Scheuren in een mens

Ik heb een gezellige middag, samen met mijn beeldhouwvriendinnen. We kletsen wat, we vijlen wat, we hebben het naar ons zin. Tot de tafel waaraan ik zit te werken opeens beweegt. Ik schrik me rot. Voor ik kan bedenken wat er aan de hand is, reageert mijn lichaam al. Het zweet breekt me uit, mijn hart klopt in mijn keel en mijn hoofd wordt vuurrood. Mijn reactie roept gelach op bij de anderen. Tot ze de tranen in mijn ogen zien.

surprised-1327192_1280Iemand verschoof alleen maar een tafel, meer was het niet. Maar mijn lichaam ervaart het als een aardbeving, mijn lijf kan geen onderscheid meer maken tussen een bewegende tafel en een beving. En raakt onmiddellijk in de stress: kijk uit, pas op, wat gebeurt er, wat moet ik doen, waar moet ik heen.

Dat het doodgewone verschuiven van een tafel een lawine van stress in mij losmaakt, maakt me niet alleen verdrietig, het tekent ook de onomkeerbare gevolgen van de gaswinning in Groningen. Bij een huis kun je de scheuren zien en herstellen. Een mens scheurt van binnen, daar waar het niet te zien is, daar waar de schade blijvend is.  

Wat zou het fijn zijn als hier net zoveel aandacht voor was, als voor de opening van het ‘aardbevingsbestendige’ Forum Groningen.

 

 

 

 

 

Scheurenkijkers

Of ik een radio-interview wou geven. Ze zochten een gedupeerde, liefst uit batch 1588. Dat zijn de 1588 woningen die al geëngineerd zijn, onveilig zijn bevonden en waarvan de versterking on hold is gezet. Nu behoor ik niet tot deze batch, maar ik ben wel gedupeerde, dus zei ik ja.

20170402_140708_resizedTer voorbereiding belt de redactie van BNR me op. “We komen morgenochtend bij u langs”. Ik vraag waarom, het gaat toch om radio en niet om televisie? “Dan kunt u ons de scheuren in uw huis laten zien”. Ik protesteer en stel voor op neutraal terrein af te spreken. Niet bespreekbaar, het moet bij mij of anders niet. Dan maar niet.

Pas als ik opgehangen heb, word ik kwaad. Wie denken ze wel niet dat ze zijn. Mijn huis is de afgelopen jaren door tientallen inspecteurs, aannemers, woonbegeleiders, contactpersonen en huttemetutjes betreden. Allemaal wilden ze de scheuren zien, allemaal lusten ze wel een bakkie koffie, altijd bleef ik met lege handen achter. En dan stelt nu een radio-programma de toegang tot mijn huis als voorwaarde voor een interview. De wereld op zijn kop.

Beste redactie, zo ziet een scheur eruit. Tevreden? Dan kunnen jullie me nu bellen voor een pittig interview.

 

 

Een gewone normale Groninger

Gaat elke avond naar bed en staat de volgende dag weer op
Wast zijn handen, poetst zijn tanden en voelt zich top
Ontbijt aan tafel, in de auto, op de fiets of eet maar liever niets
Brengt de dag door op kantoor, op school of is eigen baas
Zorgt voor de kids en de zieke buurman van hiernaast

Sjoukje Bierma, Formatie, Buma, Rutte, Pechtold, Segers

Komt ’s avonds thuis, loopt een rondje om het huis
Inspecteert de muren en ziet weer nieuwe scheuren
Grote kieren tussen de ramen en de deuren
Belt de NAM, het CVW en de NCG
Krijgt te horen: nee, wij helpen u hier niet mee
Tis de schuld van de Groninger klei
Daarom scheurt uw huis en uw ziel erbij

Een gewone normale Groninger
Gaat elke avond naar bed en droomt van een leven
Waarin de huizen niet meer beven
Waarin hij opstaat zonder pijn
En gewoon een normale Nederlander blijkt te zijn

Illustratie: copyright Sjoukje Bierma in het Parool