Beter ten halve gekeerd…

Nog zes informatiebijeenkomsten over het nieuwe versterkingsplan te gaan, ze zijn op de helft. Pier Prins, wethouder en Manno Bannink, gebiedsmanager van de Nationaal Coördinator Groningen (NCG) hebben het zwaar. Ze moeten het Groninger volk de zoveelste fopspeen voorhouden, in opdracht van Wiebes.

Gelukkig worden Pier en Manno door de aanhoudende stroom van kritische vragen en protesten van de bewoners, steeds eerlijker. Als Pier in Garrelsweer gevraagd wordt om te kappen met dit verfoeide plan, antwoordt hij: ‘Als we dat doen krijgen we geen geld uit Den Haag. De gemeente kan inspectie en versterking niet zelf betalen’. Wiebes heeft de wind er goed onder, de gemeente is bang en de bewoners voor de zoveelste keer de dupe.

gandhiDit kan anders. De bewoners spreken klare taal: ‘Dit pikken we niet meer’.  Als de gemeenten het lef hebben tegen Wiebes in te gaan, is het varkentje zo gewassen. Zeker nu ook NCG-medewerkers openlijk afstand nemen van het beleid van hun baas, minister Wiebes. Duizenden bewoners, elf gemeenten en (een deel van) de NCG, als dat niet voldoende stootkracht heeft…

Nog zes actiebijeenkomsten te gaan. Dit is hèt moment om de strijd te winnen.

Lees ook: Als je blijft doen wat je altijd hebt gedaan 

 

Advertenties

Als je blijft doen wat je altijd hebt gedaan…

Vijfhonderd mensen in een zaal in Loppersum. Vijfhonderd mensen die allemaal een brief van de gemeente Loppersum hebben gekregen: uw huis loopt een verhoogd, licht verhoogd of normaal risico. Voor de zaal: Pier Prins, wethouder en Manno Bannink, gebiedsmanager van de Nationaal Coördinator Groningen (NCG).

Loppersum is dé aardbevingsgemeente van Groningen, hier vallen de zwaarste klappen. Je zou denken, het gemeentebestuur vecht als een leeuw voor zijn bewoners, zit Wiebes achter zijn vodden tot hij geen kleren meer aan zijn lijf heeft, haakt de NAM pootje en versterkt met eigen handen de onveilige woningen.

Terug naar gisteravond. Er staan twee mannen voor de zaal, grotendeels verscholen achter de pilaar die het zicht op hen ontneemt. Ze leggen uit wat er in de brieven staat, althans dat proberen ze want ze snappen het zelf ook niet zo goed en ze staan er eigenlijk ook niet achter. Maar toch voeren ze de opdracht die ze van Wiebes hebben gekregen uit: zorg ervoor dat er zo min mogelijk huizen versterkt worden en vertraag dit zo lang mogelijk. De NCG-meneer moet wel, want Wiebes is zijn baas…

De zaal roert zich, mensen lopen weg, er worden gele hesjes uitgedeeld, er wordt gevloekt en gehuild. De vraag om daadkracht, ga aan de slag en wacht niet langer (en stuur de rekening maar naar Wiebes), bereikt Pier Prins niet. Hij staat achter zijn pilaar en houdt zich vast aan woorden die door niemand meer worden geloofd: “We hebben Wiebes een brief gestuurd, dat moet voldoende zijn”.

20181212_081233 (2)De zaal loopt leeg.
Pier Prins blijft eenzaam achter.

 

 

Er volgen nog tien bijeenkomsten. 

Slijp de messen*

Terwijl minister Wiebes het land ervan probeert te overtuigen dat ‘alles in Groningen goed geregeld is’, is de dagdagelijkse werkelijkheid een andere. Er wordt gesold met het laatste restje vertrouwen dat nog ergens onder een plint lag te verstoffen, er wordt gesold met gedane beloftes die als rotte meloenen in onze gezichten uit elkaar spatten, er wordt gesold met afspraken die in onze handen afbrokkelen als de muren van onze huizen.

IMG_20181208_125218We krijgen hier in Groningen regelmatig de vraag: “Wanneer worden jullie nou eindelijk eens kwaad?”
U moet weten, wij Groningers zijn aardige, rustige, gezagsgetrouwe, redelijke mensen, we grijpen niet snel naar de botte bijl. We hebben geduld en we hebben vertrouwen in de overheid.

Nou, dat hebben we geweten. Spookhuizen, spookdorpen, spookmensen, dat is wat er geworden is van ons ooit zo mooie Groningen. Uitgewoond zijn we, tot op de graat. En nu hebben ze weer iets nieuws bedacht. Een leuk gezelschapsspelletje: steek uw hand in de grabbelton en u weet of uw huis wel of niet versterkt wordt. Gezellig toch, voor onder de kerstboom.

De vraag is nu: blijven we geduldig en gezagsgetrouw of laten we niet langer met ons sollen?

*natuurlijk figuurlijk 🙂

 

 

Sinterklaas helpt Groningen

saint-nicholas-1927015_1920De Sint, die goeie vent
Die is wel wat gewend
Toch moet hij altijd schrikken
Als hij de deur moet openwrikken
Van een Loppersumse woning
Maar een warm welkom is zijn beloning

Het huis staat ongelooflijk scheef
Dat komt door jarenlang gebeef
De gaswinning maakt Groningen kapot
De bewoners voelen zich bedot
Van het kastje naar de muur
Het is geen leven op den duur

De Sint vraagt zich af, komt dit nog goed
Ik zal mijn Pieten sturen met de roet
Want die lakeien in Den Haag
Verdienen een stevig pak slaag
De bewoners zijn buiten zinnen
Het heerlijk avondje kan beginnen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wandel mee met Bé

Wat ben je toch een boffer als je in Loppersum woont. Vergeet de aardbevingen, vergeet de kapotte huizen en vergeet de duizenden schades die pas in 2030 afgehandeld worden. Het doet er allemaal niet meer toe, want we kunnen nu ‘uit wandelen met Bé’. Als ik wandel, doe ik dat altijd met mijn hond, maar in Loppersum, oh mijn Loppersum kun je nu ook wandelen met de wethouder en die heet toevallig Bé. Vandaar.

boots-314411_1280Bé houdt van vette klei, dus de kaplaarzen moeten aan. Ook houdt hij van slecht weer, want: ‘Dan kun je met de koster praten over wat hij ziet en meemaakt’. Waarom je alleen bij regen een koster tegenkomt en niet bij zonneschijn is me een raadsel, maar Bé zal er wel verstand van hebben, hij is wethouder tenslotte.

Bé: ‘Door die wandelingen komen we dichter bij onze inwoners te staan’. Dat is zijn grootste wens, hij wil samen met jou en mij, op kaplaarzen in de regen in de vette klei dichtbij ons zijn. Iedereen die wel eens op kaplaarzen in de regen in de vette klei gewandeld heeft, weet hoe verbroederend dit werkt, hoe je een warm samengevoel krijgt en vrienden wordt voor het leven. En dat is wat Bé wil, vrienden worden voor het leven met alle 9.800 inwoners van Loppersum. Wat zijn we toch een ongelooflijke boffers.

Nu maar hopen dat die beloofde, hele zware aardbeving nog even op zich laat wachten.