Groningen de dupe

Voor wie zich, tijdens het lezen van mijn blogs, weleens afvraagt: is dit allemaal echt waar, gebeurt dit echt? Lees hier het antwoord. Niet mijn antwoord, want ik wist al dat het echt waar is, maar dat van journalist Sam Gerrits van Follow the money. De werkelijkheid is zelfs nog erger dan ik in mijn zwartste momenten kan vermoeden. Een citaat:

“Achter de schermen zetten de olieconcerns alles in het werk om de afhandeling van schadedossiers te traineren en te vertragen. Een jaar vertraging was normaal, twee of zelfs drie jaar kwam voor”.

20180701_123944

Het artikel van Sam Gerrits is hier te lezen. Het is ook als Podcast te beluisteren.

Follow the money doet wat de Tweede Kamer verzuimt te doen: onafhankelijk en kraakhelder feitenonderzoek. Steun ze door lid te worden, daarmee steun je Groningen ook.

Advertenties

Groeischeuren

Nog één keer over scheuren, daarna hou ik erover op.

Er bestaan in Groningen scheuren van vóór en van ná 31 maart 2017. Een vóór-scheur moet door de NAM worden afgehandeld, een ná-scheur door de TCMG (Tijdelijke Commissie Mijnbouwschade Groningen). Gaat het om verschillende scheuren, dan is het duidelijk. Maar wat nu als het om dezelfde scheur gaat?

‘Als de ene helft van de scheur eerder bij de NAM is gemeld en de scheur groeide na 31 maart 2017, dan zal de Commissie alleen een beslissing kunnen nemen over het nieuwe deel van de scheur.’ 
Aldus het nieuwe schadeprotocol.

 

Toevallig heb ik vóór-scheuren. Die zijn gaan groeien, niet uit zichzelf, maar door de opeenvolging van aardbevingen die mijn huis teisteren. Ze zijn groter geworden, dat weet ik zeker. Maar wat precies het nieuwe deel is, dat weet ik niet. Ik meet ze niet dagelijks op.

De TCMG is nog maar net begonnen, die is zo bleu als een pasgeboren scheur. En ik zit niet te wachten op alwéér gedoe met de NAM, dus ik zeg gewoon dat mijn vóór-scheuren allemaal ná-scheuren zijn. Dat bespaart de TCMG onzinnig onderzoek en ik kan me weer eens ouderwets bescheuren. Een zeldzaamheid in Groningen.

P.S. Tijd voor mijn zomerreces, tot over een maand.

Scheurenkijkers

Of ik een radio-interview wou geven. Ze zochten een gedupeerde, liefst uit batch 1588. Dat zijn de 1588 woningen die al geëngineerd zijn, onveilig zijn bevonden en waarvan de versterking on hold is gezet. Nu behoor ik niet tot deze batch, maar ik ben wel gedupeerde, dus zei ik ja.

20170402_140708_resizedTer voorbereiding belt de redactie van BNR me op. “We komen morgenochtend bij u langs”. Ik vraag waarom, het gaat toch om radio en niet om televisie? “Dan kunt u ons de scheuren in uw huis laten zien”. Ik protesteer en stel voor op neutraal terrein af te spreken. Niet bespreekbaar, het moet bij mij of anders niet. Dan maar niet.

Pas als ik opgehangen heb, word ik kwaad. Wie denken ze wel niet dat ze zijn. Mijn huis is de afgelopen jaren door tientallen inspecteurs, aannemers, woonbegeleiders, contactpersonen en huttemetutjes betreden. Allemaal wilden ze de scheuren zien, allemaal lusten ze wel een bakkie koffie, altijd bleef ik met lege handen achter. En dan stelt nu een radio-programma de toegang tot mijn huis als voorwaarde voor een interview. De wereld op zijn kop.

Beste redactie, zo ziet een scheur eruit. Tevreden? Dan kunnen jullie me nu bellen voor een pittig interview.

 

 

In alle eerlijkheid

Beste bestuurders en bewoners van Groningen,

In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat ik niet snap waarom u boos op me bent. In januari was ik in Zeerijp en toen wist ik: dit varkentje was ik wel even. Zoals u sinds gisteren weet eet ik geen vlees, dus dit is bij wijze van spreken. U wilt uw veiligheid terug en dat begrijp ik heel goed. Daarom heb ik het besluit genomen de gaswinning te stoppen. Met de beste bedoelingen en in de volle overtuiging dat u hiermee geholpen bent. Als de gaswinning stopt, stoppen ook de bevingen en hoeven uw woningen niet meer versterkt te worden.

Schermafdruk 2018-06-04 11.22.03Samen met Hans Alders, die zich al jaren uit de naad werkt voor Groningen, ben ik aan de slag gegaan. Ik sta de Tweede Kamer te woord als ze me weer eens op het matje roepen, overleg achter gesloten deuren met Shell en ExxonMobil, fitness met Mark, en kom graag op bezoek bij die Groningers in hun kapotte huizen.

Tot mijn stomme verbazing zijn jullie nu heel boos op me. In alle eerlijkheid, ik begrijp hier niets van. Jullie willen toch veiligheid? Nou, dat krijgen jullie van mij. Jullie willen toch zekerheid? Nou, dat krijgen jullie van mij. Is het dan nooit genoeg? Vanmiddag geef ik jullie nog één kans het mij uit te leggen. Blijven jullie boos, dan ligt het niet aan mij. Dan zijn júllie het die geen water bij de wijn willen doen. Ik drink geen wijn, ik hou alleen van water.

Eric Wiebes

 

 

Hans Alders, mijn gevallen held

Vol weemoed denk ik terug aan mijn eerste kennismaking met Hans Alders. Wat een man, wat een présence, wat een podiumtalent. Diep onder de indruk was ik. Zijn vriendschap met buro Witteveen&Bos, de beste vrienden van de NAM, vond ik hartverwarmend. En hoe hij onze belangen behartigd heeft, fenomenaal gewoon. En dan vergeet ik nog zijn mooiste oneliner: “een huis is iemands thuis”.  Wauw.

Foto-Bart-Maat-ANP
foto Bart Maat ANP

En dan zomaar, op een zonnige dag in mei, stopt hij want hij is boos op minister Wiebes. Dat snap ik helemaal, want ik ben ook boos op Eric. Het lijkt zo’n aardige man, maar van binnen is ie Henk Kamp 2.0. Rechtlijnig, onwrikbaar, zo glad als een aal. Kortom: een klassieke VVD-er.

Maar Hans, dat is toch geen reden om op te stappen? Knok, strijdt en hou vol, doe waar je (dik) voor betaald wordt. Je hebt toch beloofd dat alles goed zou komen in Groningen? ‘Een man een man, een woord een woord”, ik hoor het je nog zeggen tijdens één van je flitsende presentaties.

Jij stopt, maar ik niet. Ik ga morgen solliciteren naar de vrijgekomen functie Nationaal Coördinator Groningen. Want: een vrouw een vrouw, een daad een daad.