Tag: NAM

Geen deuk in een pakje boter

On door Ingrid Verbeek2 reacties

Groningen wil een toekomst zonder de NAM, dat is duidelijk. Maar dat lukt niet als we doorgaan op de ingeslagen weg. We moeten nieuwe wegen gaan bewandelen. Dus nee, alsjeblieft niet nog een fakkeltocht. Waar een handjevol mensen zich boos maakt over de gaswinning en de rest van Nederland zijn schouders ophaalt. We slaan met elkaar in Groningen nog geen deuk in een pakje boter, als we op deze manier doorgaan.
butter-1920670__340Wil je een fakkeltocht? Prima, maar dan in Den Haag of Amsterdam.

Wil je dat je huis versterkt wordt? Prima, maar stap dan naar de rechter en overrule de NCG/CVW.

Wil je de NAM verdrijven uit Groningen? Prima, maar dan via landelijke acties tegen de Shell en ExxonMobil: “get the Shell out of here”.

Wil je een regering die haar verantwoordelijkheid neemt? Prima, stem dan op 15 maart op een politieke partij die zich vierkant achter de Groningers schaart. In woorden èn in daden.

Maar eerst even oefenen. Loop naar de keuken en haal een pakje boter uit de koelkast. Stroop je mouwen op en sla er een deuk in. Doe het nog een keer, zodat het een fikse deuk wordt. Goed zo!

Wil jij ook meebepalen hoe de toekomst van Groningen zonder de NAM eruit komt te zien?
Sla dan vanaf nu jouw deuk in het imago van alle partijen die toestaan dat er in Nederland gas gewonnen wordt, ten koste van het leven en de veiligheid van de Groningers.

 

De 30e Kerst sinds het begin van de aardbevingen

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

In 1986 vond in Assen de eerste aardbeving als gevolg van de gaswinning plaats. We vieren dit jaar de 30e Kerst sinds het begin van de aardbevingen. Ook al is de NAM het hier niet mee eens, want volgens hen was de eerste aardbeving pas in 1991. Er is een inmiddels volwassen generatie opgegroeid met bevingen. Voor hen is het ‘gewoon’ dat de grond trilt en beeft, ze weten niet beter. Maar leuk is anders.

Er is een nog jongere generatie die met steeds zwaarder wordende bevingen opgroeit. Die les krijgt in noodscholen, omdat de oude school niet veilig meer is. Die hun eigen angst weerspiegelt ziet in de ogen van hun ouders. Dat is de generatie die nu leert “wat te doen bij een aardbeving”. Rijkelijk laat, als je het mij vraagt.

En er is de generatie van vóór de gaswinning. Dat is de generatie die eerst Lees verder “De 30e Kerst sinds het begin van de aardbevingen” →

“De burger begrijpt er de ballen van”

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Wat hou ik daar toch van, van klare taal. Helemaal als het uit de mond van Herman Bröring komt, hoogleraar in het recht aan de Universiteit van Groningen. Hij zegt dit op de persconferentie bij de presentatie van het onderzoek: “De governance van de afhandeling van mijnbouwschade.”

Daar begint het bij mij al, bij het woord ‘governance’, daar begrijp ik nou echt geen bal van.

Toch maar eens kijken waar het onderzoek over gaat. Kennelijk gaat het over de afhandeling van de aardbevingsschade in Groningen. Dat schijnt nogal ingewikkeld te zijn. Uit het onderzoek blijkt dat er acht (8) organisaties nodig zijn voor het herstel van de schade. Waarom dat er zoveel zijn begrijp ik ook niet. Ik noem ze even op:

Arbiter Bodembeweging
Centrum Veilig Wonen
Commissie Bodemdaling
Commissie Bijzondere Situaties
Ministerie van Economische Zaken
NAM
Nationaal Coördinator Groningen
Onafhankelijke Raadsman

Er zijn dus acht (8) verschillende loketten. Waarbij volstrekt onduidelijk is bij wie je waarvoor moet zijn en wanneer. Die acht (8) loketten zijn bovendien dol op verwijzen.

Zo verwijst de NAM graag Lees verder ““De burger begrijpt er de ballen van”” →

Groningen, je moet er geweest zijn om erover mee te mogen praten

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Op een zonnige herfstdag staan er twee jongemannen voor mijn deur. Ze vragen of ze een foto van mijn huis mogen maken. Hoezo, vraag ik wantrouwend, er wordt hier al veel te vaak gefotografeerd. Eerst had je Arub die in opdracht van de NAM mijn huis fotografeerde. Ze namen foto’s van de voorkant en concludeerden dat er aan de achterkant geen schade was. Daarna kwam de aardbevingsauto van Horus. Met infraroodcamera’s keek die in de muren van mijn huis om de constructie te inspecteren. Allemaal zonder mijn toestemming.

Ik zaag de twee jongemannen door: waarvoor, voor wie, waarom. Toch niet voor de NAM, vraag ik expliciet. Nou nee, zeggen ze, maar wel voor de NCG. “Voor de medewerkers van de NCG die nog nooit in Groningen zijn geweest”, lichten ze toe. Ik val van verbazing van mijn stoepje. Pardon, bestaan die dan? De NCG is toch die organisatie die gaat over hoe onze huizen versterkt moeten worden, over wat het beste is voor ons Groningers. En ze zijn hier nog nooit geweest?

animal-1839489__340
Inderdaad ja, en daarom hebben ze deze twee aardige jongemannen gevraagd foto’s te maken van Groningen. Zodat ze weten waar ze het over hebben als ze hun rapporten over ons schrijven.

Hoewel ik blij verrast ben dat de jongemannen mijn toestemming vragen om foto’s te maken, zeg ik toch NEE. Je moet je kans grijpen als je hem kunt pakken. Maar ik zeg JA tegen de medewerkers van de NCG die het aandurven hun veilige kantoor te verlaten en zich in het hol van de leeuw te wagen. De koffie staat klaar.

Groningen, je moet er geweest zijn om erover mee te mogen praten.

Onze levens lopen dood in Groningen

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Een jaar geleden zijn ambitieuze plannen gemaakt om 5.000 woningen te versterken. Nu, een jaar later, zijn er nog maar een paar honderd versterkt. Toch liggen de nieuwe plannen alweer klaar. Maar liefst 20.000 woningen worden geïnspecteerd (en daarna versterkt). En daar wordt vijf jaar voor uitgetrokken. We zijn dan aanbeland in 2021.

De geruchten gaan dat in 2020 het Groningengasveld leeg is. De NAM kan dan zijn boeltje pakken, het hoofdkantoor in Assen sluiten en stilletjes wegsluipen. Zich in de handen wrijvend over de gemaakte winst en het luttele bedrag dat ze aan versterkingsmaatregelen hebben uitgegeven. De aandeelhouders leven nog lang en gelukkig en Henk Kamp gaat genieten van zijn pensioen.

dead-end-95476__180In een sprookje zou het zo kunnen gaan. Maar dit is geen sprookje, dit is de harde werkelijkheid in Groningen. Waar gedane beloftes niet nagekomen worden. Waar, na meer dan 70.000 schademeldingen, de schadeveroorzaker de touwtjes nog steeds stevig in handen heeft. Waar versterken geen garantie voor veiligheid is.

Waar, als het zo door gaat, onze levens doodlopen. Niet alleen die van ons, maar ook van onze kinderen en kleinkinderen. Waar sprookjes niet meer bestaan.