’t Het nog nooit zo donker west

Dit blog schreef ik een jaar geleden op de vijfde verjaardag van de aardbeving in Huizinge. We zijn een jaar en vele aardbevingen verder. Het is nog steeds pikkedonker in Groningen.

Vijf jaar geleden, 16 augustus 2012, is het licht uitgegaan in Groningen. Sindsdien is het donker, pikkedonker. Op de tast zoeken we onze weg in huizen die langzaam inzakken. Elke deur die we openen leidt naar een blinde muur, er is nergens meer een uitgang te vinden. We zitten gevangen in de klauwen van bloedbroeders NAM & Rijksoverheid.

Vijf jaar geleden, 16 augustus 2012, vond in het Groningse dorpje Huizinge de ‘Grote Klap’ plaats. Bám, een aardbeving van 3.6 op de schaal van Richter. Zo’n goeie hadden we nog niet gehad. Het was het begin van een tsunami van aardbevingen, bodemverzakkingen, onderzoeken, protocollen, schademeldingen en vooral schadeafwijzingen.

hand-2593743_1280Vandaag, 16 augustus 2017, kijk ik terug op vijf donkere jaren en vrees ik de jaren die komen gaan. Ik ben ervan overtuigd dat, als er niet ingegrepen wordt, het Groningse aardgas tot de laatste druppel opgepompt gaat worden. Koste wat het ons, bewoners van het ooit-prachtige Groningen, kost. Dankzij de bloedbroeders die geen maat weten te houden, staat er ook geen maat op de vernieling van onze levens en onze toekomst. We zijn vogelvrij.

Ben ik te pessimistisch? Ik ben bang van niet. Want de NAM gaat pas op afstand nádat ze een nieuw schadeprotocol gemaakt hebben, niet ervóór. En binnenkort start het zoveelste onderzoek naar de impact van aardbevingen op ons woonplezier. Een grap? Nee, was het maar zo, dan hadden we hier tenminste nog wat te lachen.

’t Het nog nooit, nog nooit zo donker west
Of ’t wer altied wel weer licht

zingt onze Groningse bard Ede Staal. Ik hoop dat het geen vijf jaar meer hoeft te duren voor het weer licht wordt.

Meer lezen:
Stop de mijnbouwwet die Groningen monddood maakt, teken hier de petitie
Schadeafhandeling loopt vast
Groningen ziet weinig in plan van Wiebes voor afhandeling van aardbevingsschade
Versterking huizen in Groningen op losse schroeven
Zware aardbeving in Zeerijp, 8 januari 2018
Goos de Boer: Vijf jaar na de klap Huizinge: waar gaat het
mis?
Johan de Veer in DvhN: De schok die al vijf jaar duurt
Milo van Bokkum in NRC: De dreun in Groningen waarvan het land wakker werd

Advertenties

Buikpijn

Ik ben één keer naar een theatervoorstelling geweest over de aardbevingsellende. In de eeuwenoude boerderij Plaats Melkema zag ik de familievoorstelling Beef mee! Het is me niet goed bevallen. Nu komt er weer een theaterspektakel aan, een voorstelling die nu al beloofd een sukses te worden, volgens de maakster dan. Lees even mee op de site noordrichter.nl:

“NOORD op de schaal van Richter is een unieke theaterbeleving die iedereen op spectaculaire* en meeneemt in boven – en ondergrondse spanningen! Een fictief verhaal dat op theatrale en artistiek verrassende wijze is uitgewerkt, met lach en traan. Over mensen die getroffen worden door een ramp en het heft toch weer in handen nemen’.

*letterlijk overgenomen van de site, hier wist de maakster het kennelijk even niet meer

fear-2012536_1920Spanning met een lach en een traan, het lijkt wel comedy. Daar hou ik best wel van, maar toch krijg je me hier met geen stok naar toe. Van Beef mee! kreeg ik buikpijn: kijken naar acteurs die spelen dat ze een aardbeving meemaken waarbij gewonden vielen, misschien zelfs een dode, maar dat laatste heb ik verdrongen. Als angst voor bevingen je realiteit is, is kijken naar gespeelde angst teveel van het goede. Voor mij in ieder geval wel. 

Een fictief, theatraal verhaal maken over een ramp die nog aan de gang is, die ons dagelijks leven beheerst en nog jaren zal blijven beheersen. Eigenlijk heb ik er geen woorden voor dat er theatermakers zijn die onze ellende op ‘spectaculaire’ wijze willen uitventen. Ongepast en niet-invoelend komt in de buurt, maar is nog zacht uitgedrukt.

De voorstelling is gepland voor 2020, tijd genoeg om hem af te blazen. 

Ongewenste gast

Terwijl de dag nog vroeg is, zit ik nietsvermoedend aan de thee, met de krant op schoot en de poes spinnend naast me. Loopt er opeens een vent mijn tuin in. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hij ziet eruit als een muntenzoeker, want hij heeft een soort metaaldetector bij zich.

metal-detector-575086_1920Nou heb ik hier de afgelopen jaren al heel wat mannen (en een enkele vrouw) om mijn huis gehad. Niet omdat ik zo gastvrij ben, maar omdat er altijd wel een inspecteur, schade-expert of CVW-er is die iets van mijn huis wil, zodat ze weer een rapportje kunnen schrijven, waar vervolgens weer niets mee gebeurt.

Maar deze vent gaat toch echt te ver. Onaangekondigd mijn erf oplopen alsof hij daar alle recht toe heeft. In één keer komt al mijn boosheid over al die keren dat ik al onbekenden op mijn grond heb moeten toelaten, naar boven. Ik storm naar buiten en scheld hem verrot. Blijkt het iemand van Enexis te zijn die een standaard controle uitvoert.

Dit is wat het jarenlang moeten tolereren van ongewenste gasten met je doet.

 

 

Hitteplan voor Groningen

ruin-540830_1920
Zet alle ramen open, ook als ze scheefgebeefd in de kozijnen hangen

Maak de scheuren in je muren met een sloophamer groter

Ga op zolder zitten, daar waar je dak al ingestort is

Drink het laatste restje water dat uit je gebarsten waterleiding komt

En wacht op de zware beving die je hele huis airconditioned maakt

Was getekend,
Eric Wiebes
Minister van Groningse Veiligheid

Wegwerpgroninger

white-male-1847724_1920Mijn huis mag dagelijks beven
wat kan ik eraan doen
ik moet er maar mee leven
ik geef het u te doen

De muren mogen scheuren
mijn toekomst mag kapot
Wiebes is gebakken lucht
mijn hond is al gevlucht

Ik ben een wegwerpgroninger
mijn leven heeft geen waarde
het gaat ze om het gas
het gaat ze om de poen

Leven in Groningen
ik geef het u te doen