NAM wil verantwoordelijk blijven

De NAM liet zich vorige week van zijn positieve kant zien: “Als de minister bij een nieuwe Mijnbouwwet bepaalt hoeveel gas de NAM in Groningen moet winnen, dan kunnen wij (de NAM) minder controle op de winning uitoefenen. Dan kunnen we dus ook minder verantwoordelijkheden dragen.”

Geen speld tussen te krijgen, dacht ik toen ik dit las. Tot ik mij ging afvragen: wie bepaalt er tot nu toe eigenlijk hoeveel gas er gewonnen wordt? Het antwoord is snel gevonden. Op de site van diezelfde NAM lees ik: “De Nederlandse overheid bepaalt hoeveel gas NAM mag winnen.”

man-97975_1280In de nieuwe Mijnbouwwet staat dus precies hetzelfde als in de oude, op één woordje na. In beide gevallen is het de Minister die het niveau van de gaswinning bepaalt, niet de NAM. Het is in al die jaren dat er gas opgepompt wordt, nooit anders geweest. In 2015 bevestigde Schotman, directeur van de NAM, dit nog.  ‘We nemen de pijn wanneer die komt’, doelend op de toenemende druk om de gaswinning te verminderen en de financiële gevolgen daarvan voor Shell en ExxonMobil.

Maar er is één verschil tussen de oude en de nieuwe wet, het woord ‘mogen’ is vervangen door ‘moeten’. En daar is de NAM natuurlijk niet blij mee, want ze laten zich hun verantwoordelijkheid niet zomaar afpakken. Daarom zeggen ze tegen Wiebes: “Waar we tot nu toe mochten winnen, verandert dat binnenkort in moeten winnen. Eén woordje met grote gevolgen. Want stel u nou eens voor dat we van u meer moeten winnen dan veilig is, dat kunnen we die lieve Groningers toch niet aandoen?

En gelijk hebben ze, dat kunnen ze ons niet aandoen. Wat een ruimhartige geste van de NAM. Ze willen mogen winnen, zodat ze hun verantwoordelijkheid kunnen blijven dragen, net zoals ze dat de afgelopen decennia gedaan hebben. Toch? Dus Wiebes, u weet wat u te doen staat, één woordje maar.

 

 

 

Advertenties

Een welkome aardbeving?

Ik moet bekennen dat ik de afgelopen weken wel eens dacht: we hebben een aardbeving nodig. Niet te zwaar en niet te licht, maar wel met landelijke uitstraling. Een rare gedachte misschien, want ik heb mijn buik vol van aardbevingen. Maar waar ik een nog grotere hekel aan heb, is als er mooi weer wordt gespeeld over onze hoofden heen. Wiebes die zegt dat het hier veiliger wordt, doordat er een ‘plan voor afbouw’ van de gaswinning ligt. Aan een plan heb je pas iets als het uitgevoerd wordt.

Schermafdruk 2018-04-14 14.59.00“Het is helaas niet uit te sluiten dat de seismiciteit in Groningen escaleert ………” schrijft het SodM gisteren nog in een brief aan de regering. De Groninger bodem onderstreept dit, daar was ie dan, een aardbeving die het grote nieuws haalt, o.a. bij de NOS,  de NRC, de Telegraaf, op Nu.nl.

Voor de duidelijkheid, een aardbeving meemaken is niet leuk. Maar wat moet dat moet. Hier was een statement nodig, een statement van de Groningse aarde. De grond is na vijftig jaar gaswinning zo instabiel als een drilpudding en zo gevaarlijk als drijfzand.

Tot nu toe komt Wiebes niet verder dan ‘plannen’ maken, terwijl onze huizen en onze levens krakend en kreunend instorten. Daarom was wat mij betreft deze aardbeving welkom. Schudt Wiebes maar wakker, want hij woont hier ook, mentaal gezien dan.

 

 

 

In Groningen wonen geen ezels

Met veel bombarie is Nederland onlangs verteld dat de gaswinning in Groningen afgebouwd gaat worden. ‘Hoera’, riep gans het land, dat probleem is opgelost. ‘Eerst zien, dan geloven’ riepen de Groningers in koor. En dat roepen we niet voor niets, want er zijn ons al zoveel wortels voorgehouden, dat we ezels zouden zijn als we dit zomaar zouden geloven.

Het jaar 2030 is nog heel ver weg, als je al sinds 2012 zit te wachten op een veiliger huis. Als je al tien inspecteurs, vijf constructeurs, twintig rapporten, vier woonbegeleiders, en drieduizend NAM-smoezen verder bent en je kinderen niet meer in hun eigen bed durven te slapen, want er zitten zulke grote scheuren in het plafond. Of als je al drie jaar in een container woont ter grootte van een kippenhok, en de NAM zijn handen van je afgetrokken heeft, en ook de gemeente de andere kant op kijkt.

donkey-2996965_1920En dat dan vervolgens Wiebes zegt dat je huis misschien, waarschijnlijk, vrijwel zeker toch niet veiliger gemaakt gaat worden. Want de gaswinning gaat naar beneden (wanneer?) en daardoor wordt je huis vanzelf veiliger (herstellen scheuren zichzelf?).
Wiebes: “Ik zou verbaasd zijn als er ook maar één Groninger is die het goed vindt dat zijn huis wordt platgegooid of versterkt als dat niet nodig is”.

Niet nodig, meneer Wiebes? De aardbevingen gaan gewoon door hoor, gisteren was alweer de 31e beving van dit jaar en het einde is nog lang niet in zicht, ook na 2030 niet.

Dus de vraag is: wie is hier de ezel?

Mentaal wonen Wiebes en ik hier ook in aardbevingsgebied

rutte
foto: DvhN

Je moet maar durven. Na jarenlang de echte bewoners van het aardbevingsgebied in de kou te hebben laten staan, nu opeens zeggen dat je je mentaal zo verbonden met ons voelt. Rot op joh, ga terug naar je eigen Nederland. En dan ook nog op bezoek gaan bij een familie. ‘Een hoopje ellende’ waar hij niets voor kan doen, behalve grijnzend aan de keukentafel zitten. Je zou om minder uit je bol gaan.

selfiemetrutte (3)
foto: DvhN

En vlak voor je je weg weer vervolgt (naar het veilige Den Haag), nog even wat kindertjes inpalmen. Gelukkig staat er een beveiliger in de buurt, dus de kinderen kan niks gebeuren. Weet je trouwens hoeveel aardbevingen deze kinderen al hebben meegemaakt en hoeveel mentale last ze daarvan hebben? Nee, je hebt geen idee, want jij woont hier dus niet.

“Ik wil snappen wat het voor mensen betekent”, zeg je. Mag ik even opmerken dat je daar rijkelijk laat mee bent. Dat je vanaf augustus 2012 had kunnen snappen wat het voor mensen (ja Groningers zijn ook mensen!) betekent. Dat het raar is dat jij de baas van het land bent en dat je het anno 2018 nog steeds niet snapt. En dat ik niet begrijp, hoe je dan toch de baas van Nederland kunt blijven. Ik zou om minder ontslagen zijn.

Nu stop ik, anders sta ik niet meer voor mezelf in.

 

Het addertje onder het gas

FB_IMG_1522480499769
Tekenaar: Pluis

Er klopt iets niet in het ‘gaswinning naar nul’ verhaal van Wiebes. Het is te mooi om waar te zijn en de ommekeer is te plotseling om geloofwaardig te zijn. Waarom kan het nu wel en eerder niet? Mijn argwaan is vooral gewekt doordat de afbouw van de gaswinning gekoppeld wordt aan het versterken van onze huizen. “Groningen wordt veiliger en dat heeft ook een positief effect op de versterkingsoperatie”, oreert Wiebes.

Ik geloof er helemaal niets van. Tussen vandaag en 2030 zitten nog veel jaren en wordt er nog veel gas gewonnen. De aardbevingen gaan gewoon door, ook na 2030. Daar zijn de deskundigen het over eens. Hoe vaak en hoe hard die bevingen zullen zijn, weet niemand. Wat het effect van de afbouw op de veiligheid is, weet ook (nog) niemand.

ostriches-373339_1920Wiebes roept dus maar wat en hij doet dat niet voor niets. Hij probeert ons in slaap te sussen: “Jullie veiligheid staat voor ons voorop en daarom gaat de gaswinning naar nul”, en hoopt dat we dat voor zoete koek slikken. Hij vergeet voor het gemak dat er nog duizenden onafgehandelde schades zijn en evenzovele wanhopige Groningers. En hij vergeet dat we al jarenlang ervaring hebben met mooie praatjes, smoezen, gladstrijkers, kraaltjes, spiegeltjes en wipkippen. De Rijksoverheid mag zijn kop dan in het zand steken, wij hier in het hoge Noorden doen dat niet.