lijkt op
dat kan geen toeval zijn.
Auteur: Ingrid Verbeek
Er gaat niets boven wonen in het prachtige Groningen. Ik zou nergens anders willen wonen, dit is mijn land. In dit blog schrijf ik over wat mij zoal bezighoudt, opvalt of verrast. En over mijn leven met maculadegeneratie.
Tussen 2014 en 2023 heb ik ook geblogd over de bewegende grond onder mijn voeten, de onzekerheid over de toekomst en het dagelijks leven met aardbevingen op www.aardbevingeningroningen.nl
Last van aardbevingsstress?
Meld je dan aan bij Lentis en je psychische klachten door aardbevingen verdwijnen als sneeuw voor de zon. “We leren je effectief met je problemen om te gaan en je klachten de baas te worden”. Nou, dat wil ik wel. Ik ben benieuwd hoe Lentis mij kan helpen en lees hun informatie door. Ze hebben het keurig voor me op een rijtje gezet, wat fijn.
Ik lees over aardbevingen en dreiging, een gevoel van onveiligheid, gebrek aan controle en een risico op herhaling. “Je kunt het idee hebben dat het je door ‘een ander’ wordt aangedaan”. Pardon, wat beweren ze hier? Doe ik mezelf de aardbevingen aan, maar heb ik het waanidee dat het door ‘een ander’ komt? En wie mag die ander dan wel zijn en waarom staat het tussen aanhalingstekens?
Ik heb weleens geprobeerd een aardbeving op te wekken, maar er bewoog nog geen theelepeltje. En stress gaf het me al helemaal niet, integendeel, ik kreeg de slappe lach. Nee Lentis, hier slaan jullie de plank helemaal mis. Ik héb geen gevoel van onveiligheid, ik bén onveilig. Ik héb niet het idee dat het me door ‘een ander’ wordt aangedaan, het wórdt me door de NAM en de Staat aangedaan.
Mijn aardbevingsstress gaat pas over als ik weer veilig ben en niet eerder. Tot die tijd zijn mijn klachten een normale reactie op een abnormale situatie. Een situatie waar jullie niets aan kunnen veranderen, ook niet met jullie cursus “Geen paniek”. Ik pas.
Update juni 2021
Ik neem een kijkje op de site van Lentis. Er staat nog steeds ‘een gevoel van onveiligheid’. We zijn 4 jaar verder en ze snappen er nog altijd niets van.
Zo glad als een aal
Voor de mensen die denken dat het in Groningen nu allemaal goed geregeld is, volgt hier teleurstellend nieuws. Ondanks de zonnige zomer, hangen er nog steeds gitzwarte wolken boven onze huizen en levens.
De afgelopen jaren is er een heel bouwwerk opgetuigd rond de afhandeling van gaswinningsschade. Ingewikkelde NAM-schadeprotocollen waarmee elke individuele schade van elke individuele gedupeerde beoordeeld wordt. Gek word je ervan als bewoner, van de langdurigheid en de stroperigheid van de schadeafhandeling.
Af en toe is er goed nieuws, als de Arbiter Bodembeweging (de informele rechtspraak ter bescherming van gedupeerden) de NAM een tik op zijn vingers geeft. Een moment van hoop, dat er toch nog zoiets als gerechtigheid bestaat in Groningen. Die opflikkering van hoop duurt altijd maar kort, want tegen de gladde juristen van de NAM kan niemand op, ook de arbiters niet. Ook daar word je gek van en doodmoe.
Het laatste woord is nog altijd aan de NAM, die als een aal zo glad elk ontsnappingsgaatje weet te vinden waarmee ze onder hun verantwoordelijkheid uit kunnen komen. Voor de goede orde: NAM = Nederlandse Staat + Shell + ExxonMobil. Dat u het maar even weet.
P.S. Sinds april 2017 ligt de schadeafhandeling stil, in afwachting van een nieuw schadeprotocol. Niemand merkt het verschil.
Hoogwerker, deel twee
Vandaag mijn eerste liveblog ooit.
De hoogwerker komt om de schoorstenen op asbest te controleren. Ik kondigde zijn komst al aan in een eerder blog.
8.30 uur
Aankomst hoogwerker en aankomst inspecteur van SGSSearch.
8.31
Vraag van de inspecteur: ‘waarom moet ik hier inspecteren’?
8.32
Minutenlange sprakeloosheid van mijn kant.
8.38
Inspecteur vertelt uit Apeldoorn te komen.
8.40
Met grote tegenzin geef ik korte uitleg (lees de krant, oen!)
8.45
Aan de slag, de hoogwerker wordt afgeladen.
9.00
Oeps, de hoogwerker kan de tuin niet in, wat nu?
9.15
Na een kwartier overleg: ‘dan pakken we de ladder toch’.
9.20
Begin van de inspectie.
9.45
De hoogwerker staat al een uur voor niets de straat te blokkeren.
10.20
Einde van de inspectie: geen asbest gevonden.
10.22
De inspecteur vertrekt weer naar Apeldoorn.
10.23
De hoogwerker druipt teleurgesteld af.
Liveblog gesloten.
Wat deed Hans Alders in Huizinge?
Indrukwekkende beelden op RTVNoord van de herdenking van ‘Huizinge’. Ik liep niet mee, dat is beter voor mijn gemoedsrust. Wie wel meeliep was René Paas, samen met een niet-nader-ondertitelde man. Hij komt me bekend voor. Is dat niet Hans Alders, de Nationaal Coördinator Groningen?
Hans Alders maakt deel uit van de ‘governance’, het bestuurlijke soepzootje dat Groningen overeind moet houden, maar daar jammerlijk in faalt. Hij probeert al twee jaar ons vertrouwen te winnen, met flitsende shows en mooie woorden. Maar praatjes vullen geen gaatjes en daardoor zitten wij, vijf jaar na Huizinge, nog steeds in onze kapotte huizen. Zonder vertrouwen, zonder perspectief.
Zijn aanwezigheid in Huizinge voelt daarom als een klap in mijn gezicht. Nee Hans, dit had je beter niet kunnen doen. Je kunt niet én solidair met ons zijn én ons aan de duvel (EZ/NAM) verkopen. Je had hier niets te zoeken, dit is ónze herdenking.
Ik verlang naar een Nationaal Coördinator Groningen die de subtiele lijn tussen solidariteit en ongepastheid wèl kent en draag hierbij Liesbeth van Tongeren voor.
Aardbevingen in Groningen 