Last van aardbevingsstress?

Meld je dan aan bij Lentis en je psychische klachten door aardbevingen verdwijnen als sneeuw voor de zon. “We leren je effectief met je problemen om te gaan en je klachten de baas te worden”. Nou, dat wil ik wel. Ik ben benieuwd hoe Lentis mij kan helpen en lees hun informatie door. Ze hebben het keurig voor me op een rijtje gezet, wat fijn.

Ik lees over aardbevingen en dreiging, een gevoel van onveiligheid, gebrek aan controle en een risico op herhaling. “Je kunt het idee hebben dat het je door ‘een ander’ wordt aangedaan”. Pardon, wat beweren ze hier? Doe ik mezelf de aardbevingen aan, maar heb ik het waanidee dat het door ‘een ander’ komt? En wie mag die ander dan wel zijn en waarom staat het tussen aanhalingstekens?

stamp-895385_1280

Ik heb weleens geprobeerd een aardbeving op te wekken, maar er bewoog nog geen theelepeltje. En stress gaf het me al helemaal niet, integendeel, ik kreeg de slappe lach. Nee Lentis, hier slaan jullie de plank helemaal mis. Ik héb geen gevoel van onveiligheid, ik bén onveilig. Ik héb niet het idee dat het me door ‘een ander’ wordt aangedaan, het wórdt me door de NAM en de Staat aangedaan.

Mijn aardbevingsstress gaat pas over als ik weer veilig ben en niet eerder. Tot die tijd zijn mijn klachten een normale reactie op een abnormale situatie. Een situatie waar jullie niets aan kunnen veranderen, ook niet met jullie cursus “Geen paniek”. Ik pas.

Update juni 2021

Ik neem een kijkje op de site van Lentis. Er staat nog steeds ‘een gevoel van onveiligheid’. We zijn 4 jaar verder en ze snappen er nog altijd niets van.

’t Het nog nooit zo donker west

Vijf jaar geleden, 16 augustus 2012, is het licht uitgegaan in Groningen. Sindsdien is het donker, pikkedonker. Op de tast zoeken we onze weg in huizen die langzaam inzakken. Elke deur die we openen leidt naar een blinde muur, er is nergens meer een uitgang te vinden. We zitten gevangen in de klauwen van bloedbroeders NAM & Rijksoverheid.

Vijf jaar geleden, 16 augustus 2012, vond in het Groningse dorpje Huizinge de ‘Grote Klap’ plaats. Bám, een aardbeving van 3.6 op de schaal van Richter. Zo’n goeie hadden we nog niet gehad. Het was het begin van een tsunami van aardbevingen, bodemverzakkingen, onderzoeken, protocollen, schademeldingen en vooral schadeafwijzingen.

hand-2593743_1280Vandaag, 16 augustus 2017, kijk ik terug op vijf donkere jaren en vrees ik de jaren die komen gaan. Ik ben ervan overtuigd dat, als er niet ingegrepen wordt, het Groningse aardgas tot de laatste druppel opgepompt gaat worden. Koste wat het ons, bewoners van het ooit-prachtige Groningen, kost. Dankzij de bloedbroeders die geen maat weten te houden, staat er ook geen maat op de vernieling van onze levens en onze toekomst. We zijn vogelvrij.

Ben ik te pessimistisch? Ik ben bang van niet. Want de NAM gaat pas op afstand nádat ze een nieuw schadeprotocol gemaakt hebben, niet ervóór. En binnenkort start het zoveelste onderzoek naar de impact van aardbevingen op ons woonplezier. Een grap? Nee, was het maar zo, dan hadden we hier tenminste nog wat te lachen.

’t Het nog nooit, nog nooit zo donker west
Of ’t wer altied wel weer licht

zingt onze Groningse bard Ede Staal. Ik hoop dat het geen vijf jaar meer hoeft te duren voor het weer licht wordt.

 

Meer lezen over de ‘Grote Klap’:
Goos de Boer: Vijf jaar na de klap Huizinge: waar gaat het
mis?
Johan de Veer in DvhN: De schok die al vijf jaar duurt
Milo van Bokkum in NRC: De dreun in Groningen waarvan het land wakker werd
Groningse klokken luiden voor Huizinge

NAM, als je ons echt wilt helpen

Ach, de directeur van de NAM is teleurgesteld. ‘Groot applaus had ik niet verwacht”, zegt hij in een interview. Nou, dan weet je genoeg. Gerald Schotman is zijn naam, maar die hoeft u niet te onthouden. Over een tijdje is er toch weer een ander. Directeuren van de NAM hebben het zwaar, daarom worden ze regelmatig gewisseld. Ik denk dat ze minstens een elftal klaar hebben staan, met reserves.

Zoals u weet, heeft de NAM het beste met Groningen voor. Dat de gaswinning aardbevingen veroorzaakt weten we allemaal. Dat die aardbevingen de huizen beschadigen weten we ook. Maar wat de NAM niet zeker weet Lees verder “NAM, als je ons echt wilt helpen”

Het stille beven in mij

Sinds 15 maart beef ik. Om half negen ’s avonds werd op TV de Exitpoll bekend gemaakt. De VVD stond op kop. Mijn hand pakte de afstandsbediening en zapte weg naar een spannende film. Afleiding, uitstel, vlucht. Om tien uur was de film afgelopen, wat nu. Vroeg naar bed en ik lees het morgen wel in de krant? Nee, deed mijn hand en zapte naar Nieuwsuur.

IMG_6820bewerkt

Nu is het zaterdagmiddag. Ik kijk uit het raam en zie een fier middeleeuws kerkje staan. Rechtop lijkt het, maar alleen als je oppervlakkig kijkt. Het beven in mij is sinds woensdag niet meer gestopt. Er is in mij iets omgevallen, weggevlucht. Weg van hier, weg naar veiliger oorden.

En ook de afstandsbediening helpt niet meer.

 

De krokodillentranen van Lodewijk Asscher

Drie mensen zoeken steun bij elkaar. De man links staat alleen, zijn armen over elkaar, strakke mond, ogen dicht. Wat is hier aan de hand? Heeft de man net gezegd dat hij niet kan blijven eten, tot teleurstelling van zijn vrouw en schoonouders? Nee, het moet iets veel ergers zijn, gezien de emoties van de drie.

De fotograaf ligt een tipje van de sluier op. ‘Asscher bezoekt Groningen’ staat bij de foto. Had Asscher misschien gehoopt uitgenodigd te worden voor het eten, na de lange reis vanuit het westen? En willen ze hem niet aan hun keukentafel hebben, kijkt hij daarom zo sneu? Nee, het moet iets veel ergers zijn, gezien de emoties van de drie.

wp-1486225734822.jpg

Wie is Asscher ook al weer? Op Wikipedia lees ik dat Lees verder “De krokodillentranen van Lodewijk Asscher”