De prijs van mijn leed

Wat zijn mijn tranen waard, mijn slapeloze nachten, mijn angst, mijn onveiligheid, mijn machteloze woede over de gevolgen van de gaswinning. Welk prijskaartje hangt eraan? Volgens de website van het Instituut Mijnbouwschade Groningen (IMG) is mijn leed tussen de €1.500 en €5.000 aan smartengeld waard.

Het is algemeen bekend dat Groningen de meest onveilige provincie van Nederland is. De bodem trilt, beeft en verzakt. Onze huizen en harten idem. Je zou zeggen dat dit niet alleen onveilig voelt maar ook onveilig is. Toch denkt het IMG daar anders over:

Het is juridisch gezien niet voldoende om te vertellen dat u zich onveilig voelt om daarmee uw persoonsaantasting concreet te onderbouwen. Dat is ook de reden waarom we naar objectieve (feitelijk vast te stellen) omstandigheden hebben gezocht op basis waarvan die gevoelens van onveiligheid aangenomen kunnen worden“.

Om recht te hebben op smartengeld moeten er feitelijk vast te stellen omstandigheden zijn die je onveiligheid verklaren. Oftewel: het feit dat je in de onveiligste provincie van Nederland woont, is onvoldoende bewijs dat je je onveilig kunt voelen.

Ziehier de door juristen en wetenschappers bedachte smartengeldregeling. Bedoeld ter verzachting en erkenning van ons leed. Mijn leed wordt er alleen maar groter van.

Eerder verschenen blogs:
Gedeelde smart is half smartengeld
Smartelijk geld

Boudel op rieg

Het verhaal van wanhoop, van het gekmakend wachten, van het onbegrip, van de angst, van de woede, van de spanningen, van de uren en uren aan papierwinkel en info-avonden, van het afhaken, van de vermoeidheid en het ongeloof“.

Wat een monnikenwerk hebben de onvolprezen harde werkers van het Groninger Gasberaad geleverd. En wat een doorzettingsvermogen om in tijden van corona en de langste hittegolf ooit, je vast te bijten in het gaswinningsdossier en te proberen *’de zaak op een rij’ te zetten. Het resultaat is de Barometer Boudel op rieg: stand van zaken gasdossier Groningen.

Het vastbijten heeft een stevig boekwerk opgeleverd, wat iedereen zou moeten lezen. Je komt te weten hoe het écht zit met de afhandeling van de schade, de versterking van onze huizen, wat we als bewoners allemaal meemaken en hoe Den Haag doet alsof het allemaal zo goed geregeld is (niet dus). Ik geef toe, het lezen is een hele kluif. Maar bedenk: het aan den lijve meemaken is een nog veel grotere kluif.

Daarom zou het fijn zijn als je het leest en jouw vrienden en familie vertelt hoe het écht zit in Groningen. Daar help je ons als inwoners van het gaswinningsgebied mee. Een steuntje in de rug kunnen we heel goed gebruiken.

*de zaak op een rij = boudel op rieg

Acht jaar na Huizinge, een poging tot een blog

Ik probeer een blog te schrijven over de zware aardbeving van 3.6 Richter in Huizinge op 16 augustus 2012. Ik wil schrijven over hoe laks, onzorgvuldig en onbegrijpelijk traag de overheid omgaat met de gevolgen van de decennialange gaswinning in Groningen. Huizinge 2012 was de eerste noch de laatste zware aardbeving.

Ik wil schrijven over hoe je moet bedelen, knokken en foeteren om te krijgen waar je recht op hebt. En hoe je het dan niet krijgt. Over hoe erg het is dat je zoveel energie kwijt bent aan iets waar je part nog deel aan hebt. Waar je helemaal niet mee bezig wil zijn. Je wil je schade gerepareerd hebben, je wil je huis versterkt, je wil serieus genomen worden, je wil behandeld worden als een mens, niet als een dossiernummer.

telephone-1822040_1920Ik wil schrijven over hoe we gevangen zitten in een oerwoud van regels en richtlijnen, die niets meer te maken hebben met onze dagelijkse realiteit. In Groningen heerst een dictatuur van protocollen, bedacht aan Haagse tekentafels. De manier waarop er omgegaan wordt met de versterking van onze huizen is maar één voorbeeld ervan. Er zijn er nog veel en veel meer.

Maar eigenlijk wil ik helemaal geen blog schrijven over acht jaar na Huizinge. Ik wil het er helemaal niet meer over hebben. Want het is om te huilen, gillend gek van te worden, moedeloos, kwaad, ziedend, misselijk, ziek, overspannen, wanhopig…

Ik wil dat er een einde komt aan deze dictatuur. Ik wil weer net zo kunnen leven als de rest van Nederland. Dat is wat ik wil. Ik wil mijn leven terug.

Lees ook:
Acht jaar na Huizinge: gaskraan gaat dicht, maar problemen zijn niet opgelost. 
Acht jaar na de aardbeving in Huizinge is wanhoop nog steeds dichterbij dan hoop
Na de beving volgden beloftes – en toen uitstel 

Wanhoopsbankjes in Loppersum

Elk dorp in de gemeente Loppersum krijgt een eigen bankje met boom. Burgemeester Hans Engels: ‘Meer ontmoetingsplekken en groen zorgen voor een prettigere leefomgeving. Dit draagt positief bij aan het welzijn van onze inwoners. Met het planten van bomen en het plaatsen van bankjes in ieder dorp zetten we op korte termijn iets zichtbaars neer in de dorpen’.

tree-2964894_1920Ik zie het voor me: ik zit met een dorpsgenoot samen op het bankje onder de boom. Met meer mogen we er niet zitten vanwege de anderhalve meter. ‘Kon je het bankje makkelijk vinden?’ vraag ik. Ja hoor, is het antwoord, het is gelukkig goed zichtbaar. ‘Waar zullen we het over hebben?’ Nou, ik zit met de versterking in mijn maag, ik word er wanhopig van, het schiet maar niet op. ‘Bij mij ook niet’ reageer ik. En we branden allebei los.

Zou ik na afloop van zo’n gesprek op het bankje onder de boom me beter voelen? Zou zo’n ontmoeting positief bijdragen aan mijn welzijn? En wordt mijn leefomgeving er ook prettiger door? Oh, werkte het maar zo, was het maar zo simpel. Dan hoefden we hier niet jarenlang wanhopig te zijn. Wanhopig, omdat Den Haag traineert en burgemeesters niet met hun vuist op Haagse tafels durven te slaan.

Zolang dit niet verandert, moeten mijn dorpsgenoot en ik het zien te rooien met ontmoetingen op het wanhoopsbankje onder de boom. Die beiden nog neergezet moeten worden. Waarschijnlijk pas in 2022. Of later.

Eerst maar op vakantie.

Roep, tier en schreeuw

Gisteren om 17.20 uur was ik niet thuis. Was ik wel thuis geweest dan had ik het huis voelen bewegen en horen kraken, tot tweemaal toe. Dan was ik net zo geschrokken als huisgenoot M. die de pech had wel thuis te zijn. Ook zonder deze aardbeving zelf gevoeld te hebben, weet ik hoe het voelt. Ik heb er genoeg van meegemaakt de afgelopen tien jaar.

Wat ik ook veel heb meegemaakt zijn reacties van lokale bestuurders, zoals die van burgemeester Engels van Loppersum: ‘Er is lang genoeg gewacht, er moeten nu meer daden komen. Hopelijk draagt deze aardbeving eraan bij dat de urgentie daarvan wordt gevoeld.’  En: ‘We zijn hoffelijk en fatsoenlijk in overleg, met de vuist hard op tafel slaan en roepen en schreeuwen helpt niet”.

man-160088_1280De vraag is dan natuurlijk: wat helpt wel. Een fakkeloptocht, een petitie, met tractors naar het Binnenhof? Allemaal gedaan, niet geholpen. Brieven sturen, beleefd overleggen? Gedaan, niet geholpen. Met de vuist op tafel slaan en roepen en schreeuwen? Niet gedaan. Hé, niet gedaan! Zie ik hier een gemiste kans?  

Beste burgemeester Engels, als ze het in Den Haag niet willen voelen, láát het ze dan horen. Hou op met je fatsoen. Sla met je vuist op Haagse tafels, roep, tier en schreeuw. De urgentie is nú, de crisis in Groningen is nú, de onveiligheid is nú, de moedeloosheid is nú, de uitputting is nú.

U heeft gelijk, er is lang genoeg gewacht, er moeten daden komen. Door u en uw collega-bestuurders. Nú.