Een gevoel van vervreemding

On door Ingrid Verbeek2 reacties

Gisteren, na een jaar wachten, het versterkingsadvies voor ons huis gekregen. Na een uurtje uitleg zat mijn maag in mijn keel. Een jaar wachten is erg, maar je huis tot niets meer dan een stapel stenen gereduceerd te zien, is nog veel erger. In kille constructeurstaal wordt je huis tot een ding gemaakt, ontdaan van de functie die het heeft: de plek waar je je thuis voelt, waar je thuis bent, die van jóu is, waar je je geborgen weet.

planning-3536757_1920Tijdens het gesprek overviel me een sterk gevoel van vervreemding. We hadden het over hetzelfde: ons huis, maar we verstonden elkaar niet. De constructeur had het over verdiepingsvloeren verstijven, harde isolatie, HSB-wanden en composiet strips. Ik had het over de sfeer van het huis, de afstapjes die horen bij een huis op een wierde, al het werk dat we in de verbouwing hebben gestopt en hoe mooi het geworden is.

Het versterken maakt mijn huis als ding misschien sterker, maar als bewoner verlies ik mijn thuis. Ik wil geen vreemdeling worden in mijn eigen huis. Mijn maag zit nog steeds in mijn keel.

Het stille sterven

On door Ingrid Verbeek1 reactie

Jaar na jaar fiets ik op weg naar het station langs een verlaten woning. De trieste uitstraling van het huis, de dichtgetimmerde ramen, de verdwenen boomgaard en de kale tuin snijden door mijn ziel. Hier hebben mensen gewoond, geleefd, gehuild, gelachen. Tot de grond begon te beven en het huis verkruimelde. Toen zijn de bewoners gevlucht.

Ik kan me nog herinneren dat het huis bewoond werd, de forsythia in het voorjaar prachtig bloeide en de bomen hun eerste groene blaadjes kregen. Hoe lang zou dat geleden zijn. Hoe lang staat het huis al stil 20200305_154320_resizedte sterven, zonder dat er iemand naar omkijkt. En hoe zou het met de bewoners zijn?

Allemaal vragen waar ik geen antwoord op heb. Wat ik wel weet, is dat het niet het enige huis is en het ook niet de enige bewoners zijn die het moede hoofd in de schoot gelegd hebben. Soms is stil sterven of vluchten te verkiezen boven eindeloos wachten op niets.

Het wordt met de dag stiller in Groningen.

Loket voor bezorgde burgers

On door Ingrid Verbeek1 reactie

Goed nieuws uit Groningen. Aanstaande maandag opent er een nieuw loket. Dat op zich is niets nieuws, want er wordt hier om de haverklap een loket geopend. Gesloten trouwens ook. Eigenlijk is het een komen en gaan van loketten. Waar ze voor zijn wordt vaak pas duidelijk als ze weer gesloten worden. Daar lees ik dan over in de krant en denk: ‘Ach gut, bestond dat loket dan?’

smiley-150548_1280Maar deze keer is het anders, ik weet nu al vóór de opening dat er een nieuw loket komt. Het is er dan ook niet zomaar een, neen, het is een loket voor bezorgde burgers. Het is geweldig dat dit er komt, het voldoet aan een grote behoefte, want het stikt hier van de bezorgde burgers. Eindelijk een loket waar we wat aan hebben.

Waar vind ik het eigenlijk? Ah, op de site van de Nationaal Coördinator Groningen (NCG). Wat gek, daar noemen ze het heel anders: loket opname op verzoek. Opname? Ik ben een bezorgde burger, maar ook weer niet zó bezorgd dat ik ervoor opgenomen moet worden. Wees gewaarschuwd, ga niet naar dit loket. De NCG wil kennelijk van zijn bezorgde burgers af. Nou, mooi niet. Dit loket kan maandag gelijk weer gesloten worden.

 

 

 

Gedeelde smart is half smartengeld

On door Ingrid Verbeek1 reactie

Ik lees in het advies Iets van Erkenning, geschreven door de commissie Vergoeding van Immateriële schade in Groningen, dat het smartengeld niet per persoon maar per huishouden toegekend zal worden. De redenering van de commissie luidt als volgt:

family-2057301_1920
gezin met kwart smartengeld

“We hebben overwogen om de bedragen te laten oplopen naar rato van de omvang van het huishouden, maar alles afwegende hebben we daarvan af gezien. Niet alleen de eenvoud van afwikkeling heeft daarbij een rol gespeeld, maar ook de overweging dat de wijsheid ‘gedeelde smart is halve smart’ juist tot een tegenovergestelde redenering aanleiding geeft”.

‘Samen Sterk’ zeggen we hier in Groningen al jaren tegen elkaar, en dat zeggen we niet voor niets. We hebben elkaar nodig om vol te houden, we hebben elkaar nodig om onze smart over wat ons jaar na jaar wordt aangedaan te delen. Of dat nou met vrienden, kennissen of gezinsleden is maakt niet uit. Als je er maar niet in je eentje voorstaat, want dat is niet te doen.

En nu blijkt er aan ‘Samen Sterk’ een kostenplaatje te hangen. Als je je smart kunt delen met een ander, krijg je niet je hele smart vergoed maar alleen een gedeelte. Want, zegt de commissie in haar wijsheid: ‘gedeelde smart is half smartengeld’.

Eerlijker kunnen ze het niet maken, onrechtvaardiger wel.

Update:
Uiteindelijk is deze regeling niet doorgegaan, maar het feit dat het wel een optie is geweest zegt genoeg. 

Smartelijk geld

On door Ingrid Verbeek4 reacties

We zitten hier in Groningen met duizenden in hetzelfde schuitje. Dat schuitje zit vol scheuren, het water sijpelt het bootje in, we zijn uitgeput en moedeloos, er is geen helpende hand te bekennen en geen land in zicht.

Dan opeens schalt er een luide stem over het water, het is de stem van minister Hugo de Jonge:

purse-3548021_1920‘Beste mensen, ik heb besloten dat jullie smartengeld krijgen. Ik kan jullie niet redden, maar ik kan jullie wel een doekje voor het bloeden geven. Als jullie weer vaste grond onder de voeten hebben, melden jullie je dan bij mij. Je moet wel kunnen aantonen dat je in dit schuitje gezeten hebt. Ik ga dan per geval bekijken of je genoeg geleden hebt om voor smartengeld in aanmerking te komen. Het kan dus zijn dat je alsnog buiten de boot valt’.

Dat van dat schuitje heb ik verzonnen. De rest niet.