Groningen wordt zijn ziel ontrukt

“Lieve familie, vrienden en relaties,
Dit jaar kozen we voor een ander ‘format’ om ter gelegenheid van de jaarwisseling met onze naasten te communiceren. Geen Kerstkaart, email of snelle tweet maar een archaïsch waagstuk: een nieuwjaarsbrief.

De veel gestelde vraag hoe het met ons gaat en met onze boerderij, vereist immers een serieuzere toelichting. Wij maken in deze contreien bewogen jaren mee. De droom van een mooie oude dag is voor vele, door mijnbouwschade getroffen, Groningers intussen veranderd in een nachtmerrie”. 

Zo begint de indrukwekkende Nieuwsjaarsbrief van Peter Hofstede en Ingrid Mortiers uit Leermens.

Schermafdruk 2020-01-17 12.20.11
“Met recht kan gesteld worden dat dit landschap de vroegste getuigenis levert van waar Nederland in de wereld om bekendstaat : de eeuwigdurende strijd met het water. De verre voorvaderen van de huidige bewoners leverden hier een heftige strijd met de elementen. Geen wonder dat ‘noaberschap’ in deze contreien nog steeds als belangrijke maatschappelijke waarde wordt gezien. ‘Kop d’r veur’ in de overtuiging dat
problemen samen opgelost kunnen worden, is nog steeds kenmerkend voor de mentaliteit. Wellicht heeft het daarom enige tijd geduurd vooraleer de Groningers-na de beving van Huizinge- zich manifesteerden. De machten en belangen waartegen een rechtmatige strijd moet worden gevoerd, overstijgen verre de vertrouwde maat.

De wierden zijn heden ten dage de vitale getuigenis van een traditie; ze incorporeren kernwaarden van Nederland. De ruimtelijke en monumentale kwaliteit van dit wierdenland met onder andere de middeleeuwse kerken, de borgen en eeuwenoude boerderijen leveren de huidige bewoners van het gebied de existentiële ankers in het bestaan. Wat nu gebeurt : Groningen wordt zijn ziel ontrukt!

Over hoe politieke afwegingen jarenlang ten koste gaan van de burgers. Lees hier de hele brief.

 

Aardbevingsbestendige faunatoren

Schermafdruk 2019-10-26 12.31.26
Faunatoren (Bron: EenVandaag)

Overschild, een van de meest geteisterde bevingsdorpen, is een faunatoren rijker. EenVandaag wijdt er een uitzending aan. Een faunatoren biedt vervangend onderdak aan vleermuizen, mussen en zwaluwen. Huizen mogen niet gesloopt worden als er bijvoorbeeld vleermuizen onder de dakpannen nestelen. Daarom is er een aparte toren voor ze gebouwd.

Je zou denken dat, als logische volgende stap, nu alle woningen aangepakt gaan worden. Maar zo werkt het niet, in Overschild. Minister Wiebes heeft besloten dat maar een deel van het dorp versterkt wordt. Zou het echt zo zijn dat een aardbeving onderscheid kan maken tussen huisnummer 2 en huisnummer 43? Tussen binnen of buiten de bebouwde kom? Die kans lijkt me net zo groot als de kans dat een faunatoren een dwergvleermuis van een grootoorvleermuis kan onderscheiden.

In Overschild heb je het als vleermuis beter dan als bewoner. De wereld op z’n kop.

 

 

Beter ten halve gekeerd…

Nog zes informatiebijeenkomsten over het nieuwe versterkingsplan te gaan, ze zijn over de helft. Pier Prins, wethouder en Manno Bannink, gebiedsmanager van de Nationaal Coördinator Groningen (NCG) hebben het zwaar. Ze moeten het Groninger volk de zoveelste fopspeen voorhouden, in opdracht van Wiebes.

Gelukkig worden Pier en Manno door de aanhoudende stroom van kritische vragen en protesten van de bewoners, steeds eerlijker. Als Pier in Garrelsweer gevraagd wordt om te kappen met dit verfoeide plan, antwoordt hij: ‘Als we dat doen krijgen we geen geld uit Den Haag. De gemeente kan inspectie en versterking niet zelf betalen’. Wiebes heeft de wind er goed onder, de gemeente is bang en de bewoners voor de zoveelste keer de dupe.

gandhiDit kan anders. De bewoners spreken klare taal: ‘Dit pikken we niet meer’. Als de gemeenten het lef hebben tegen Wiebes in te gaan, is het varkentje zo gewassen. Zeker nu ook NCG-medewerkers openlijk afstand nemen van het beleid van hun baas, minister Wiebes. Duizenden bewoners, elf gemeenten en (een deel van) de NCG, als dat niet voldoende stootkracht heeft…

Nog zes actiebijeenkomsten te gaan. Dit is hèt moment om de strijd te winnen.

Lees ook: Als je blijft doen wat je altijd hebt gedaan 

 

Slijp de messen*

Terwijl minister Wiebes het land ervan probeert te overtuigen dat ‘alles in Groningen goed geregeld is’, is de dagdagelijkse werkelijkheid een andere. Er wordt gesold met het laatste restje vertrouwen dat nog ergens onder een plint lag te verstoffen, er wordt gesold met gedane beloftes die als rotte meloenen in onze gezichten uit elkaar spatten, er wordt gesold met afspraken die in onze handen afbrokkelen als de muren van onze huizen.

IMG_20181208_125218We krijgen hier in Groningen regelmatig de vraag: “Wanneer worden jullie nou eindelijk eens kwaad?”
U moet weten, wij Groningers zijn aardige, rustige, gezagsgetrouwe, redelijke mensen, we grijpen niet snel naar de botte bijl. We hebben geduld en we hebben vertrouwen in de overheid.

Nou, dat hebben we geweten. Spookhuizen, spookdorpen, spookmensen, dat is wat er geworden is van ons ooit zo mooie Groningen. Uitgewoond zijn we, tot op de graat. En nu hebben ze weer iets nieuws bedacht. Een leuk gezelschapsspelletje: steek uw hand in de grabbelton en u weet of uw huis wel of niet versterkt wordt. Gezellig toch, voor onder de kerstboom.

De vraag is nu: blijven we geduldig en gezagsgetrouw of laten we niet langer met ons sollen?

*natuurlijk figuurlijk 🙂

 

 

Scheurenkijkers

Of ik een radio-interview wou geven. Ze zochten een gedupeerde, liefst uit batch 1588. Dat zijn de 1588 woningen die al geëngineerd zijn, onveilig zijn bevonden en waarvan de versterking on hold is gezet. Nu behoor ik niet tot deze batch, maar ik ben wel gedupeerde, dus zei ik ja.

20170402_140708_resizedTer voorbereiding belt de redactie van BNR me op. “We komen morgenochtend bij u langs”. Ik vraag waarom, het gaat toch om radio en niet om televisie? “Dan kunt u ons de scheuren in uw huis laten zien”. Ik protesteer en stel voor op neutraal terrein af te spreken. Niet bespreekbaar, het moet bij mij of anders niet. Dan maar niet.

Pas als ik opgehangen heb, word ik kwaad. Wie denken ze wel niet dat ze zijn. Mijn huis is de afgelopen jaren door tientallen inspecteurs, aannemers, woonbegeleiders, contactpersonen en huttemetutjes betreden. Allemaal wilden ze de scheuren zien, allemaal lusten ze wel een bakkie koffie, altijd bleef ik met lege handen achter. En dan stelt nu een radio-programma de toegang tot mijn huis als voorwaarde voor een interview. De wereld op zijn kop.

Beste redactie, zo ziet een scheur eruit. Tevreden? Dan kunnen jullie me nu bellen voor een pittig interview.