Stemmen met je voeten

Nu blijkt dat zelfs onze lokale bestuurders niet naar ons luisteren en de kant kiezen van de tegenpartij (ja, beste bestuurders, de NCG* is onze tegenpartij!) hebben we in Groningen niets meer te verliezen. Dus kunnen wat mij betreft alle remmen los. Petities, demonstraties, ingezonden brieven, boze blogs, documentaires, bezettingen, we hebben het allemaal al gedaan. En het helpt niets, daarom is het de hoogste tijd voor iets anders.

24879881_898462027001698_3473047571772297658_oWat we nog niet gedaan hebben, is ‘stemmen met onze voeten’. Overstappen naar een bank die geen vuile handen maakt of naar een goedkopere zorgverzekering zijn voorbeelden hiervan. Bij de komende gemeenteraads-verkiezingen stemmen op een partij die het hart op de goede plek heeft of: weigeren om OZB  (onroerende zaakbelasting) te betalen tot er een voor ons bevredigende oplossing voor de mijnbouwproblematiek is gevonden. Deze actie gaat in 2018 daadwerkelijk plaatsvinden, lees meer hierover op OZB-NEE.

Het begin is er! Maar is er natuurlijk nog veel meer te bedenken. Zoals niet meewerken aan de versterkingsoperatie, die uitsluitend bedoeld is om gas te kunnen blijven winnen. En niet om onze huizen zo veilig te maken dat ze een zware aardbeving overleven (ze worden ‘near collapse’ versterkt = bewoner heeft net de tijd zijn huis te verlaten, huis stort daarna in). Daar sta je dan met lege handen.

Waar het om gaat is dat wij met ons gedrag invloed kunnen uitoefenen. Geen OZB betalen raakt de gemeentes in de portemonnee. Weigeren onze huizen te laten versterken brengt de NAM in een lastig pakket, want ze zijn verplicht aan preventie te doen.

sneakers-2770092_1920Wij moeten het nu gaan doen, met elkaar, massaal. Hoe meer voeten, hoe groter de invloed die we als bewoners kunnen hebben. Want wie niet horen wil moet maar voelen. Het is de hoogste tijd voor Groningse gerechtigheid.

* NCG= Nationaal Coördinator Groningen, onderdeel van het Ministerie van Economische Zaken & Klimaat en dikke vrienden van de Shell.

Advertenties

Hans Alders flikt het weer

In Groningen hebben we het Groninger Gasberaad, waarin een groot aantal maatschappelijke organisaties samenwerken met als doel: opkomen voor de mensen en de organisaties in het aardbevingsgebied. In Groningen hebben we ook de versterkingsoperatie, waardoor zowel mensen als huizen gesloopt worden, dorpen vernielt, cultureel erfgoed verdwijnt en Groningen tot vinexwijk vervalt.

dog-156805_1280Het Gasberaad verzet zich hiertegen en heeft zich ontwikkeld tot de waakhond die irritant in de hielen van de baas blijft bijten. Die baas is Hans Alders, de man die door de overheid ingezet wordt om ‘lastige’ dossiers door de strotten van de bewoners te douwen. Denk aan Schiphol en Lelystad. In Groningen mag hij zelfs de titel ‘Nationaal  Coördinator Groningen’ (NCG) dragen.

Alders staat erom bekend dat hij veel praat en weinig luistert. Nou ja, hij luistert wel maar uitsluitend naar de overheid en nooit naar de burgers. Ook nu weer. Het Gasberaad heeft zich de blaren van de tong gepraat en doorwrochte commentaren geschreven (lees hier). Alders heeft empatisch gehumd en sympathiek geknikt. En daar is het bij gebleven, blijkt uit de extra nieuwsbrief die het Groninger Gasberaad gisteren gepubliceerd heeft.

Hans Alders heeft het kunstje weer geflikt. Hij walst over de belangen van de bewoners heen, net zoals hij dat in Schiphol en Lelystad doet. Hij geeft de hond een schop en sluit hem op in zijn hok, door naar de volgende klus. Misschien is Beerput Nederland iets voor hem?

 

 

Hoe lang nog?

Soms, eigenlijk best vaak, vraag ik me af: hoe lang hou ik dit nog vol? Na drie jaar bloggen heb ik alles wat ik wou zeggen onderhand wel gezegd, ik begin in herhaling te vervallen. Dat geldt niet alleen voor mij, maar ook voor de ramp die zich in Groningen voltrekt. We zitten vast in een vicieuze cirkel van onderzoeken, (nep)rapporten, aardbevingen, zinloze gasdebatten, spiegeltjes en kraaltjes voor de bewoners, verbroken beloftes, gesloopte huizen, opgebrande bewoners, vernielde dorpsgemeenschappen, verdwenen toekomstperspectieven.

Als ik vanaf nu alleen nog mijn oude blogs zou herbloggen, zou niemand daar iets van merken. Niets is veranderd, het is er alleen maar slechter op geworden.

images_LI (2)

Ik heb al mijn woorden om duidelijk te maken hoe erg het is wat hier gebeurt, al opgebruikt. De dreiging komt van alle kanten, de gaswinning haalt de grond onder onze voeten weg, terwijl bovengronds de bestuurlijke elite naar de pijpen van de NAM (en het grote geld) blijft dansen. In plaats van naar ons Groningers te luisteren en te horen wat wij zeggen: wij willen de zeggenschap over onze levens terug, we willen ons veilig weten en weer een toekomst voor ons zien.

Nog even en er staat niets meer boven Groningen. Geen huis, geen mens, geen ziel.

Groningse leeslijst voor Minister Wiebes deel 3: De wal keert het schip.

Komende week komt Minister Wiebes voor de tweede keer naar Groningen. Het is zo langzamerhand erop of eronder voor ons. “De rek is eruit” stelt Susan Top van het Groninger Gasberaad terecht.  Dit is dé kans voor Minister Wiebes om het goede te doen.

Appingedam-sloop-versterking-7 (2)“Er gaat een heleboel niet goed met het versterken en het proces heeft ernstige vertraging opgelopen. We zien niet zo snel hoe de plannen van Alders dat oplossen.” Ondertussen ziet Top (en velen met haar) de frustraties in het gebied toenemen en mensen mentaal afhaken. Het kan zo niet langer, te beginnen met de versterkingsoperatie. Het kan anders en het móet anders!

Hier het volledige persbericht van het Groninger Gasberaad:  De wal keert het schip.

“Op 21 november heeft de Nationaal Coördinator Groningen (NCG) in een Meerjarenprogrammabrief versterkingskaders gepresenteerd. Kaders die zijn uitonderhandeld met NAM en die vanaf nu moeten gaan gelden voor de versterkingsoperatie.

Het Groninger Gasberaad gelooft dat deze kaders in essentie niet goed zijn. NAM moet, net als bij de afhandeling van schade, ook hier uit het systeem. En doorborduren op iets wat in essentie niet goed is, leidt per definitie tot onbevredigende uitkomsten. Ons bekruipt steeds meer het gevoel dat straks de operatie weliswaar geslaagd zou kunnen zijn, maar dat de patiënt is overleden..

Wij denken dat een fundamentele verandering van aanpak onvermijdelijk is. Met de manier waarop de versterking nu is ingestoken, koersen we frontaal op de wal af. Om het schip te keren, hebben we tien kernpunten geformuleerd.

  1. Lange termijn visie, gericht op (ruimtelijke) kwaliteit en maatschappelijk verantwoord investeren. Vereist stabiele normering!
  2. Groot denken, op schaal uitwerken en uitvoeren. Ruimte voor innovatie en creativiteit. Inbreng vanuit internationale, nationale, regionale en lokale ervaring en inspiratie.
  3. Doelen: gebiedsontwikkeling, veiligheid én schadepreventie, gaan hand in hand.
  4. Structuurvisie en kwaliteitsrichtlijnen voor het hele gebied, uit te werken door gemeenten, lokale dorpsgemeenschappen en experts op gebied van architectuur en stedenbouw, passend binnen structuurvisie.
  5. Vanaf het allereerste moment (het bepalen van het inspectieprogramma in een dorp/wijk) moeten bouwtechneuten, stedenbouwers, landschappers, civieltechneuten, rekenmeesters, overheden, corporaties én bewoners (zowel eigenaren als huurders) samen met elkaar om tafel.
  6. Meer focus op begeleiding collectief, individueel waar nodig. Lessen uit particulier opdrachtgeverschap, de stads- en wijkvernieuwing maar ook van vergelijkbaar grote projecten als Ruimte voor de rivier,  worden in de praktijk gebracht.
  7. Optimale keuzeruimte voor de eigenaar/bewoner over het eigen bezit. Geen kramp op het feit dat ze er misschien “beter van worden”. Dat moet namelijk ook!
  8. De nieuwe aanpak moet bovenal verbindend zijn. Betrokken bestuurders, projectleiders, managers, ambtenaren, bewoners en vrijwilligers moeten in staat zijn te verbinden en de zaak bij elkaar te halen en te houden. Moet rol spelen in selectie, training en monitoring van de nieuwe aanpak.
  9. Alles zo transparant en openbaar mogelijk. In een gezamenlijke aanpak is geen ruimte voor informatie ongelijkheid!
  10. Relatie met economische ontwikkeling en perspectief. Energietransitie als rode draad. Maar: zonder de provincie onder dat mom ongebreideld uit te buiten als wind en/of zonnepark. En zonder de bevolking van Groningen opnieuw ongewild proefkonijn te maken van nieuwe, onbewezen energievoorzieningen. Draagvlak is hiervoor vereist!

Concreet betekent dit dat de hele aanpak vanuit een ander perspectief wordt aangevlogen. Niet de aansprakelijkheid van NAM, maar het toekomstperspectief van het hele gebied staat centraal. Alleen met een andere aanpak is er nog kans op nieuwe energie en elan. Op meer draagvlak, eigenaarschap en gezamenlijke verantwoordelijkheid. Dat is nu nodig!

In de bijlage vindt u onze volledige reactie op de MJP-brief van de NCG. Daarnaast vindt u daar ook onze reactie op de besluitpunten zoals die in de MJP-brief staan geformuleerd.”

Groninger Gasberaad, 1 december 2017

Persoonlijk nawoord: En stuurt u die joker van een Hans Alders dan svp ook naar huis.