Versterkingsmonster

Loppersum, afgelopen maandagavond, de gemeenteraad is in vergadering bijeen via beeldbellen. De coronacrisis vraagt om andere manieren van communiceren. De gemeente houdt zich braaf aan het nieuwe normaal. Braaf, dat is wel een woord dat bij de gemeente Loppersum past. 

Loppersum is het epicentrum van de gaswinning en dus ook van de aardbevingen. Zo’n beetje alle huizen (4908 stuks) zijn kapot getrild. Je zou denken, hier is actie en daadkracht vereist. En wel nu! Daar denkt de gemeente anders over. Ze sturen af en toe een brandbrief naar Wiebes, praten eindeloos de Tweede kamer bij over wat hier allemaal mis gaat, en schrijven voor de zoveelste keer een dik rapport: Plan van Aanpak 2020 versterking gemeente Loppersum.

minion-hulk-4772859_1920Afgelopen maandagavond hebben ze het plan goedgekeurd. Niet zo gek als je bedenkt dat ze er zelf aan meegeschreven hebben. Wel verbazingwekkend en verontrustend als ze erbij zeggen dat ze zelf pessimistisch zijn over de uitvoering omdat ze het een versterkingsmonster vinden.
Waarom ze het dan toch goedkeuren? “Omdat we anders een verkeerd signaal aan de bewoners afgeven”, aldus wethouder Pier Prins.

Mijn bek valt ervan open. Wat zijn dit voor angsthazen, die niet met hun vuist op tafel durven te slaan. Die bang zijn dat Wiebes boos op ze wordt als ze NEE zouden zeggen. ‘Nee, hier doen we niet meer aan mee. Nee, dit monster gaan we niet loslaten op onze bewoners. Zijn jullie daar in Den Haag nou helemaal gek geworden!’ In plaats daarvan toont de gemeente zich voor de zoveelste keer het braafste jongetje van de klas.

Beste Pier Prins, het signaal dat jullie hiermee aan de bewoners afgeven is: Geen monster is ons te gek, als Wiebes ons maar lief blijft vinden. Is dit wat jullie verstaan onder een goed signaal?

Wiebes’ wondere werkelijkheid

live-1003646_1920Je maakt een jaarlijkse risicoanalyse en neemt daarbij een rekenmodel als uitgangspunt. Een rekenmodel van de NAM, maar dat terzijde. Je verzamelt wat gegevens en zet de computer aan het werk. De uitkomst maakt je blij: Er zijn in Groningen geen gebouwen meer met een verhoogd risico op instorting bij een zware aardbeving. Je maakt een vreugdesprongetje, want je had het al voorspeld: hoe minder gaswinning, hoe minder huizen er versterkt moeten worden.

Weer terug op aarde valt je oog op de zin: Het model berekent niet of een huis veilig is. Je baalt als een stekker, dit is niet het nieuws waarmee je in Groningen aan kunt komen, ze zien je zowiezo liever gaan dan komen. Wat nu? Je vraagt Rinske Wieman, je woordvoerder Groningen, om raad. ‘Leg de nadruk op het feit dat er geen huizen meer instorten. Dan zijn die mensen zo blij dat ze niet meer luisteren naar wat je daarna nog zegt’.

Tevreden ga je ’s avonds naar huis. Je hebt de werkelijkheid voor de zoveelste keer naar je hand gezet. Toch… meneer Wiebes?

 

 

Groningen wordt zijn ziel ontrukt

“Lieve familie, vrienden en relaties,
Dit jaar kozen we voor een ander ‘format’ om ter gelegenheid van de jaarwisseling met onze naasten te communiceren. Geen Kerstkaart, email of snelle tweet maar een archaïsch waagstuk: een nieuwjaarsbrief.

De veel gestelde vraag hoe het met ons gaat en met onze boerderij, vereist immers een serieuzere toelichting. Wij maken in deze contreien bewogen jaren mee. De droom van een mooie oude dag is voor vele, door mijnbouwschade getroffen, Groningers intussen veranderd in een nachtmerrie”. 

Zo begint de indrukwekkende Nieuwsjaarsbrief van Peter Hofstede en Ingrid Mortiers uit Leermens.

Schermafdruk 2020-01-17 12.20.11
“Met recht kan gesteld worden dat dit landschap de vroegste getuigenis levert van waar Nederland in de wereld om bekendstaat : de eeuwigdurende strijd met het water. De verre voorvaderen van de huidige bewoners leverden hier een heftige strijd met de elementen. Geen wonder dat ‘noaberschap’ in deze contreien nog steeds als belangrijke maatschappelijke waarde wordt gezien. ‘Kop d’r veur’ in de overtuiging dat
problemen samen opgelost kunnen worden, is nog steeds kenmerkend voor de mentaliteit. Wellicht heeft het daarom enige tijd geduurd vooraleer de Groningers-na de beving van Huizinge- zich manifesteerden. De machten en belangen waartegen een rechtmatige strijd moet worden gevoerd, overstijgen verre de vertrouwde maat.

De wierden zijn heden ten dage de vitale getuigenis van een traditie; ze incorporeren kernwaarden van Nederland. De ruimtelijke en monumentale kwaliteit van dit wierdenland met onder andere de middeleeuwse kerken, de borgen en eeuwenoude boerderijen leveren de huidige bewoners van het gebied de existentiële ankers in het bestaan. Wat nu gebeurt : Groningen wordt zijn ziel ontrukt!

Over hoe politieke afwegingen jarenlang ten koste gaan van de burgers. Lees hier de hele brief.

 

Aardbevingsbestendige faunatoren

Schermafdruk 2019-10-26 12.31.26
Faunatoren (Bron: EenVandaag)

Overschild, een van de meest geteisterde bevingsdorpen, is een faunatoren rijker. EenVandaag wijdt er een uitzending aan. Een faunatoren biedt vervangend onderdak aan vleermuizen, mussen en zwaluwen. Huizen mogen niet gesloopt worden als er bijvoorbeeld vleermuizen onder de dakpannen nestelen. Daarom is er een aparte toren voor ze gebouwd.

Je zou denken dat, als logische volgende stap, nu alle woningen aangepakt gaan worden. Maar zo werkt het niet, in Overschild. Minister Wiebes heeft besloten dat maar een deel van het dorp versterkt wordt. Zou het echt zo zijn dat een aardbeving onderscheid kan maken tussen huisnummer 2 en huisnummer 43? Tussen binnen of buiten de bebouwde kom? Die kans lijkt me net zo groot als de kans dat een faunatoren een dwergvleermuis van een grootoorvleermuis kan onderscheiden.

In Overschild heb je het als vleermuis beter dan als bewoner. De wereld op z’n kop.

 

 

Beter ten halve gekeerd…

Nog zes informatiebijeenkomsten over het nieuwe versterkingsplan te gaan, ze zijn over de helft. Pier Prins, wethouder en Manno Bannink, gebiedsmanager van de Nationaal Coördinator Groningen (NCG) hebben het zwaar. Ze moeten het Groninger volk de zoveelste fopspeen voorhouden, in opdracht van Wiebes.

Gelukkig worden Pier en Manno door de aanhoudende stroom van kritische vragen en protesten van de bewoners, steeds eerlijker. Als Pier in Garrelsweer gevraagd wordt om te kappen met dit verfoeide plan, antwoordt hij: ‘Als we dat doen krijgen we geen geld uit Den Haag. De gemeente kan inspectie en versterking niet zelf betalen’. Wiebes heeft de wind er goed onder, de gemeente is bang en de bewoners voor de zoveelste keer de dupe.

gandhiDit kan anders. De bewoners spreken klare taal: ‘Dit pikken we niet meer’. Als de gemeenten het lef hebben tegen Wiebes in te gaan, is het varkentje zo gewassen. Zeker nu ook NCG-medewerkers openlijk afstand nemen van het beleid van hun baas, minister Wiebes. Duizenden bewoners, elf gemeenten en (een deel van) de NCG, als dat niet voldoende stootkracht heeft…

Nog zes actiebijeenkomsten te gaan. Dit is hèt moment om de strijd te winnen.

Lees ook: Als je blijft doen wat je altijd hebt gedaan