Auteur: Ingrid Verbeek

Er gaat niets boven wonen in het prachtige Groningen. Ik zou nergens anders willen wonen, dit is mijn land. In dit blog schrijf ik over wat mij zoal bezighoudt, opvalt of verrast. En over mijn leven met maculadegeneratie. Tussen 2014 en 2023 heb ik ook geblogd over de bewegende grond onder mijn voeten, de onzekerheid over de toekomst en het dagelijks leven met aardbevingen op www.aardbevingeningroningen.nl

Als de dijken breken in Groningen

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Gelukkig zit er een uitknop op mijn tv. Die had ik hard nodig toen ik langs de tv-serie ‘Als de dijken breken’ zapte. ‘Ik hou van Holland’ overleefde de stortvloed van kijkers maar ternauwernood, las ik later in de krant. Ik behoorde niet tot die kijkers, want ik had al op de noodknop gedrukt. Ik kon het niet aanzien.

Ik heb nooit een watersnood meegemaakt gelukkig, dus daar ligt het niet aan. Ik ben dol op spannende series, dus ook dat is het punt niet. Ik woon niet in de Randstad, dus ook daar kan het niet aan liggen. Ho stop, wacht even.

Lees verder “Als de dijken breken in Groningen” →

Ik zit al jaren op het vinkentouw

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Dat zijn de woorden die bij me opkomen na alle rumoer over de kosten van de aardbevingsschade. De afhandeling van de schade blijkt negenmaal zoveel te kosten als het herstel ervan. De verontwaardiging hierover is groot, tot in de Randstad aan toe.

Een vinkentouw is een net om vinken te vangen. Op het vinkentouw zitten betekent: ongeduldig en gespannen zitten wachten om iets te kunnen doen. Ooit zat degene die de treklijn vasthield om het vangnet te sluiten ‘op het vinkentouw’. Die moest goed opletten en het moment bepalen om toe te slaan. Anders waren de vinken gevlogen.

Zo voel ik me ook, eigenlijk al jaren. Elke keer als er rumoer is rond de gaswinning en dat rumoer bereikt de Randstad veer ik op. Lees verder “Ik zit al jaren op het vinkentouw” →

Spiderman neemt schadeafhandeling in Groningen over 

On door Ingrid Verbeek1 reactie

In mijn favoriete film Witness (getuige) zegt de good guy op een gegeven moment tegen de bad guy: enough is enough! De bad guy heeft dan al heel wat slechts op zijn geweten en het einde is nog niet in zicht.

Ik moest aan deze scene denken toen bekend werd dat er van elke €1000 die de NAM besteedt aan schadeafhandeling, maar €100 terechtkomt bij de gedupeerde.
De resterende €900 wordt besteed aan het circus van inspecties, het schrijven van Engelse rapporten (denk aan de vertaalkosten), het  houden van contra-inspecties, het schrijven van Engelse rapporten (denk aan de ….),  het opknappen van speeltuintjes, het vergaderen met NCG Alders, de loonkosten van de arbiters, het schrijven van de tekst van de persvoorlichter, het Lees verder “Spiderman neemt schadeafhandeling in Groningen over “ →

Blij dat ik niet in Groningen woon

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

De columniste Ebru Umar is blij dat ze niet in Groningen woont en niets te maken heeft met de nadelige gevolgen van de gaswinning, zegt ze vandaag op televisie. “Ik ben heel blij dat ik er niet woon en dat ik er niets mee te maken heb”. Vlak daarvoor heeft Freek de Jonge verteld dat zich in Groningen het grootste na-oorlogse schandaal van Nederland afspeelt.

‘Ik ben blij dat ik er niet woon’. Ik zeg het zelf ook wel eens. Ik ben blij dat ik niet aan de grachtengordel van Amsterdam woon, om maar eens wat te noemen. Daar spelen zich naar verluidt regelmatig schandalen af, maar gelukkig heb ik daar niets mee te maken.

Maar geldt ditzelfde voor Ebru Umar, heeft zij op haar beurt niets te maken met Groningen? Terwijl ze thuis kookt op gas en haar huis lekker warm stookt. Doe mij de lusten van het aardgas en laat de lasten maar bij de Groningers? Groningers die bovendien volgens haar óók Nederlanders zijn.

Weet je, ik kan me best voorstellen dat ze blij is dat ze niet in Groningen woont. Ik kan me zelfs voorstellen dat een heleboel Nederlanders om diezelfde reden blij zijn. Ik ben zelf ook niet altijd blij dat ik hier woon. Maar wat ik niet zo goed begrijp, is dat ze denkt er niets mee te maken te hebben.

Als je zegt dat Groningers ook Nederlanders zijn, dan zijn Nederlanders toch ook Groningers (en Limburgers en Amsterdammers en……). En dan ben jij, Ebru Umar, toch ook Groninger? Echt, ik snap dat je blij bent dat je hier niet woont, maar je hebt er volgens mij wel wat mee te maken. En datzelfde geldt voor alle andere Nederlanders die blij zijn niet in Groningen te wonen.

Beste Nederlanders, kom eens op bezoek in Groningen. We praten jullie graag bij over de lusten en de lasten van leven in Groningen.

 

 

 

Minister Kamp mist een stukje emotie

On door Ingrid Verbeek1 reactie

Ik loop mijn ochtendwandeling met de hond. Buurman is bezig in zijn tuin. Lekker bezig buurman? Ja, zegt hij, effe een stukje ontspanning voor de werkweek begint.

Zijn woorden ‘een stukje ontspanning’ doen me denken aan de woorden van burgemeester Rodenboog. Hij noemt in een radio-interview Minister Kamp “ijzeren heinig en zonder emotie”. Mijn buurman zou zeggen: Kamp mist een stukje emotie.

Laatst hadden we hier de baas van Kamp op bezoek, Shell-topvrouw Marjan van Loon. In een persoonlijk gesprek met onze topambassadeur Annemarie Heite hebben ze van-vrouw-tot-vrouw met elkaar gesproken. Naar verluidt heeft Marjan zelfs een traantje weggepinkt, een waarlijk emotioneel gebaar.

Is het nu voor Groningen van belang of de mensen die aan de aardgastouwtjes trekken ‘een stukje emotie’ hebben? Nee, dat is niet van belang. Want zowel Kamp als van Loon gaan gewoon door met waar ze mee bezig zijn: Groningen uitmelken tot de laatste druppel, desnoods met fracking. IJzeren heinig, met of zonder emoties, met of zonder inlevingsvermogen, het maakt allemaal niet uit. Het resultaat is hetzelfde.

Vanaf nu hebben we het dus niet meer over de niet-emoties van Henk of de tranen van Marjan. Vanaf nu kijken we alleen nog maar naar hun daden. Zoete broodjes worden hier niet meer gebakken.

Geen tranen maar daden.