How dare you!

‘Waar is hier de menselijkheid?’ vraagt journaliste Roos van der Lint zich af in de Groene Amsterdammer. In een uitgebreid en doorwrocht artikel verdiept ze zich in de prijs van ons leed. Oftewel de smartengeldregeling voor de gedupeerden van de gaswinning.
Ik schrijf hier vaker over smartengeld (o.a. Smartengeld: hou het simpel), want het is voor mij hét voorbeeld van de absurditeit van de regels die over onze hoofden worden uitgestort. En het staat symbool voor het wantrouwen waarmee we behandeld worden.

Een schrijnend voorbeeld:
Als je je onveilig voelt in je huis, omdat je je hand door de scheuren kan steken, het dak boven je hoofd kraakt en je kinderen elke nacht huilen uit angst dat het huis instort, dan kun je een AOS-melding (acuut onveilige situatie) doen bij het IMG (Instituut Mijnbouwschade Groningen).

Doe je zo’n melding, dan zegt het IMG: dit telt mee als bewijs van uw leed. Maar: niet als de melding ongegrond is. Dat is het geval als een deskundige zegt dat uw huis wél veilig is, ook al ervaart u dat anders.

Citaat uit het artikel:
‘Het doen van een AOS-melding is natuurlijk een indicatie dat er iets aan de hand is, alleen valt een ongegronde melding niet binnen deze regeling. We hebben voorbeelden van mensen die twee of drie keer een melding hebben gedaan. Hoe kan het dat ze die angst houden terwijl er iemand is geweest die heeft gezegd dat hun situatie veilig is? Daar moet je wat mee, maar dat is op dit moment niet de rol en de taak van het IMG.’ Bron: Ellen Giebels, hoogleraar psychologie en bestuurslid van het IMG

Volgens Bart Kortmann, directeur van het IMG ligt een ongegronde AOS-melding aan de melder:

die man of vrouw had op dat moment gewoon aandacht nodig. Wat betreft het veiligheidsaspect was er weinig aan de hand, wat niet wil zeggen dat er met die persoon niets aan de hand hoeft te zijn”.

Hier wordt aan ‘blaming the victim’ gedaan. Hier krijgt de gedupeerde de schuld, wordt tot ziek en zwak verklaard, tot een angsthaas die bang blijft terwijl daar toch echt geen reden voor is. Tot aandachtstrekker. Er moet ‘iets aan de hand zijn’ met de melder, want waarom gelooft hij of zij de deskundige niet? Stuur maar door naar de psycholoog, die zoekt het verder wel uit.

Doorademen, zeg ik tegen mezelf terwijl ik dit blog schrijf. Niet boos worden, dat is niet goed voor je. Maar ik kan het niet tegenhouden, wat hier gebeurt is te erg. Woest word ik van de arrogantie van Giebels en Kortmann. Hoe durven jullie zo over ons te spreken, hoe durven jullie ons de schuld te geven als we bang zijn, hoe durven jullie van je eigen waarheid uit te gaan en die van ons te negeren. How dare you!

Waar hier de menselijkheid is? Die is er niet.

Eerder verschenen blogs over dit onderwerp:
Smartengeld, hou het simpel 11-6-21
De prijs van mijn leed 26-8-20
Gedeelde smart is halve smart 24-2-20
Smartelijke geld 22-2-20

Smartengeld: hou het simpel

Ik schreef al eerder over de vergoeding van immateriële schade in het Groninger gaswinningsgebied (Smartelijk geld, De prijs van mijn leed). Het blijkt ingewikkelde materie te zijn. Zo ingewikkeld dat er door het Instituut Mijnbouwschade Groningen een ‘leertraject’ voor opgestart is in de vorm van een pilot. En omdat het zo ingewikkeld is, is er ook nog een Webinar Immateriële Schade gehouden.

Mijn conclusie na het volgen van het webinar: ja, het is ingewikkeld maar vooral omdat het ingewikkeld gemaakt is. Op zich is het simpel: stel er leven 100.000 mensen boven het Groninger aardgasveld. Al deze mensen hebben te maken met aardbevingen, bodemdaling, scheuren in hun huis, onveiligheid, schrik, angst, onmacht, relatiebreuken, bange kinderen en stress, heel veel stress. Geef al deze 100.000 inwoners een gelijke vergoeding voor het leed dat ze al jaren meemaken en nog mee zullen maken. Maak geen onderscheid tussen mensen, want iedereen zit in hetzelfde bootje. Betaal iedereen een vorstelijk bedrag en doe er nog een mooi bosje bloemen bij.

Hou het simpel betekent: huur geen juristen, psychologen of sociologen in. Ga niet neuzelen over erkenning, genoegdoening, herstel van vertrouwen. Maak ook geen website waar je als bewoner een half uur bezig bent met je gegevens checken, je vervolgens een kopje koffie kunt gaan drinken om daarna op de knop verzenden te drukken (citaat van een van de sprekers). En vooral: vraag mensen niet om hun persoonlijk leed nog eens door te kauwen, want als er iets ziekmakend is, is het dat wel.

Vraag geen vertrouwen, maar geef het. Vergoed het aangedane leed, zonder rompslomp. En laat het aan de bewoners over wat dit voor ze betekent: erkenning, genoegdoening of herstel van vertrouwen. Simpel toch?

De prijs van mijn leed

Wat zijn mijn tranen waard, mijn slapeloze nachten, mijn angst, mijn onveiligheid, mijn machteloze woede over de gevolgen van de gaswinning. Welk prijskaartje hangt eraan? Volgens de website van het Instituut Mijnbouwschade Groningen (IMG) is mijn leed tussen de €1.500 en €5.000 aan smartengeld waard.

Het is algemeen bekend dat Groningen de meest onveilige provincie van Nederland is. De bodem trilt, beeft en verzakt. Onze huizen en harten idem. Je zou zeggen dat dit niet alleen onveilig voelt maar ook onveilig is. Toch denkt het IMG daar anders over:

Het is juridisch gezien niet voldoende om te vertellen dat u zich onveilig voelt om daarmee uw persoonsaantasting concreet te onderbouwen. Dat is ook de reden waarom we naar objectieve (feitelijk vast te stellen) omstandigheden hebben gezocht op basis waarvan die gevoelens van onveiligheid aangenomen kunnen worden“.

Om recht te hebben op smartengeld moeten er feitelijk vast te stellen omstandigheden zijn die je onveiligheid verklaren. Oftewel: het feit dat je in de onveiligste provincie van Nederland woont, is onvoldoende bewijs dat je je onveilig kunt voelen.

Ziehier de door juristen en wetenschappers bedachte smartengeldregeling. Bedoeld ter verzachting en erkenning van ons leed. Mijn leed wordt er alleen maar groter van.

Eerder verschenen blogs:
Gedeelde smart is half smartengeld
Smartelijk geld

Smartelijk geld

We zitten hier in Groningen met duizenden in hetzelfde schuitje. Dat schuitje zit vol scheuren, het water sijpelt het bootje in, we zijn uitgeput en moedeloos, er is geen helpende hand te bekennen en geen land in zicht.

Dan opeens schalt er een luide stem over het water, het is de stem van minister Hugo de Jonge:

purse-3548021_1920‘Beste mensen, ik heb besloten dat jullie smartengeld krijgen. Ik kan jullie niet redden, maar ik kan jullie wel een doekje voor het bloeden geven. Als jullie weer vaste grond onder de voeten hebben, melden jullie je dan bij mij. Je moet wel kunnen aantonen dat je in dit schuitje gezeten hebt. Ik ga dan per geval bekijken of je genoeg geleden hebt om voor smartengeld in aanmerking te komen. Het kan dus zijn dat je alsnog buiten de boot valt’.

Dat van dat schuitje heb ik verzonnen. De rest niet.