Slijp de messen*

Terwijl minister Wiebes het land ervan probeert te overtuigen dat ‘alles in Groningen goed geregeld is’, is de dagdagelijkse werkelijkheid een andere. Er wordt gesold met het laatste restje vertrouwen dat nog ergens onder een plint lag te verstoffen, er wordt gesold met gedane beloftes die als rotte meloenen in onze gezichten uit elkaar spatten, er wordt gesold met afspraken die in onze handen afbrokkelen als de muren van onze huizen.

IMG_20181208_125218We krijgen hier in Groningen regelmatig de vraag: “Wanneer worden jullie nou eindelijk eens kwaad?”
U moet weten, wij Groningers zijn aardige, rustige, gezagsgetrouwe, redelijke mensen, we grijpen niet snel naar de botte bijl. We hebben geduld en we hebben vertrouwen in de overheid.

Nou, dat hebben we geweten. Spookhuizen, spookdorpen, spookmensen, dat is wat er geworden is van ons ooit zo mooie Groningen. Uitgewoond zijn we, tot op de graat. En nu hebben ze weer iets nieuws bedacht. Een leuk gezelschapsspelletje: steek uw hand in de grabbelton en u weet of uw huis wel of niet versterkt wordt. Gezellig toch, voor onder de kerstboom.

De vraag is nu: blijven we geduldig en gezagsgetrouw of laten we niet langer met ons sollen?

*natuurlijk figuurlijk 🙂

 

 

Advertenties

Sinterklaas helpt Groningen

saint-nicholas-1927015_1920De Sint, die goeie vent
Die is wel wat gewend
Toch moet hij altijd schrikken
Als hij de deur moet openwrikken
Van een Loppersumse woning
Maar een warm welkom is zijn beloning

Het huis staat ongelooflijk scheef
Dat komt door jarenlang gebeef
De gaswinning maakt Groningen kapot
De bewoners voelen zich bedot
Van het kastje naar de muur
Het is geen leven op den duur

De Sint vraagt zich af, komt dit nog goed
Ik zal mijn Pieten sturen met de roet
Want die lakeien in Den Haag
Verdienen een stevig pak slaag
De bewoners zijn buiten zinnen
Het heerlijk avondje kan beginnen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wandel mee met Bé

Wat ben je toch een boffer als je in Loppersum woont. Vergeet de aardbevingen, vergeet de kapotte huizen en vergeet de duizenden schades die pas in 2030 afgehandeld worden. Het doet er allemaal niet meer toe, want we kunnen nu ‘uit wandelen met Bé’. Als ik wandel, doe ik dat altijd met mijn hond, maar in Loppersum, oh mijn Loppersum kun je nu ook wandelen met de wethouder en die heet toevallig Bé. Vandaar.

boots-314411_1280Bé houdt van vette klei, dus de kaplaarzen moeten aan. Ook houdt hij van slecht weer, want: ‘Dan kun je met de koster praten over wat hij ziet en meemaakt’. Waarom je alleen bij regen een koster tegenkomt en niet bij zonneschijn is me een raadsel, maar Bé zal er wel verstand van hebben, hij is wethouder tenslotte.

Bé: ‘Door die wandelingen komen we dichter bij onze inwoners te staan’. Dat is zijn grootste wens, hij wil samen met jou en mij, op kaplaarzen in de regen in de vette klei dichtbij ons zijn. Iedereen die wel eens op kaplaarzen in de regen in de vette klei gewandeld heeft, weet hoe verbroederend dit werkt, hoe je een warm samengevoel krijgt en vrienden wordt voor het leven. En dat is wat Bé wil, vrienden worden voor het leven met alle 9.800 inwoners van Loppersum. Wat zijn we toch een ongelooflijke boffers.

Nu maar hopen dat die beloofde, hele zware aardbeving nog even op zich laat wachten.

Groningse toestanden

De lezer die dit blog al wat langer volgt, is het misschien al opgevallen dat de frequentie van mijn blogs niet meer is wat het geweest is. Ik zou hier het liefst schrijven dat dat komt omdat het in Groningen goed gekomen is, dat ik niets meer te klagen heb en ik mijn onbezorgde leventje weer opgepakt heb.

hamster-wheel-1014047_1920Niets is minder waar. Ik schrijf minder omdat de ‘toestand in Groningen’ (heel Nederland weet wat hiermee bedoeld wordt), niet meer te beschrijven is. Ik heb al mijn woorden opgebruikt om de ernst van de ‘toestand’ weer te geven. Ik kan mezelf alleen nog maar herhalen. We leven hier in Groningen als hamsters die opgesloten zitten in hun tredmolen en geen kant meer op kunnen. Nog even en we vallen er dood bij neer.

Ik ben aan het einde van mijn woorden en doe er even het zwijgen toe. Niet voor lang, maar wel voor een tijdje, dat is voor míjn toestand het beste. De Fransen zeggen het zo mooi: reculer pour mieux sauter: je terugtrekken om beter te kunnen springen.

A bientôt, tot later.