Smartengeld: hou het simpel

Ik schreef al eerder over de vergoeding van immateriële schade in het Groninger gaswinningsgebied (Smartelijk geld, De prijs van mijn leed). Het blijkt ingewikkelde materie te zijn. Zo ingewikkeld dat er door het Instituut Mijnbouwschade Groningen een ‘leertraject’ voor opgestart is in de vorm van een pilot. En omdat het zo ingewikkeld is, is er ook nog een Webinar Immateriële Schade gehouden.

Mijn conclusie na het volgen van het webinar: ja, het is ingewikkeld maar vooral omdat het ingewikkeld gemaakt is. Op zich is het simpel: stel er leven 100.000 mensen boven het Groninger aardgasveld. Al deze mensen hebben te maken met aardbevingen, bodemdaling, scheuren in hun huis, onveiligheid, schrik, angst, onmacht, relatiebreuken, bange kinderen en stress, heel veel stress. Geef al deze 100.000 inwoners een gelijke vergoeding voor het leed dat ze al jaren meemaken en nog mee zullen maken. Maak geen onderscheid tussen mensen, want iedereen zit in hetzelfde bootje. Betaal iedereen een vorstelijk bedrag en doe er nog een mooi bosje bloemen bij.

Hou het simpel betekent: huur geen juristen, psychologen of sociologen in. Ga niet neuzelen over erkenning, genoegdoening, herstel van vertrouwen. Maak ook geen website waar je als bewoner een half uur bezig bent met je gegevens checken, je vervolgens een kopje koffie kunt gaan drinken om daarna op de knop verzenden te drukken (citaat van een van de sprekers). En vooral: vraag mensen niet om hun persoonlijk leed nog eens door te kauwen, want als er iets ziekmakend is, is het dat wel.

Vraag geen vertrouwen, maar geef het. Vergoed het aangedane leed, zonder rompslomp. En laat het aan de bewoners over wat dit voor ze betekent: erkenning, genoegdoening of herstel van vertrouwen. Simpel toch?

En weer veranderen de spelregels

duimschroef

Vandaag maakte het Instituut Mijnbouwschade Groningen (IMG) de nieuwste spelregels voor de afhandeling van mijnbouwschade bekend. Het is om je rot te schamen wat ze nu weer bedacht hebben. Veel gedupeerden verliezen hun recht op schadevergoeding, bewoners van Oost-Groningen en Noord-Drenthe moeten zelf bewijzen dat hun schade door de gaswinning komt (andere regio’s hoeven dat niet), als je de schrale afkoopsom van €5.000 accepteert mag je daarna geen nieuwe schade meer melden. Oftewel: de duimschroeven worden harder aangedraaid. IMG, how dare you!

Op de site van het Instituut Mijnbouwschade Groningen wordt met veel verbloemende woorden uitgelegd waarom deze veranderingen nodig zijn. Veel van wat ze schrijven begrijp ik niet, maar wat ik wel snap is: hier is sprake van bezuinigingen en niet zo’n klein beetje ook. Er komen teveel schademeldingen binnen en ze betalen te veel schadevergoedingen uit. Daar komt het kort gezegd op neer. En daar willen ze (De NAM? De Staat?) vanaf.

Ik schaam me plaatsvervangend kapot voor wat dit betekent voor al die mensen die nu met lege handen komen te staan. Velen van hen wachten al jaren op de afhandeling van hun schade, het zal je maar gebeuren dat je recht op schadevergoeding opeens vervalt. Wat moet je dan, waar haal je het geld vandaan om je huis te repareren? En vooral: mag dit eigenlijk wel, tijdens het spel de regels veranderen? Mag je mensen zomaar hun rechten afnemen en aan hun lot overlaten?

Als dit een voorbeeld van de nieuwe bestuurscultuur is, dan hou ik mijn hart vast voor wat nog komen gaat.

Bron foto: Wikipedia

Help Rutte uit de droom

Wat zat hij gisteren bij Nieuwsuur te ratelen en te zweten. Hij praatte zo snel dat ik amper hoorde wat hij zei. Ik verdenk hem ervan dat dat ook de bedoeling was: suflullen die handel. Mariëlle Tweebeke liet zich er niet door uit het veld slaan, ze pikte de krenten uit zijn woordenbrei. Ze had een lijstje met kernwoorden voor zich: toeslagenaffaire, functie elders, liegen, Omtzigt, nieuwe bestuurscultuur. Hoe vasthoudender ze werd, hoe harder hij ging lopen.

Rutte had gereflecteerd zei hij. Niet met iemand anders maar met zichzelf. Hij was diep in zijn eigen vezels gedoken en had ontdekt dat hij trots was op 10 jaar premierschap. ‘Goed gedaan jochie, ga zo door’, was zijn diepdoorvoelde conclusie. ‘Op naar Rutte IV, het land heeft je nodig en Omtzigt ook’.

Dus morgen staat hij weer fier rechtop in de Tweede Kamer, ervan overtuigd dat heel Nederland zijn wederopstanding gezien heeft. Hij zal van een kouwe kermis thuiskomen, want hij trok maar 629.000 kijkers oftewel de laatste plek op de dagelijkse kijkcijfer top 15. Hij is verslagen door Goede tijden, slechte tijden; Help, mijn man is klusser en Spoorloos. Dan ben je geen winnaar, dan ben je een loser.

Beste leden van de Tweede Kamer, doe Nederland een lol en verlos Rutte morgen uit zijn politieke lijden.

copyright foto Nieuwsuur

Wopke en Hugo

Ik ben van mezelf vrij sensitief. Althans, dat dacht ik tot ik vanochtend las dat er gisteravond een aardbeving van 2.3 Richter is geweest op 10 kilometer van mijn huis. Normaal gesproken ontgaat mij geen enkele beving, maar deze toch best pittige is helemaal aan me voorbijgegaan. Niets gehoord, niets gevoeld. Hoe kan dat nou?

Ben ik beursgebeukt door de 200 aardbevingen die ik wél hoorde en voelde. Ben ik veranderd in een zombie die door niets meer te raken is, glijdt elke aardbeving van me af als leugens van een zekere premier. Of ben ik in handen gevallen van Wopke en Hugo die mij stiekem gedesensibiliseerd hebben?

Waar het ook door komt, ik ben er niet blij mee. Ik voel en hoor de bevingen liever, dat geeft me een veiliger gevoel dan aan de goden overgeleverd te zijn. Want dat laatste zijn we hier in Groningen al veel te vaak en veel te lang.