Help Rutte uit de droom

Wat zat hij gisteren bij Nieuwsuur te ratelen en te zweten. Hij praatte zo snel dat ik amper hoorde wat hij zei. Ik verdenk hem ervan dat dat ook de bedoeling was: suflullen die handel. Mariëlle Tweebeke liet zich er niet door uit het veld slaan, ze pikte de krenten uit zijn woordenbrei. Ze had een lijstje met kernwoorden voor zich: toeslagenaffaire, functie elders, liegen, Omtzigt, nieuwe bestuurscultuur. Hoe vasthoudender ze werd, hoe harder hij ging lopen.

Rutte had gereflecteerd zei hij. Niet met iemand anders maar met zichzelf. Hij was diep in zijn eigen vezels gedoken en had ontdekt dat hij trots was op 10 jaar premierschap. ‘Goed gedaan jochie, ga zo door’, was zijn diepdoorvoelde conclusie. ‘Op naar Rutte IV, het land heeft je nodig en Omtzigt ook’.

Dus morgen staat hij weer fier rechtop in de Tweede Kamer, ervan overtuigd dat heel Nederland zijn wederopstanding gezien heeft. Hij zal van een kouwe kermis thuiskomen, want hij trok maar 629.000 kijkers oftewel de laatste plek op de dagelijkse kijkcijfer top 15. Hij is verslagen door Goede tijden, slechte tijden; Help, mijn man is klusser en Spoorloos. Dan ben je geen winnaar, dan ben je een loser.

Beste leden van de Tweede Kamer, doe Nederland een lol en verlos Rutte morgen uit zijn politieke lijden.

copyright foto Nieuwsuur

Wopke en Hugo

Ik ben van mezelf vrij sensitief. Althans, dat dacht ik tot ik vanochtend las dat er gisteravond een aardbeving van 2.3 Richter is geweest op 10 kilometer van mijn huis. Normaal gesproken ontgaat mij geen enkele beving, maar deze toch best pittige is helemaal aan me voorbijgegaan. Niets gehoord, niets gevoeld. Hoe kan dat nou?

Ben ik beursgebeukt door de 200 aardbevingen die ik wél hoorde en voelde. Ben ik veranderd in een zombie die door niets meer te raken is, glijdt elke aardbeving van me af als leugens van een zekere premier. Of ben ik in handen gevallen van Wopke en Hugo die mij stiekem gedesensibiliseerd hebben?

Waar het ook door komt, ik ben er niet blij mee. Ik voel en hoor de bevingen liever, dat geeft me een veiliger gevoel dan aan de goden overgeleverd te zijn. Want dat laatste zijn we hier in Groningen al veel te vaak en veel te lang.

Tandeloos Groningen

We schrijven 20 maart 2021. Tien dagen geleden heeft de demissionaire coalitie in de Tweede Kamer nog snel even een wet aangenomen die Groningen nog verder het moeras in duwt. Het had de druppel moeten zijn die de Groningse kiezersemmer deed overlopen. Als er zoveel jaren met je gesold is en de verkiezingen voor de deur staan, dan pak je je kans en laat je niet alleen je tanden zien, maar bijt je ook door.

Niet dus. Rutte is ook in Groningen de grote winnaar. De man die een kerncentrale op bewegende grond wel ziet zitten, de gladjanus die zijn schouders ophaalt als er weer eens een gasdebat is, de vent die bij Shell gewerkt heeft. U weet wel, dat bedrijf dat hier onze levens vernielt.

Groningen heeft afgedaan, in ieder geval voor Den Haag. Wie maakt zich nog druk om een provincie die op zijn eigen ondergang stemt. Wie luistert naar een piepend kitten waar het een brullende leeuw had kunnen zijn.

Wat een enorme kans hebben we hier laten lopen.

Nooit meer Rutte

Man oh man, wat heb ik er de pest over in. Hebben we de slechtste premier ooit, staat ie bovenaan in de peilingen. Wat heeft die man niet allemaal op zijn geweten. Hoeveel mensen heeft hij niet gedupeerd in al die jaren, hoeveel huwelijken zijn er onnodig gestrand en hoeveel banen onnodig verloren. Hoevaak heeft hij de pijn van de burger weggelachen, er zich met een grapje van afgemaakt, de affaires van zich af laten glijden als boter van een hete aardappel. Hoezelden heeft hij zich verantwoordelijk getoond en de schuld eens níet bij de ander gelegd. En hoe is het toch mogelijk dat de kans bestaat, nee erger nog, dat het vaststaat dat er een Rutte IV komt.

Ik zou gillend weg willen lopen, weg uit Nederland, weg uit dit conservatieve, klimaatcrisis ontkennende land, weg van al die politici die zich verschuilen achter de loze woorden van hun partijprogramma of achter de rug van Rutte. Potverdorie mensen, toon toch eens lef, wees een Alexandria Ocasio-Cortez of dichterbij: een Renske Leijten, een Sandra Beckerman of een Pieter Omtzigt. Laat ons kunnen kiezen uit 150 Kamerleden met power en passie, integer en betrokken, vasthoudend en transparant.

Daar knapt niet alleen het land, maar ook het klimaat van op.