Acht jaar na Huizinge, een poging tot een blog

Ik probeer een blog te schrijven over de zware aardbeving van 3.6 Richter in Huizinge op 16 augustus 2012. Ik wil schrijven over hoe laks, onzorgvuldig en onbegrijpelijk traag de overheid omgaat met de gevolgen van de decennialange gaswinning in Groningen. Huizinge 2012 was de eerste noch de laatste zware aardbeving.

Ik wil schrijven over hoe je moet bedelen, knokken en foeteren om te krijgen waar je recht op hebt. En hoe je het dan niet krijgt. Over hoe erg het is dat je zoveel energie kwijt bent aan iets waar je part nog deel aan hebt. Waar je helemaal niet mee bezig wil zijn. Je wil je schade gerepareerd hebben, je wil je huis versterkt, je wil serieus genomen worden, je wil behandeld worden als een mens, niet als een dossiernummer.

telephone-1822040_1920Ik wil schrijven over hoe we gevangen zitten in een oerwoud van regels en richtlijnen, die niets meer te maken hebben met onze dagelijkse realiteit. In Groningen heerst een dictatuur van protocollen, bedacht aan Haagse tekentafels. De manier waarop er omgegaan wordt met de versterking van onze huizen is maar één voorbeeld ervan. Er zijn er nog veel en veel meer.

Maar eigenlijk wil ik helemaal geen blog schrijven over acht jaar na Huizinge. Ik wil het er helemaal niet meer over hebben. Want het is om te huilen, gillend gek van te worden, moedeloos, kwaad, ziedend, misselijk, ziek, overspannen, wanhopig…

Ik wil dat er een einde komt aan deze dictatuur. Ik wil weer net zo kunnen leven als de rest van Nederland. Dat is wat ik wil. Ik wil mijn leven terug.

Lees ook:
Acht jaar na Huizinge: gaskraan gaat dicht, maar problemen zijn niet opgelost. 
Acht jaar na de aardbeving in Huizinge is wanhoop nog steeds dichterbij dan hoop
Na de beving volgden beloftes – en toen uitstel 

Wanhoopsbankjes in Loppersum

Elk dorp in de gemeente Loppersum krijgt een eigen bankje met boom. Burgemeester Hans Engels: ‘Meer ontmoetingsplekken en groen zorgen voor een prettigere leefomgeving. Dit draagt positief bij aan het welzijn van onze inwoners. Met het planten van bomen en het plaatsen van bankjes in ieder dorp zetten we op korte termijn iets zichtbaars neer in de dorpen’.

tree-2964894_1920Ik zie het voor me: ik zit met een dorpsgenoot samen op het bankje onder de boom. Met meer mogen we er niet zitten vanwege de anderhalve meter. ‘Kon je het bankje makkelijk vinden?’ vraag ik. Ja hoor, is het antwoord, het is gelukkig goed zichtbaar. ‘Waar zullen we het over hebben?’ Nou, ik zit met de versterking in mijn maag, ik word er wanhopig van, het schiet maar niet op. ‘Bij mij ook niet’ reageer ik. En we branden allebei los.

Zou ik na afloop van zo’n gesprek op het bankje onder de boom me beter voelen? Zou zo’n ontmoeting positief bijdragen aan mijn welzijn? En wordt mijn leefomgeving er ook prettiger door? Oh, werkte het maar zo, was het maar zo simpel. Dan hoefden we hier niet jarenlang wanhopig te zijn. Wanhopig, omdat Den Haag traineert en burgemeesters niet met hun vuist op Haagse tafels durven te slaan.

Zolang dit niet verandert, moeten mijn dorpsgenoot en ik het zien te rooien met ontmoetingen op het wanhoopsbankje onder de boom. Die beiden nog neergezet moeten worden. Waarschijnlijk pas in 2022. Of later.

Eerst maar op vakantie.

Roep, tier en schreeuw

Gisteren om 17.20 uur was ik niet thuis. Was ik wel thuis geweest dan had ik het huis voelen bewegen en horen kraken, tot tweemaal toe. Dan was ik net zo geschrokken als huisgenoot M. die de pech had wel thuis te zijn. Ook zonder deze aardbeving zelf gevoeld te hebben, weet ik hoe het voelt. Ik heb er genoeg van meegemaakt de afgelopen tien jaar.

Wat ik ook veel heb meegemaakt zijn reacties van lokale bestuurders, zoals die van burgemeester Engels van Loppersum: ‘Er is lang genoeg gewacht, er moeten nu meer daden komen. Hopelijk draagt deze aardbeving eraan bij dat de urgentie daarvan wordt gevoeld.’  En: ‘We zijn hoffelijk en fatsoenlijk in overleg, met de vuist hard op tafel slaan en roepen en schreeuwen helpt niet”.

man-160088_1280De vraag is dan natuurlijk: wat helpt wel. Een fakkeloptocht, een petitie, met tractors naar het Binnenhof? Allemaal gedaan, niet geholpen. Brieven sturen, beleefd overleggen? Gedaan, niet geholpen. Met de vuist op tafel slaan en roepen en schreeuwen? Niet gedaan. Hé, niet gedaan! Zie ik hier een gemiste kans?  

Beste burgemeester Engels, als ze het in Den Haag niet willen voelen, láát het ze dan horen. Hou op met je fatsoen. Sla met je vuist op Haagse tafels, roep, tier en schreeuw. De urgentie is nú, de crisis in Groningen is nú, de onveiligheid is nú, de moedeloosheid is nú, de uitputting is nú.

U heeft gelijk, er is lang genoeg gewacht, er moeten daden komen. Door u en uw collega-bestuurders. Nú.

 

 

 

Coronascheuren: gerecycled

Vandaag was er om 17.20 uur weer een aardbeving van 2.7 in Loppersum. Op 2 mei jongstleden was er een aardbeving van 2.5 in Zijldijk. Toen schreef ik onderstaand blog: 

Ik schrok vannacht wakker van een geluid. Het klonk als het verschuiven van de hondenmand. De klok stond op 5 uur. Ach, de hond zal wel wakker zijn, dacht ik en viel weer in slaap. Ik zat fout, het was een aardbeving van 2.5 Richter.

Straks doe ik een rondje door mijn huis. Dan check ik de ruim 40 scheuren die al jaren wachten op herstel. Ze zullen wel weer groter geworden zijn. Waarschijnlijk zijn er ook nieuwe bijgekomen. Ik wil het even niet weten, want als ik het weet moet ik er ook wat mee.

call-5077271_1920Door de coronacrisis was ik bijna vergeten dat er hier ook aardbevingen zijn. De boodschap: Hou vol, blijf thuis, is lastig te combineren met ‘mijn huis is niet veilig, het zit vol scheuren‘. Mijn hoofd kan maar één crisis tegelijk aan. Daarom zitten de zorgen over mijn huis in een lockdown.

Trouwens, het melden van de nieuwe schade heeft helemaal geen zin. Er komt toch pas in 2021 iemand kijken en in 2022 krijg ik te horen dat de scheuren door het coronavirus komen, niet door de gaswinning.

Ik laat dat rondje door mijn huis maar zitten.

En ik laat het schrijven van een nieuw blog over deze nieuwe aardbeving ook maar zitten. Er valt namelijk niets te schrijven wat ik al niet eerder opgeschreven heb. Alles blijft hetzelfde: de aardbevingen gaan door, de schadeafhandeling is een farce en de versterkingsoperatie is op sterven na dood. Verder geen nieuws. 

 

Maak het simpel, maak het snel

Ik vind een ronkende brochure op de deurmat. De zoveelste in een lange rij. Deze keer komt hij van het IMG. Ik moest even nadenken wat dat betekent: Instituut Mijnbouwschade Groningen. De brochure opent met het opwekkende nieuws dat de IMG een monsterklus te wachten staat; dat er naar verwachting 50.000 schademeldingen per jaar blijven binnenkomen en dat het opstarten van de nieuwe organisatie zo’n twee jaar duurt. Is dat hoopwekkend? Nee. Is dat vertrouwenwekkend? Nee. Word ik daar blij van? Nee.

Tot nu toe worden alle scheuren in alle huizen individueel beoordeeld. Er zijn, volgens diezelfde brochure, 24.363 niet-afgehandelde schademeldingen. Ga voor het gemak even uit van 100 scheuren per woning, dan moeten er 2.436.300 scheuren gefotografeerd, beoordeeld en in een rapport vastgelegd worden. En daar komen per jaar nog 5.000.000 scheuren bij. Zo creëer je je eigen monsterklus.

Schermafdruk 2020-07-03 11.02.03
foto: Easy2fix.nl

Het moet anders, het moet simpeler en sneller.  Doe als de autobranche: Melden, offerte, reparatie. Hanteer het ‘bewijsvermoeden gaswinning’ zoals het bedoeld is: een snelle, rechtvaardige afhandeling van de mijnbouwschade. Zeur niet over scheuren of andere schades die misschien/eventueel/mogelijk niet door de gaswinning komen. Zijn ze er niet door veroorzaakt, dan zijn ze er in ieder geval door verergerd en dus: mijnbouwschade.

Maak het simpel, maak het snel.
Is dat hoopwekkend? Ja. Is dat vertrouwenwekkend? Ja. Word ik daar blij van? Ja.