Tag: groningen

Groningen, je moet er geweest zijn om erover mee te mogen praten

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Op een zonnige herfstdag staan er twee jongemannen voor mijn deur. Ze vragen of ze een foto van mijn huis mogen maken. Hoezo, vraag ik wantrouwend, er wordt hier al veel te vaak gefotografeerd. Eerst had je Arub die in opdracht van de NAM mijn huis fotografeerde. Ze namen foto’s van de voorkant en concludeerden dat er aan de achterkant geen schade was. Daarna kwam de aardbevingsauto van Horus. Met infraroodcamera’s keek die in de muren van mijn huis om de constructie te inspecteren. Allemaal zonder mijn toestemming.

Ik zaag de twee jongemannen door: waarvoor, voor wie, waarom. Toch niet voor de NAM, vraag ik expliciet. Nou nee, zeggen ze, maar wel voor de NCG. “Voor de medewerkers van de NCG die nog nooit in Groningen zijn geweest”, lichten ze toe. Ik val van verbazing van mijn stoepje. Pardon, bestaan die dan? De NCG is toch die organisatie die gaat over hoe onze huizen versterkt moeten worden, over wat het beste is voor ons Groningers. En ze zijn hier nog nooit geweest?

animal-1839489__340
Inderdaad ja, en daarom hebben ze deze twee aardige jongemannen gevraagd foto’s te maken van Groningen. Zodat ze weten waar ze het over hebben als ze hun rapporten over ons schrijven.

Hoewel ik blij verrast ben dat de jongemannen mijn toestemming vragen om foto’s te maken, zeg ik toch NEE. Je moet je kans grijpen als je hem kunt pakken. Maar ik zeg JA tegen de medewerkers van de NCG die het aandurven hun veilige kantoor te verlaten en zich in het hol van de leeuw te wagen. De koffie staat klaar.

Groningen, je moet er geweest zijn om erover mee te mogen praten.

Het gaat om de mensen hun thuis

On door Ingrid Verbeek1 reactie

Voor mij de meest intrigerende zin van de afgelopen week: “Ik schrik ervan, want het gaat om de mensen hun thuis”. Uitgesproken door Hans Alders. En waar schrok hij nu zo van? Niet van het feit dat alle 1.450 geïnspecteerde woningen versterkt moeten worden. En dat er nog duizenden zullen volgen. Iets waar ík me wezenloos van schrok.

Nee, hij schrok van het besef dat er mensen wonen in die woningen. Mensen! Wie had dat gedacht. En als er mensen wonen in een huis, dan is dat huis voor hen hun thuis. Zo zit dat. Iedereen wist dat al, behalve Lees verder “Het gaat om de mensen hun thuis” →

Onze levens lopen dood in Groningen

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Een jaar geleden zijn ambitieuze plannen gemaakt om 5.000 woningen te versterken. Nu, een jaar later, zijn er nog maar een paar honderd versterkt. Toch liggen de nieuwe plannen alweer klaar. Maar liefst 20.000 woningen worden geïnspecteerd (en daarna versterkt). En daar wordt vijf jaar voor uitgetrokken. We zijn dan aanbeland in 2021.

De geruchten gaan dat in 2020 het Groningengasveld leeg is. De NAM kan dan zijn boeltje pakken, het hoofdkantoor in Assen sluiten en stilletjes wegsluipen. Zich in de handen wrijvend over de gemaakte winst en het luttele bedrag dat ze aan versterkingsmaatregelen hebben uitgegeven. De aandeelhouders leven nog lang en gelukkig en Henk Kamp gaat genieten van zijn pensioen.

dead-end-95476__180In een sprookje zou het zo kunnen gaan. Maar dit is geen sprookje, dit is de harde werkelijkheid in Groningen. Waar gedane beloftes niet nagekomen worden. Waar, na meer dan 70.000 schademeldingen, de schadeveroorzaker de touwtjes nog steeds stevig in handen heeft. Waar versterken geen garantie voor veiligheid is.

Waar, als het zo door gaat, onze levens doodlopen. Niet alleen die van ons, maar ook van onze kinderen en kleinkinderen. Waar sprookjes niet meer bestaan.

 

 

 

Als de dijken breken in Groningen

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Gelukkig zit er een uitknop op mijn tv. Die had ik hard nodig toen ik langs de tv-serie ‘Als de dijken breken’ zapte. ‘Ik hou van Holland’ overleefde de stortvloed van kijkers maar ternauwernood, las ik later in de krant. Ik behoorde niet tot die kijkers, want ik had al op de noodknop gedrukt. Ik kon het niet aanzien.

Ik heb nooit een watersnood meegemaakt gelukkig, dus daar ligt het niet aan. Ik ben dol op spannende series, dus ook dat is het punt niet. Ik woon niet in de Randstad, dus ook daar kan het niet aan liggen. Ho stop, wacht even.

Lees verder “Als de dijken breken in Groningen” →

Ik zit al jaren op het vinkentouw

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Dat zijn de woorden die bij me opkomen na alle rumoer over de kosten van de aardbevingsschade. De afhandeling van de schade blijkt negenmaal zoveel te kosten als het herstel ervan. De verontwaardiging hierover is groot, tot in de Randstad aan toe.

Een vinkentouw is een net om vinken te vangen. Op het vinkentouw zitten betekent: ongeduldig en gespannen zitten wachten om iets te kunnen doen. Ooit zat degene die de treklijn vasthield om het vangnet te sluiten ‘op het vinkentouw’. Die moest goed opletten en het moment bepalen om toe te slaan. Anders waren de vinken gevlogen.

Zo voel ik me ook, eigenlijk al jaren. Elke keer als er rumoer is rond de gaswinning en dat rumoer bereikt de Randstad veer ik op. Lees verder “Ik zit al jaren op het vinkentouw” →