Haagse slappe hap

On door Ingrid Verbeek4 reacties

Van de ene dag op de andere zat Nederland in lockdown en werden alle crisismaatregelen die je maar kan bedenken ingezet om de coronaramp te beteugelen.

20200331_144633_resizedHoe anders is dit gegaan rond de slow-motion-ramp die gaswinning heet. In Groningen zijn we als kikkers in koud water langzaam murwgekookt. Hier is geen enkele crisismaatregel genomen. Niet na de historische aardbeving van 2012 in Huizinge. Niet na de zware bevingen in de jaren daarna. Pappen en nathouden, dat is het enige wat hier gebeurt.

Vandaag laat de Tweede Kamer weten dat ze weer fysiek gaan debatteren over Groningen. Voor de zoveelste keer gaat ‘de situatie in Groningen’ besproken worden. Dat duidt niet op urgentie, dat duidt op slappe hap.

We zeggen hier thuis wel eens tegen elkaar: Er moeten eerst doden vallen. Pas dan wordt deze ramp serieus genomen, pas dan worden we echt geholpen.
Kijkend naar de aanpak van de coronacrisis, durf ik wel te zeggen: ik ben bang dat we gelijk gaan krijgen.

 

Coronascheuren

On door Ingrid Verbeek1 reactie

Ik schrok vannacht wakker van een geluid. Het klonk als het verschuiven van de hondenmand. De klok stond op 5 uur. Ach, de hond zal wel wakker zijn, dacht ik en viel weer in slaap. Ik zat fout, het was een aardbeving van 2.5 Richter.

Straks doe ik een rondje door mijn huis. Dan check ik de ruim 40 scheuren die al jaren wachten op herstel. Ze zullen wel weer groter geworden zijn. Waarschijnlijk zijn er ook nieuwe bijgekomen. Ik wil het even niet weten, want als ik het weet moet ik er ook wat mee.

call-5077271_1920Door de coronacrisis was ik bijna vergeten dat er hier ook aardbevingen zijn. De boodschap: Hou vol, blijf thuis, is lastig te combineren met ‘mijn huis is niet veilig, het zit vol scheuren‘. Mijn hoofd kan maar één crisis tegelijk aan. Daarom zitten de zorgen over mijn huis in een lockdown.

Trouwens, het melden van de nieuwe schade heeft helemaal geen zin. Er komt toch pas in 2021 iemand kijken en in 2022 krijg ik te horen dat de scheuren door het coronavirus komen, niet door de gaswinning.

Ik laat dat rondje door mijn huis maar zitten.

 

 

Versterkingsmonster

On door Ingrid Verbeek3 reacties

Loppersum, afgelopen maandagavond, de gemeenteraad is in vergadering bijeen via beeldbellen. De coronacrisis vraagt om andere manieren van communiceren. De gemeente houdt zich braaf aan het nieuwe normaal. Braaf, dat is wel een woord dat bij de gemeente Loppersum past. 

Loppersum is het epicentrum van de gaswinning en dus ook van de aardbevingen. Zo’n beetje alle huizen (4908 stuks) zijn kapot getrild. Je zou denken, hier is actie en daadkracht vereist. En wel nu! Daar denkt de gemeente anders over. Ze sturen af en toe een brandbrief naar Wiebes, praten eindeloos de Tweede kamer bij over wat hier allemaal mis gaat, en schrijven voor de zoveelste keer een dik rapport: Plan van Aanpak 2020 versterking gemeente Loppersum.

minion-hulk-4772859_1920Afgelopen maandagavond hebben ze het plan goedgekeurd. Niet zo gek als je bedenkt dat ze er zelf aan meegeschreven hebben. Wel verbazingwekkend en verontrustend als ze erbij zeggen dat ze zelf pessimistisch zijn over de uitvoering omdat ze het een versterkingsmonster vinden.
Waarom ze het dan toch goedkeuren? “Omdat we anders een verkeerd signaal aan de bewoners afgeven”, aldus wethouder Pier Prins.

Mijn bek valt ervan open. Wat zijn dit voor angsthazen, die niet met hun vuist op tafel durven te slaan. Die bang zijn dat Wiebes boos op ze wordt als ze NEE zouden zeggen. ‘Nee, hier doen we niet meer aan mee. Nee, dit monster gaan we niet loslaten op onze bewoners. Zijn jullie daar in Den Haag nou helemaal gek geworden!’ In plaats daarvan toont de gemeente zich voor de zoveelste keer het braafste jongetje van de klas.

Beste wethouder Pier Prins, het signaal dat jullie hiermee aan de bewoners afgeven is: Geen monster is ons te gek, als Wiebes ons maar lief blijft vinden. Is dit wat jullie verstaan onder een goed signaal?

Stapelstress

On door Ingrid Verbeek2 reacties

“Hoe werkt de coronacrisis door in de hoofden van de bewoners in het aardbevingsgebied”.

Dat is de vraag die gedragspsycholoog Tom Postmes stelt in een nieuw onderzoek naar de psychosociale gevolgen van de gaswinning. Ik doe niet mee met het onderzoek, maar ik wil wel vertellen wat er in míjn hoofd gebeurt. Als ervaringsdeskundige op het gebied van aardbevingsstress, behorend tot de meer dan 850 adressen die al twee jaar op schadeafhandeling wachten en wonend in een huis waar het versterkingsrapport korte metten mee maakt, heb ik recht van spreken.

zen-2819215_1920 (2)U kent ze vast wel, de steenmannetjes die wandelaars maken ter oriëntatie tijdens hun tocht. Stel nou dat elke steen staat voor een jaar aardbevingsstress, dan ziet mijn steenmannetje er zo uit. Hij staat nog overeind, hij wankelt bij flinke storm, maar valt nog net niet om.

Stel je nu voor dat ik er nog een steen opleg, voor drie weken coronastress. Een vorm van stress die vele malen ontregelender is dan aardbevingsstress. Dan dondert mijn steenmannetje subiet om. Beste Tom Postmes, dit is wat er in míjn hoofd gebeurt als coronastress stapelt op aardbevingsstress.

Wiebes’ wondere werkelijkheid

On door Ingrid Verbeek1 reactie

live-1003646_1920Je maakt een jaarlijkse risicoanalyse en neemt daarbij een rekenmodel als uitgangspunt. Een rekenmodel van de NAM, maar dat terzijde. Je verzamelt wat gegevens en zet de computer aan het werk. De uitkomst maakt je blij: Er zijn in Groningen geen gebouwen meer met een verhoogd risico op instorting bij een zware aardbeving. Je maakt een vreugdesprongetje, want je had het al voorspeld: hoe minder gaswinning, hoe minder huizen er versterkt moeten worden.

Weer terug op aarde valt je oog op de zin: Het model berekent niet of een huis veilig is. Je baalt als een stekker, dit is niet het nieuws waarmee je in Groningen aan kunt komen, ze zien je zowiezo liever gaan dan komen. Wat nu? Je vraagt Rinske Wieman, je woordvoerder Groningen, om raad. ‘Leg de nadruk op het feit dat er geen huizen meer instorten. Dan zijn die mensen zo blij dat ze niet meer luisteren naar wat je daarna nog zegt’.

Tevreden ga je ’s avonds naar huis. Je hebt de werkelijkheid voor de zoveelste keer naar je hand gezet. Toch… meneer Wiebes?