Wandel mee met Bé

Wat ben je toch een boffer als je in Loppersum woont. Vergeet de aardbevingen, vergeet de kapotte huizen en vergeet de duizenden schades die pas in 2030 afgehandeld worden. Het doet er allemaal niet meer toe, want we kunnen nu ‘uit wandelen met Bé’. Als ik wandel doe ik dat altijd met mijn hond, maar in Loppersum, oh mijn Loppersum kun je nu ook wandelen met de wethouder en die heet toevallig Bé. Vandaar.

boots-314411_1280Bé houdt van vette klei, dus de kaplaarzen moeten aan. Ook houdt hij van slecht weer, want: ‘Dan kun je met de koster praten over wat hij ziet en meemaakt’. Waarom je alleen bij regen een koster tegenkomt en niet bij zonneschijn is me een raadsel, maar Bé zal er wel verstand van hebben, hij is wethouder tenslotte.

Bé: ‘Door die wandelingen komen we dichter bij onze inwoners te staan’. Dat is zijn grootste wens, hij wil samen met jou en mij, op kaplaarzen in de regen in de vette klei dichtbij ons zijn. Iedereen die wel eens op kaplaarzen in de regen in de vette klei gewandeld heeft, weet hoe verbroederend dit werkt, hoe je een warm samengevoel krijgt en vrienden wordt voor het leven. En dat is wat Bé wil, vrienden worden voor het leven met alle 9.800 inwoners van Loppersum. Wat zijn we toch een ongelooflijke boffers.

Nu maar hopen dat die beloofde, hele zware aardbeving nog even op zich laat wachten.

Advertenties

Groningse toestanden

De lezer die dit blog al wat langer volgt, is het misschien al opgevallen dat de frequentie van mijn blogs niet meer is wat het geweest is. Ik zou hier het liefst schrijven dat dat komt omdat het in Groningen goed gekomen is, dat ik niets meer te klagen heb en ik mijn onbezorgde leventje weer opgepakt heb.

hamster-wheel-1014047_1920Niets is minder waar. Ik schrijf minder omdat de ‘toestand in Groningen’ (heel Nederland weet wat hiermee bedoeld wordt), niet meer te beschrijven is. Ik heb al mijn woorden opgebruikt om de ernst van de ‘toestand’ weer te geven. Ik kan mezelf alleen nog maar herhalen. We leven hier in Groningen als hamsters die opgesloten zitten in hun tredmolen en geen kant meer op kunnen. Nog even en we vallen er dood bij neer.

Ik ben aan het einde van mijn woorden en doe er even het zwijgen toe. Niet voor lang, maar wel voor een tijdje, dat is voor míjn toestand het beste. De Fransen zeggen het zo mooi: reculer pour mieux sauter: je terugtrekken om beter te kunnen springen.

A bientôt, tot later.

 

 

 

 

Gasgijzeling

b77a06332cc9f75d39af548e47796a28507799f7Ik lees Gasland – Nederland wordt wakker geschud, het net verschenen boek van Louis Stiller. Sinds 2010 woon ik in het hart van de Groninger gasregio. Ik had geen idee wat me te wachten stond, geen makelaar die me vertelde over de gaswinning en de aardbevingen. Ik ben niet de enige, lees ik in Gasland, Stiller zelf en anderen wisten het ook niet.

“We wonen niet in Nederland, we wonen in Gasland. Bevingen, schadeherstel en versterkingen gijzelen de levens, woningen, het landschap en de toekomst van honderdduizenden Groningers”.

Stiller introduceert het woord gasgijzeling en dat woord komt hard bij me binnen. Verdomd zo is het, we zijn met z’n allen gegijzeld. Hoe hard we ook op de muren bonken, hoe we ook gillen en roepen, in hongerstaking gaan of onze gijzelnemers dwars proberen te zitten, er komt niemand om ons te bevrijden. Logisch, want er zijn in dit drama alleen maar ‘bad guys’: de NAM, de Shell en de Staat. Tegen zoveel overmacht kan niemand op.

Het boek bestaat uit drie delen: Bevingsland; Hoe Nederland Gasland werd en Gasland voorbij. Ik heb alleen deel één nog maar gelezen, er is dus nog hoop. “Ergens moet een uitweg zijn” citeert Stiller de eerste zin van een lied van Bob Dylan. De laatste zin luidt: “Twee ruiters kwamen nader, de wind woei op volle kracht”. Dat moeten de ‘good guys’ zijn.

Ik lees gauw verder, want hulp is onderweg.

 

 

 

 

 

 

Paraplu’s voor Groningen

Beste Groningers,

Ik vind het van groot belang jullie te laten weten dat ik volop met jullie meeleef. En niet alleen ik, maar ook mijn vrouw Máxima en mijn dochters Amalia, Alexia en Ariane zijn intens bij jullie betrokken. Ik heb nachtenlang wakker gelegen en me voorgesteld hoe het voelt als je huis beeft en kreunt. Ik heb het echt geprobeerd, maar ik kàn het me gewoon niet voorstellen, want mijn paleizen zijn zo stevig dat geen aardbeving of laagvliegende F16 er een scheur in kan maken.

Ik las in de krant dat jullie eindeloos moeten wachten tot de schade aan jullie huizen is gerepareerd en dat er nog 17.685 schademeldingen in een la liggen te verpieteren. Wat lijkt me dat erg, als ik één dag moet wachten op de reparatie van een lekkende kraan, word ik al sacherijnig. Hoe moeten jullie je dan wel niet voelen.

child-2956973_1920Nu het ’s avonds vroeger donker wordt, heeft Maxima de verwarming weer lekker hoog gezet. Ik vind het zo gezellig om dan met z’n allen spelletjes te doen aan de ronde tafel in de warme salon, terwijl de regen tegen de ramen klettert. Houden jullie daar ook zo van of lekt het water door jullie kapotte daken op de keukentafel. Misschien kan ik uit eigen zak paraplu’s naar jullie opsturen, want als vader weet ik dat kou en regen voor kinderen niet goed is. Is dat wat?

Lieve, lieve Groningers, jullie kennen vast het oer-Nederlandse gezegde: “Wat goed is duurt lang”. Bij jullie duurt het lang, heel lang en dat is heel vervelend voor jullie, maar het betekent ook dat het goed komt, heel goed zelfs. Blijf daarop vertrouwen, ook al is het einde van jullie lijden nog lang niet in zicht. Weet dat wij er altijd voor jullie zijn.

Koninklijke groet,
Willem-Alexander

P.S. De paraplu’s zijn onderweg.