de mensen ook.

Groningen wordt zijn ziel ontrukt

“Lieve familie, vrienden en relaties,
Dit jaar kozen we voor een ander ‘format’ om ter gelegenheid van de jaarwisseling met onze naasten te communiceren. Geen Kerstkaart, email of snelle tweet maar een archaïsch waagstuk: een nieuwjaarsbrief.

De veel gestelde vraag hoe het met ons gaat en met onze boerderij, vereist immers een serieuzere toelichting. Wij maken in deze contreien bewogen jaren mee. De droom van een mooie oude dag is voor vele, door mijnbouwschade getroffen, Groningers intussen veranderd in een nachtmerrie”. 

Zo begint de indrukwekkende Nieuwsjaarsbrief van Peter Hofstede en Ingrid Mortiers uit Leermens.

Schermafdruk 2020-01-17 12.20.11
“Met recht kan gesteld worden dat dit landschap de vroegste getuigenis levert van waar Nederland in de wereld om bekendstaat : de eeuwigdurende strijd met het water. De verre voorvaderen van de huidige bewoners leverden hier een heftige strijd met de elementen. Geen wonder dat ‘noaberschap’ in deze contreien nog steeds als belangrijke maatschappelijke waarde wordt gezien. ‘Kop d’r veur’ in de overtuiging dat
problemen samen opgelost kunnen worden, is nog steeds kenmerkend voor de mentaliteit. Wellicht heeft het daarom enige tijd geduurd vooraleer de Groningers-na de beving van Huizinge- zich manifesteerden. De machten en belangen waartegen een rechtmatige strijd moet worden gevoerd, overstijgen verre de vertrouwde maat.

De wierden zijn heden ten dage de vitale getuigenis van een traditie; ze incorporeren kernwaarden van Nederland. De ruimtelijke en monumentale kwaliteit van dit wierdenland met onder andere de middeleeuwse kerken, de borgen en eeuwenoude boerderijen leveren de huidige bewoners van het gebied de existentiële ankers in het bestaan. Wat nu gebeurt : Groningen wordt zijn ziel ontrukt!

Over hoe politieke afwegingen jarenlang ten koste gaan van de burgers. Lees hier de hele brief.

 

Op zoek naar evenwicht

Vijf jaar geleden, op 26 december 2014, ben ik dit blog begonnen. Ik had geen idee dat ik mijn 1e lustrum zou gaan halen. Zólang kon het netjes afhandelen van de aardbevingsschade toch niet duren, dacht ik nog naïef. Ik weet inmiddels beter en verwacht dat ik ook mijn 2e bloglustrum nog ga meemaken.

balance-2025598_1280In de jaren dat ik dit blog schrijf, heb ik een scala aan heftige emoties gevoeld: wanhoop, angst, boosheid, machteloosheid, verdriet, stress. Bij tijden zat ik er helemaal doorheen, met als dieptepunt de op-een-haar-na beslissing om Groningen te verlaten en te verhuizen naar veiliger oorden. Het idee om uit Groningen weg te gaan, maakte me nog verdrietiger dan ik al was. Ik wou helemaal niet weg, want ik voel me hier thuis.

Ik besloot te blijven, maar dan moest ik wel een andere manier vinden om met deze emoties om te gaan. Dat is met vallen en opstaan gelukt. Niet dat ik me nooit meer angstig, boos, machteloos, verdrietig of gestrest voel, maar ik verlies mijn evenwicht niet meer. Ik ben gaan beseffen dat we in een hemeltergend stroperig proces van vette problemen en magere oplossingen zitten. Waarin we te maken hebben met grote machten en raderen die langzaam draaien. Ik moet dus geduld hebben en ondertussen goed voor mezelf  zorgen.

child-1096177_1280Bloggen helpt mij om mijn balans te houden. Zo zal iedereen zijn/haar eigen manier hebben om overeind te blijven. Ik hoop dat we ook in 2020 onszelf en elkaar helpen om op de draad te blijven staan, net zolang tot we weer vaste grond onder onze voeten hebben.

 

 

 

 

Doe iets!

‘We wachten nu al vijf jaar sinds het melden van de schade. De bouwkosten stijgen alleen maar. Het is een gordiaanse knoop. Iedereen is best van goede wil, maar je komt er niet uit. Op wie moet ik boos worden? Zelfs dat is onduidelijk.’

Een citaat uit het artikel Ramp in slow motion. Doe iets! in de Groene Amsterdammer no. 49. Minister Wiebes doet het voorkomen alsof alle problemen in Groningen opgelost zijn, want de gaswinning gaat immers stoppen. In werkelijkheid worden de problemen alleen maar erger.

 ‘Veel mensen zijn murw en moedeloos.’

hammer-1502761_1920Journaliste Irene van der Linde zet de feiten op een rijtje. Als bevingsgedupeerde kan ik niets anders zeggen dan: elk woord is waar, elke zin is raak, de feiten kloppen en alle citaten raken de kern.

 ‘De minister heeft het voortdurend over “ik ga de gaskraan dichtdraaien”. Dat is heel stoer, maar het lost de problemen hier niet op. Het was dweilen met de kraan open, nu moet er nog wel gedweild worden.’

Neem even de tijd om haar artikel te lezen en je gelooft geen woord meer van de mooie praat van Wiebes. In Groningen voltrekt zich een stille ramp.

Scheuren in een mens

Ik heb een gezellige middag, samen met mijn beeldhouwvriendinnen. We kletsen wat, we vijlen wat, we hebben het naar ons zin. Tot de tafel waaraan ik zit te werken opeens beweegt. Ik schrik me rot. Voor ik kan bedenken wat er aan de hand is, reageert mijn lichaam al. Het zweet breekt me uit, mijn hart klopt in mijn keel en mijn hoofd wordt vuurrood. Mijn reactie roept gelach op bij de anderen. Tot ze de tranen in mijn ogen zien.

surprised-1327192_1280Iemand verschoof alleen maar een tafel, meer was het niet. Maar mijn lichaam ervaart het als een aardbeving, mijn lijf kan geen onderscheid meer maken tussen een bewegende tafel en een beving. En raakt onmiddellijk in de stress: kijk uit, pas op, wat gebeurt er, wat moet ik doen, waar moet ik heen.

Dat het doodgewone verschuiven van een tafel een lawine van stress in mij losmaakt, maakt me niet alleen verdrietig, het tekent ook de onomkeerbare gevolgen van de gaswinning in Groningen. Bij een huis kun je de scheuren zien en herstellen. Een mens scheurt van binnen, daar waar het niet te zien is, daar waar de schade blijvend is.  

Wat zou het fijn zijn als hier net zoveel landelijke aandacht voor was, als voor de opening van het ‘aardbevingsbestendige’ Forum Groningen.