Wie vangt me op als ik val?

On door Ingrid Verbeek5 reacties

IMG_20180505_075904

Een meisje hangend aan een slagboom. Twee mensen staan klaar om haar op te vangen, toevallige voorbijgangers vermoed ik, die onmiddellijk in actie zijn gekomen. Het meisje weet zich veilig, want als ze valt wordt ze gered. Zo hoort het te gaan, als een mens in gevaar is. Kunnen vertrouwen op hulp, weten dat je er niet alleen voor staat.

Stel je voor dat ze het kind hadden laten hangen, omdat er eerst onderzocht moest worden of de slagboom wel sterk genoeg was. En dat het rapport dan naar een commissie ging, die drie weken nodig had om het te lezen. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat het de schuld van het meisje was dat ze daar hing en dat het niet aan de slagboom lag. Dat ze het verder zelf maar uit moest zoeken.

Moeilijk voor te stellen?
En toch is dit precies wat er tot op de dag van vandaag in Groningen gebeurt.

 

Ik wil mijn leven terug

On door Ingrid Verbeek1 reactie

Is het niet tijd om de nieuwe werkelijkheid onder ogen te zien? Wat is ons de afgelopen jaren niet allemaal, met de hand op het hart, beloofd en wat is daarvan terechtgekomen? Er zijn ons ruimhartigheid, veiligheid, versterkte huizen, schadevergoeding en compensatie van de waardevermindering van onze huizen beloofd. Met als leidraad: de bewoner centraal en herstel van vertrouwen.

We hebben er niets van gemerkt.

Is het niet tijd om te constateren dat hier niets, maar dan ook niets van waargemaakt is? Er liggen nog meer dan 12.000 schademeldingen op afhandeling te wachten, waarvan de helft al vanaf 2012. De beloofde versterkingsoperatie, waar Hans Alders in 2015 speciaal voor ingevlogen is, is nooit tot wasdom gekomen en wordt as we speak voorlopig opgeschort. Is er eigenlijk iets wel goed gegaan in Groningen? Ja, dat is er. Er is stevig doorgepompt, tot groot genoegen van de NAM en Rutte.

We hebben er alles van gemerkt.

girl-2940655_1920Ik probeer deze nieuwe, maar natuurlijk eigenlijk oude, werkelijkheid onder ogen te zien. Want ik wil niet langer de speelbal zijn van het spel dat gespeeld wordt door de NAM en de Regering. Ik wil niet langer wakker liggen van de angst voor een zware aardbeving. Ik wil niet langer ontregeld worden door loze beloftes en omgekocht met spiegeltjes en kraaltjes. Ik wil mijn leven terug.

De eerste stap die ik ga zetten is voorkomen dat mijn huis gesloopt mag worden. Als ik ergens onrustig van word is het deze dreiging. Blijf van mijn huis af! Ik ben in afwachting van het besluit van de gemeente Loppersum om aangemerkt te worden als gemeentelijk monument. Nou ja, niet ikzelf natuurlijk, maar mijn huis. Aan mij valt weinig meer te slopen.

Bevingsbestendige hoedjes voor de prinsesjes

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Beste Koning,
Het spijt me u te moeten laten weten dat ik niet op uw verjaardagsfeest kan komen. Dat ligt niet aan u hoor, ik had u graag een hand gegeven. Misschien had ik wel iets te hard geknepen, want u vindt nog steeds dat de Shell zich Koninklijk gedraagt in Groningen. Ik had u graag uitgelegd dat wij Groningers daar heel anders over denken.

Beste Willem-Alexander,
Tot mijn spijt moet ik u laten weten dat ik op uw verjaardag verhinderd ben. De reden is niet dat ik uw vrouw, Koningin Máxima, niet wil ontmoeten. Ook haar had ik graag een hand gegeven. Maar ik heb mijn beide handen nodig om mijn huis te stutten. Nu de versterkingsoperatie op de rem is gezet, moet ik zelf mijn huis overeind zien te houden.

girls-1827219_1920Beste Alex,
Sorry, ik kan niet op je feestje komen. Ik had je lieve dochters graag ontmoet. En als ze me een beetje angstig gevraagd hadden of er een schoorsteen op hun hoofd kon vallen, had ik ze gerustgesteld. “Nee meisjes, daar hoeven jullie niet bang voor te zijn. Prinsesjes zijn de best beschermde meisjes van Nederland, daarom heb ik voor jullie allemaal een bevingsbestendig hoedje gemaakt. Zet maar gauw op”.

Ik wens jou, Máxima en jullie drie schatten een bewogen Koningsdag.

NAM wil verantwoordelijk blijven

On door Ingrid Verbeek1 reactie

De NAM liet zich vorige week van zijn positieve kant zien: “Als de minister bij een nieuwe Mijnbouwwet bepaalt hoeveel gas de NAM in Groningen moet winnen, dan kunnen wij (de NAM) minder controle op de winning uitoefenen. Dan kunnen we dus ook minder verantwoordelijkheden dragen.”

Geen speld tussen te krijgen, dacht ik toen ik dit las. Tot ik mij ging afvragen: wie bepaalt er tot nu toe eigenlijk hoeveel gas er gewonnen wordt? Het antwoord is snel gevonden. Op de site van diezelfde NAM lees ik: “De Nederlandse overheid bepaalt hoeveel gas NAM mag winnen.”

man-97975_1280In de nieuwe Mijnbouwwet staat dus precies hetzelfde als in de oude, op één woordje na. In beide gevallen is het de Minister die het niveau van de gaswinning bepaalt, niet de NAM. Het is in al die jaren dat er gas opgepompt wordt, nooit anders geweest. In 2015 bevestigde Schotman, directeur van de NAM, dit nog.  ‘We nemen de pijn wanneer die komt’, doelend op de toenemende druk om de gaswinning te verminderen en de financiële gevolgen daarvan voor Shell en ExxonMobil.

Maar er is één verschil tussen de oude en de nieuwe wet, het woord ‘mogen’ is vervangen door ‘moeten’. En daar is de NAM natuurlijk niet blij mee, want ze laten zich hun verantwoordelijkheid niet zomaar afpakken. Daarom zeggen ze tegen Wiebes: “Waar we tot nu toe mochten winnen, verandert dat binnenkort in moeten winnen. Eén woordje met grote gevolgen. Want stel u nou eens voor dat we van u meer moeten winnen dan veilig is, dat kunnen we die lieve Groningers toch niet aandoen”?

En gelijk hebben ze, dat kunnen ze ons niet aandoen. Wat een ruimhartige geste van de NAM. Ze willen mogen winnen, zodat ze hun verantwoordelijkheid kunnen blijven dragen, net zoals ze dat de afgelopen decennia gedaan hebben. Toch? Dus Wiebes, u weet wat u te doen staat, één woordje maar.

 

 

 

Een welkome aardbeving?

On door Ingrid Verbeek1 reactie

Ik moet bekennen dat ik de afgelopen weken wel eens dacht: we hebben een aardbeving nodig. Niet te zwaar en niet te licht, maar wel met landelijke uitstraling. Een rare gedachte misschien, want ik heb mijn buik vol van aardbevingen. Maar waar ik een nog grotere hekel aan heb, is als er mooi weer wordt gespeeld over onze hoofden heen. Wiebes die zegt dat het hier veiliger wordt, doordat er een ‘plan voor afbouw’ van de gaswinning ligt. Aan een plan heb je pas iets als het uitgevoerd wordt.

Schermafdruk 2018-04-14 14.59.00“Het is helaas niet uit te sluiten dat de seismiciteit in Groningen escaleert ………” schrijft het SodM gisteren nog in een brief aan de regering. De Groninger bodem onderstreept dit, daar was ie dan, een aardbeving die het grote nieuws haalt, o.a. bij de NOS,  de NRC, de Telegraaf, op Nu.nl.

Voor de duidelijkheid, een aardbeving meemaken is niet leuk. Maar wat moet dat moet. Hier was een statement nodig, een statement van de Groningse aarde. De grond is na vijftig jaar gaswinning zo instabiel als een drilpudding en zo gevaarlijk als drijfzand.

Tot nu toe komt Wiebes niet verder dan ‘plannen’ maken, terwijl onze huizen en onze levens krakend en kreunend instorten. Daarom was wat mij betreft deze aardbeving welkom. Schudt Wiebes maar wakker, want hij woont hier ook, mentaal gezien dan.