Aardbevingsvervreemding

Ik woon nu zeven jaar in de gasregio, ook wel gaskolonie of gaswingewest genoemd. In die zeven jaar heb ik tientallen bevingen meegemaakt. Hoe gek het ook klinkt, je went eraan, behalve als ze je huis vervaarlijk doen kraken en de vloeren golven alsof het zeewater is. Of je wilt of niet, er treedt een soort aardbevingsgewenning op. Anders is het ook niet vol te houden trouwens.

church-2641734_1920Maar er gebeurt ook iets anders, merk ik nu ik een weekend in Middelburg ben. Ik zoek naar scheuren in de muren, naar boze posters achter de ramen, en naar dichtgetimmerde panden, maar ik vind ze niet. Niemand heeft het over de gaswinning, niemand heeft gasbevingsschade.

Ik bevind me in de wereld zoals hij hoort te zijn. En ik kan er niets mee, ik herken hem niet meer, ik ben ervan vervreemd. De normale wereld waar de huizen stevig staan en de bewoners met respect behandeld worden, staat ver af van mijn leven in Groningen.

Ik kan me niet meer voorstellen hoe het is te leven als een Middelburger in Nederland. Voor mij is onveiligheid, onzekerheid en rechteloosheid de normaalste zaak van de wereld geworden. En dat maakt me droef.

Advertenties

On-Nederlandse overheidsfalen moet stoppen

Even leek het erop dat we iets meer lucht en licht zouden krijgen in Groningen. De NAM echt op afstand en de gaswinning echt naar beneden. Twee belangrijke stappen om Groningen weer toekomst te geven.  ‘Nu de uitvoering nog’, riepen we met z’n allen. We hebben zoveel beloftes zien langskomen de afgelopen vijf jaar, we zijn er wat cynisch van geworden.

phrase-2422927_1280Tot in de diepste vezels van mijn lijf zit ik sindsdien te hopen. Wat is de eerste stap die gezet wordt, welke knoop wordt doorgehakt, welk besluit genomen?
Keuzes genoeg: NCG Hans Alders vervangen door een frisse kracht (heeft Wiebes geen broer of zus?) of alle medewerkers van het CVW ontslaan (die dansen naar de pijpen van de NAM, Alders ook trouwens). Om maar wat te noemen.

Afgelopen woensdag was er weer eens een gasdebat. Tijdens het luisteren werd de hoop langzaam uit mijn lijf gezogen. Waar is de urgentie gebleven die na de zware aardbeving in Zeerijp zo voelbaar was? Waarom is het nu, volgens de Tweede Kamer, niet het moment voor een parlementaire enquête? Waarom is Code Rood geen aanleiding om onmiddellijk de gaswinning te verminderen? Waarom is de NAM niet op afstand gezet bij alle schades, dus ook die van vóór 31 maart 2017? Om maar wat te noemen.

Zonder hoop staat er binnenkort niets meer boven Groningen. En dan?

De handboeien van NAM en Staat

Na de jarenlange gasterreur van Henk Kamp, vinden we opeens zijn opvolger aan onze zijde. Na jarenlang voor gek uitgemaakt te zijn (klagers en zeurders waren we), zegt minister Eric Wiebes dat we onrechtvaardig behandeld zijn, dat het ongehoord is dat slager NAM zijn eigen vlees mocht keuren, dat onze veiligheid leidend had moeten zijn, dat….

freedom-1886402_1920

Wiebes erkent alles, waar Kamp alles ontkende. Wat zegt dit over Henk Kamp, kon hij niet op tegen de Shell-juristen die met het contract uit 1963 zwaaiden? Het contract dat hij kende, maar wij absoluut niet mochten kennen. Met dank aan boer Sijbrand Nijhoff is het nu openbaar gemaakt. Nu blijkt dat NAM  en Staat twee broeders in crime zijn, die met handboeien aan elkaar vast zitten.

Tot nu toe waren wij het, de bewoners van gaskolonie Groningen, die met handboeien aan de NAM vastzaten. En Henk Kamp liet het gebeuren. Er is, blijkt nu, een steviger minister voor nodig om ons uit onze benarde positie te bevrijden. We zijn er nog lang niet, maar het begin is er. Laten de crimebroeders het verder maar met elkaar uitvechten. Wij kunnen nu gaan proberen onze huizen en onze levens weer op te bouwen, zucht voor zucht, stapje voor stapje, traan voor traan, spijker voor spijker.

Ik voel me vandaag bevrijd, er bestaat gelukkig toch nog zoiets als rechtvaardigheid.

Aan tafel in bevend Fraamklap

 

20180129_142834_resized (2)

Wat ziet het er gezellig uit bij dit gezin uit Fraamklap. Hier wordt gewerkt, geleefd, gepraat en gedeeld. Ze hebben het goed samen en ze wonen prachtig. Met vrij uitzicht over het Groninger land.

Er komt een journaliste bij ze langs, Karin Sitalsing. Dat is niet toevallig, dat is zo afgesproken. Want dit gezin heeft een verhaal, het verhaal van duizenden Groningers. Aan deze tafel speelt zich een drama af, het drama van een leven in angst. Van kwijtraken wat je dierbaar is en onzekerheid over de toekomst.

Ze verwoorden het zo:
“Weg kunnen we niet. Aan de ene kant zou ik dat wel willen, heb ik geen zin meer in die dreigende onveiligheid. Tegelijkertijd hebben we hier ons sociale netwerk. Hier wonen we, hier komen we vandaan. Als we weggaan uit Groningen, zijn we geen Groningers meer”. 

Deze laatste zin raakt me, dit is precies de kern van het drama. Weggaan of blijven, in beiden zit verlies. Door weg te gaan, verliezen we ons Groningerschap, door te blijven verliezen we onze veiligheid. Een onmogelijke keus, een keus die je van niemand mag vragen. Behalve van Groningers kennelijk, want hier gelden andere regels en wetten dan in de rest van Nederland. En dat is misschien wel het allergrootste drama.

Verschenen in Trouw op 27 januari jl. in de rubriek ‘Aan tafel’.

Overdosis aan goed nieuws

Het goede nieuws tuimelt vandaag over elkaar heen. De NAM is weer eens stevig op de vingers getikt door de rechter en het Groninger Gasberaad + Groninger Bodembeweging hebben een kopje koffie gedronken met Minister Wiebes. Ik weet niet of er een gebakje bij gepresenteerd werd, maar een plakje cake kon er vast wel af.

cup-of-coffee-2275793_1920Terwijl ik deze woorden typ komt ook een mooi bericht over de Tweede Kamer binnen. Er is een motie aangenomen, het kabinet moet zorgen voor:
✅ Een eerlijke en snelle schadevergoeding.
✅ Fatsoenlijk (juridisch) advies en ondersteuning voor Groningers.
✅ De gaswinning moet snel naar beneden.

Nou nou, het is hollen of jarenlang stilstaan in Groningen. Gewend als we zijn aan dat er helemaal niets gebeurt, is dit wel veel ineens. En wat betekent het allemaal? Onder Minister Kamp verdwenen moties gewoon in de prullenbak, wat doet ‘new kid on the block’ Wiebes er nu mee? Wordt er behalve koffie ook een goeie borrel geschonken als smeermiddel tussen Groningen en Den Haag? En gaat de NAM in cassatie of leggen ze zich bij het vonnis neer?

Ik vraag me af of dit het begin is van de ommekeer of meer van hetzelfde. Eén ding is zeker, het is nog steeds Code Rood en er is feitelijk niets veranderd sinds de zware aardbeving in Zeerijp. Er wordt gewoon doorgepompt, er wordt gewoon doorgepraat. We zijn 15 dagen en een fakkeltocht verder en we wachten op Code Groen …. als die ooit komt.

Ik ga maar aan de koffie met borrel en gebak.