Barsten in mijn huid, barsten in mijn huis

Teveel nieuws, teveel narigheid, teveel leed. Ooit heeft iemand tegen me gezegd: jij behoort tot de dunhuidigen. En ja, dat klopt, ik heb een dunne huid. Ik wens mezelf wel eens een dikkere, maar ik moet het met deze doen. Ik vind dat niet erg, want dit is mijn huid en daar ben ik blij mee. Maar als er zoveel en zo langdurig groot leed op me afkomt en ik ook door datzelfde leed getroffen ben, dan wordt het me wel eens te veel. Dan komen er barsten in mijn huid.

glass-602889__340

De leugens, de smoezen, de vernieling, de neprapporten, de geldzucht, de uitbuiting en het disrespect zijn  langzaam onder mijn huid gekropen, geslopen eigenlijk. Eerst had ik het niet door, te druk met de strijd. Toen kwam er een moment dat ik brak, maar ook weer opstond. Er kwam een volgend moment en nog een. Ik zag scheurtjes in mijn huid verschijnen. Barsten van ellende en geschaad vertrouwen. In de overheid ver weg in Den Haag, maar ook in de overheid dichtbij. NCG Alders die de kant van de NAM kiest. Groningse burgemeesters die zich slechte burgervaders tonen. Wethouders die de ernst van de vernieling van ons cultureel erfgoed niet inzien. Hoeveel erger kan het nog worden?

Ik doe daarom een stapje terug, maar maakt u zich geen zorgen. Ik blijf bloggen, want zonder kan ik niet. Ik neem wel afscheid als redactielid van Houd Groningen Overeind, want ik moet mijn huid laten helen. Ik hoop dat mijn plek daar door anderen overgenomen wordt. We gaan door: het water zal de stenen breken!

Het water zal de stenen breken
Gedicht van Michelle Najlis

Wanneer alles diep van binnen pijn doet
En je alleen, tegenover je eigen beeld,
Ziet dat het vervormd is door onbekende spiegels 

Wanneer de dingen voor je schaduw wijken
Wanneer je woord dat van een ander lijkt
En je hartslag uit je lichaam vlucht

Wanneer je handen ver van je weg zijn
En je de afdruk van je voeten niet herkent
Wanneer je het gezicht dat nadert bent vergeten
Wanneer je niets meer waarneemt dan dode buitenkant

Ga dan
Als de zalm
Tegen de stroom in
Met alle razernij van je woede

Wanhoop niet
Het water zal de stenen breken

 

 

De schone lei van de NAM

20170424_175252_resizedDe NAM wil graag met een schone lei verder. Ik vind dat een goed idee. Daarom heb ik vandaag een vuurtje gestookt. Alle schaderapporten die ik sinds augustus 2012 heb ontvangen, heb ik verbrand. Ik ben een aardig tijdje bezig geweest. De planken in mijn kast, gereserveerd voor de NAM, zijn leeg. Ik heb ze gelijk maar even versterkt, want ze waren erg doorgezakt. Wokkels heb ik ervoor gebruikt, dus ze zijn nu weer veilig.

Mijn lei is schoon, wat nu?

Verder lezen

Een beetje leugensmoe

Ik ben een beetje moe, ik ben een beetje heel erg moe. Moe van alle leugens die ik de laatste tijd gehoord heb. Leugens over:

leugens

hoe de veiligheid van Groningen voorop staat
(volgens Kamp)

hoe goed Hans Alders zijn werk doet
(volgens Kamp)

hoe Kamp zijn stinkende best doet
(volgens Kamp)

hoe Groningse burgemeesters opkomen voor hun burgers
(Beukema van Delfzijl en Wiersma van De Marne)

hoe weinig aardbevingsschade er in de buitengebieden is
(volgens Witteveen&Bos, Kamp&Alders)

hoe een voucher van € 1.500 alle C-schade dekt
(volgens Kamp&Alders)

hoe de NAM op afstand staat
(volgens Kamp&Alders)

hoe het nieuwe schadeprotocol in goed overleg wordt opgesteld
(volgens Kamp&Alders)

hoe Groningers veel te hard met hun deuren slaan
(Witteveen&Bos, CVW)

hoe Groningen bestaat uit een binnen- en een buitengebied
(volgens Witteveen&Bos, Kamp&Alders)

hoe vlot de versterkingsoperatie loopt
(volgens Kamp&Alders)

hoe de NAM het beste met Groningen voor heeft
(volgens NAM directeur Schotman)

hoe mollen de Groningse huizen onherstelbaar beschadigen
(volgens NAM, Witteveen&Bos)

hoe……………

 

Ik ben een beetje moe, ik ga naar bedje toe.