Ik heb een ongenode gast in huis. Al een hele tijd. Sinds augustus 2012 om precies te zijn. Misschien was hij er al langer, maar dat wist ik toen nog niet. Hij zit s’ochtends aan de ontbijttafel en s’avonds bij het warme eten. S’nachts hoor ik hem door het huis spoken, krakende voetstappen in de gang. Soms een klap, alsof hij ergens tegenaan stoot.
Ik heb geprobeerd hem weg te sturen, eerst vriendelijk, toen bozig. Ik heb hem gepaaid, getreiterd en vervloekt. Hij blijft en plakt als kauwgom aan mij vast. Overal waar ik ga, gaat hij ook. Hij laat me geen moment alleen. Hij is mijn cipier geworden en ik zijn gevangene. En hij, hij heeft niets in de gaten.
Maar nu heb ik een plan bedacht. Ik haal zijn stoel weg bij de tafel en gooi zijn kleren in de vuilnisbak. Daarna zet ik hem, in zijn nakie, op het vliegtuig en stuur hem weg naar verweggistan.
Zonder geld, zonder applaus.
Mijn huis is weer van mij, genode gasten zijn altijd welkom.
Ach, de directeur van de NAM is teleurgesteld. ‘Groot applaus had ik niet verwacht”, zegt hij in een interview. Nou, dan weet je genoeg. Gerald Schotman is zijn naam, maar die hoeft u niet te onthouden. Over een tijdje is er toch weer een ander. Directeuren van de NAM hebben het zwaar, daarom worden ze regelmatig gewisseld. Ik denk dat ze minstens een elftal klaar hebben staan, met reserves.
Zoals u weet, heeft de NAM het beste met Groningen voor. Dat de gaswinning aardbevingen veroorzaakt weten we allemaal. Dat die aardbevingen de huizen beschadigen weten we ook. Maar wat de NAM niet zeker weet Lees verder “NAM, als je ons echt wilt helpen”→
In december 2015 was ik het zat en schreef ik het Grote Nam Smoezenboek. De NAM verzon van alles om onder het vergoeden van schade uit te komen. Een slappe bodem, te zware zonnepanelen of boomwortels, C-schades waren het en niets anders.
In oktober 2016 zei de Rechtbank Assen: “De NAM moet álle schade als gevolg van de gaswinning vergoeden, behalve als de NAM kan bewijzen dat dit niet zo is.” Verhip, dacht de NAM, dit gaat niet goed. Ze bedachten een list. “Weet je wat, we gaan Lees verder “Foutje, bedankt NAM!”→
Bouwsector wil “daadkracht en tempo” bij versterkingsoperatie lees ik in de krant. Elke keer dat ik het woord ‘versterkingsoperatie’ hoor, denk ik: ‘blijf met je poten van mijn huis af”. Ik zeg het maar even zoals ik het voel. Ik wil niet dat mijn huis geopereerd wordt, stalen pennen in zijn lijf krijgt en verminkt wordt met een aluminiumschoorsteen. Niet als ik er niets voor terug krijg.
Wat ik wil is dat ik weer perspectief krijg op een veilig leven. Wat ik wil is dat de gaswinning omlaag gaat naar een veiliger nivo (12 miljard m3 zegt het Staatstoezicht op de Mijnen in 2013). Ik wil dat mijn versterkte huis overeind blijft staan, in plaats van in te storten (near collapse). Alleen dan wil ik wel maanden mijn huis uit, met alle overlast die dat geeft.
De realiteit is dat de versterkingsoperatie en de gaswinning helemaal losgekoppeld zijn van elkaar. Ja, we gaan versterken (met Sint Juttemis). Nee, we verlagen de gaswinning niet. En daarna, als de huizen versterkt zijn, gooien we de gaswinning weer omhoog (Lees Sintubin: Het Groningse Paard van Troje).
Pi van Weert en John Lanting, foto Eveleens fotografie
Daarom stel ik voor de realiteit te veranderen. Er zit niets anders op, maar gelukkig kan het ook. De NAM is namelijk verplicht om te versterken (staat in de wet). Als ik weiger hieraan mee te werken (moet kunnen lijkt me), heeft de NAM dus een probleem.
Als wij (Groningers) massaal weigeren onze huizen te laten versterken, heeft de NAM een GROOT probleem.
Vervolgens doen we de NAM een handreiking en zeggen: oké, jullie mogen onze huizen versterken, maar alleen als jullie de gaswinning tegelijkertijd verminderen. Elke versterkt huis levert een vooraf vastgelegde vermindering op. Iedereen blij. De NAM voldoet aan zijn wettelijke verplichting, de aannemers kunnen los en wij (Groningers) krijgen een steviger huis en een veiliger toekomst.
Kom maar op bouwsector, met jullie daadkracht en tempo. Ik ben er klaar voor.
Sinds 15 maart beef ik. Om half negen ’s avonds werd op TV de Exitpoll bekend gemaakt. De VVD stond op kop. Mijn hand pakte de afstandsbediening en zapte weg naar een spannende film. Afleiding, uitstel, vlucht. Om tien uur was de film afgelopen, wat nu. Vroeg naar bed en ik lees het morgen wel in de krant? Nee, deed mijn hand en zapte naar Nieuwsuur.
Nu is het zaterdagmiddag. Ik kijk uit het raam en zie een fier middeleeuws kerkje staan. Rechtop lijkt het, maar alleen als je oppervlakkig kijkt. Het beven in mij is sinds woensdag niet meer gestopt. Er is in mij iets omgevallen, weggevlucht. Weg van hier, weg naar veiliger oorden.
Aardbevingen in Groningen 