In het diepste geheim

Je hebt geheimen die geheim zijn en je hebt geheimen die in het diepst geheim zijn. Minister Wiebes heeft zo’n geheim. Het is zo diep dat zelfs de Tweede Kamer het alleen in het allerallerdiepste geheim in een beveiligde bunker, met bescherming van de ME en de Koninklijke Landmacht te horen mag krijgen. Niemand mag weten wanneer en waar het geheim onthuld wordt.

top-secret-2513010_1920Gelukkig weten we wel waar het geheim over gaat: over de onderhandelingen tussen Wiebes en de oliebedrijven Shell en ExxonMobil. Daar is iets heel erg mis mee, zelfs hier in het verre Noorden is de beerputlucht te ruiken. Als die put opengaat en de geheime deals tussen Wiebes en de oliebaronnen geopenbaard zouden worden, is het einde van Rutte IV nabij. En dat willen de ollies niet, want het is zo prettig zaken doen met Wiebes.

Maar hoe zorg je er nu voor dat 150 Kamerleden hun mond houden? Door te dreigen met gedwongen verhuizing naar Groningen natuurlijk.

Bouwers, bouwen maar!

Jan Emmo Hut, eigenaar van Bouwbedrijf Kooi is blij. Hij heeft het eindelijk voor elkaar. Samen met vijf collega-bouwbedrijven mag hij Groningen gaan versterken. Een megaklus waarmee hij jaren vooruit kan.

Jan Emmo Hut is directeur geweest van Centrum Veilig Wonen (CVW). Ooit opgericht om de schadeafhandeling en de versterking van onze huizen in goede banen te leiden. Dit is een fiasco geworden. Hut is zo verstandig geweest het zinkende schip te verlaten en eigenaar te worden van bouwbedrijf Kooi.

Schermafdruk 2020-02-06 09.05.10
foto: Nationaal Coördinator Groningen

Daarna heeft Hut samen met vijf regionale bouwbedrijven goede zaken gedaan met Minister Wiebes. Handjeklap, schouderklop en voilá het Groninger Bouwakkoord is klaar: Bouwers, bouwen maar!

Met een slimmigheidje is het ze ook nog gelukt de Europese Aanbestedingsregels te omzeilen. Gewoon een eigen bureau oprichten (B6) en hiermee de kleinere regionale aannemers buitenspel zetten. Geen probleem.

Hut prijst zijn Bouwbedrijf Kooi op de site aan met Erkend Bouwbedrijf CVW. Je moet maar durven.

 

P.S.
Hoe regionaal zijn deze bouwbedrijven eigenlijk:
Kooi  (regionaal)
Geveke (beetje regionaal)
Friso Bouwgroep (Noord-Nederland)
Van Wijnen  (Nederland)
Rottinghuis (onderdeel van VolkerWessels: wereldwijd)
BAM (wereldwijd)

Het juffertje van het Centrum Veilig Wonen

Het Centrum Veilig Wonen (CVW) bestaat niet meer. Dat is niets om treurig over te zijn, want je had er niet zoveel aan. We hebben hier een keer, jaren geleden, een juffertje van het CVW over de vloer gehad. Ik gebruik het woord juffertje niet graag, maar nu ontkom ik er toch echt niet aan. Het was een jong ding, trots op haar eerste baantje en haar eigen autootje van de zaak. Ze huppelde hier gezellig binnen, opgewekt en praatgraag.

girl-2940655_1920Ze kwam ons begeleiden, vertelde ze. Okee, zeiden wij, ga zitten en wil je misschien een kopje koffie. Waarbij wil je ons begeleiden, vroegen wij vriendelijk. Nou, er komt binnenkort een collega de schade in uw huis opnemen en misschien heeft u daar wel vragen over? Dankbaar hebben we haar alle vragen gesteld die we konden bedenken. Ze noteerde alles op haar CVW-blocnootje en vertrok met de woorden: ik kom erop terug.

Nooit meer iets van haar gehoord.

Het verbaasd me dan ook niets om vandaag te lezen dat het Centrum Veilig Wonen jarenlang afspraken niet nakwam. Ik wist dat al, maar Minister Wiebes niet. Nou ja, hij wist het wel maar verkoos het te negeren. Net zoals het juffertje verkoos onze vragen te negeren. Hoe zou het nu met haar zijn, nu het CVW niet meer bestaat. Misschien heeft ze haar autootje wel mogen houden, dan heeft ze tenminste iets om trots op te zijn.

 

 

 

De tranen van de toren

De scheuren in de toren van de kerk van Zeerijp vertellen het echte verhaal van Groningen. Op 8 januari 2018 trilde de grond hevig, een aardbeving van 3.4 op de schaal van Richter deed niet alleen veel huizen, maar ook de kerktoren scheuren. Minister Wiebes kwam aangesneld uit het verre Den Haag en beloofde dat alles goed kwam.

ZeerijpSinds die dag heeft de toren gezien hoe kinderen langs fietsten op weg naar de noodschool in het dorp. Hoe steeds meer mensen hun huis te koop zetten, omdat ze zich niet meer veilig voelden. Hoorde de toren gesprekken van bewoners over eindeloos wachten op een schade-inspectie, op een schaderapport, op een aannemer die de scheuren kwam herstellen.

Wat de toren niet gezien heeft is een aannemersbusje dat bij de kerk stopte. Waar mannen met hoge ladders uitstapten om de toren eens grondig te inspecteren. Waar de telefoon gepakt werd om te regelen dat de scheuren acuut hersteld werden, omdat torens kunnen omvallen net op het moment dat er iemand langs loopt.

Niets van dat alles. De scheuren in de kerk van Zeerijp zijn de stille getuigen van de stilstand waar Groningen sinds 8 januari 2018 in zit. Ze vertellen het echte verhaal. Zoals de scheuren wachten, wachten de mensen ook.

Groningen wordt zijn ziel ontrukt

“Lieve familie, vrienden en relaties,
Dit jaar kozen we voor een ander ‘format’ om ter gelegenheid van de jaarwisseling met onze naasten te communiceren. Geen Kerstkaart, email of snelle tweet maar een archaïsch waagstuk: een nieuwjaarsbrief.

De veel gestelde vraag hoe het met ons gaat en met onze boerderij, vereist immers een serieuzere toelichting. Wij maken in deze contreien bewogen jaren mee. De droom van een mooie oude dag is voor vele, door mijnbouwschade getroffen, Groningers intussen veranderd in een nachtmerrie”. 

Zo begint de indrukwekkende Nieuwsjaarsbrief van Peter Hofstede en Ingrid Mortiers uit Leermens.

Schermafdruk 2020-01-17 12.20.11
“Met recht kan gesteld worden dat dit landschap de vroegste getuigenis levert van waar Nederland in de wereld om bekendstaat : de eeuwigdurende strijd met het water. De verre voorvaderen van de huidige bewoners leverden hier een heftige strijd met de elementen. Geen wonder dat ‘noaberschap’ in deze contreien nog steeds als belangrijke maatschappelijke waarde wordt gezien. ‘Kop d’r veur’ in de overtuiging dat
problemen samen opgelost kunnen worden, is nog steeds kenmerkend voor de mentaliteit. Wellicht heeft het daarom enige tijd geduurd vooraleer de Groningers-na de beving van Huizinge- zich manifesteerden. De machten en belangen waartegen een rechtmatige strijd moet worden gevoerd, overstijgen verre de vertrouwde maat.

De wierden zijn heden ten dage de vitale getuigenis van een traditie; ze incorporeren kernwaarden van Nederland. De ruimtelijke en monumentale kwaliteit van dit wierdenland met onder andere de middeleeuwse kerken, de borgen en eeuwenoude boerderijen leveren de huidige bewoners van het gebied de existentiële ankers in het bestaan. Wat nu gebeurt : Groningen wordt zijn ziel ontrukt!

Over hoe politieke afwegingen jarenlang ten koste gaan van de burgers. Lees hier de hele brief.