De Stille Beving, ontheemd in eigen land

Na afloop van de vertoning van de documentaire  ‘de Stille Beving‘, kwam er één woord bij me boven: ontheemd. Als de film één ding duidelijk maakt, is dat hoe ontheemd we in Groningen raken. We raken ons thuis kwijt, ons letterlijke fysieke huis dat ons plekje op aarde is. We worden vluchtelingen in eigen land. We moeten in noodwoningen wonen, omdat onze eigen woningen niet meer veilig zijn.

En net zoals al die duizenden mensen die hun onveilige thuisland moeten ontvluchten, weten we jarenlang niet waar we aan toe zijn. Weten we niet wat ons verder te wachten staat, worden we aan ons lot overgelaten. In dit geval niet door de internationale gemeenschap, maar door de nationale overheid.

170124-de_stille_beving

En dat is een dubbele ontheemding. We raken niet alleen ons veilige thuis kwijt, we worden ook door onze eigen overheid in de steek gelaten. Hoe erg dit is, is met woorden bijna niet uit te leggen. Daarom werken beelden beter, je moet het gezien hebben om het te kunnen begrijpen. Annemarie Heite en haar gezin hebben het kunnen opbrengen om hun ontheemde leven te delen met ons. Om ons te laten zien wat het betekent om in het veilige Nederland als vluchteling in eigen land behandeld te worden.

Op 15 maart vinden de Tweede Kamerverkiezingen plaats. Dat is dé kans om de komende regering te laten weten dat de ontheemding van Groningen gestopt moet worden. Dat het bieden van veiligheid een overheidstaak is. Dat wegkijken niet meer geaccepteerd wordt. Maak van de Stille Beving een Nationale Beving.

Om u te helpen, hierbij een overzicht van de visies van de politieke partijen op de gaswinning. Mogen we op uw stem en solidariteit rekenen?

Kijk en tekentips
De Stille Beving wordt zaterdag 4 maart om 20.20 uur uitgezonden op NPO2.
De petitie Laat Groningen niet zakken kunt u hier tekenen.

Meer weten, kijk dan naar:  Zondag met Lubach over ‘Gronings Gas’, uitgezonden op 29 januari jl.

 

Het licht staat op rood in Groningen

Oh, wat had ik graag goede voornemens gemaakt voor dit kakelverse jaar. Wat had ik graag onbezorgd geroepen: ik ga een wereldreis maken of een moestuin beginnen. Maakt het uit, het leven is mooi en ik heb er zin in. De zorgen zijn voor morgen, ik leef nu.

Maar jammer genoeg kon ik geen enkel voornemen bedenken. Er kwam er wel eens eentje langs, maar ik liet hem nooit binnen. Geen belangstelling, zei ik dan. Geen tijd, te drukdrukdruk.

Maar dat is niet de hele waarheid, zelfs niet de halve. De waarheid is dat ik niet onbezorgd ben, maar verscheurd. Verscheurd omdat ik niet weet of ik in mijn huis, mijn thuis, veilig ben. Overleeft mijn huis alle aardbevingen van 2017. Overleef ik de aangekondigde schok van 5.0 Richter, terwijl mijn huis nog niet versterkt is. Overleeft mijn geliefde het? En mijn dieren? En mijn buren?
traffic-lights-242323__340

Ik weet het niet. Niemand weet het, dus hoe kan ik het dan weten. Niemand weet het, maar de gaswinning gaat ondertussen door. Bij twijfel niet oversteken, toch? In Groningen geldt dat niet, er wordt gewoon doorgepompt.

Maar ik kan bij twijfel niet ‘gewoon’ doorleven. Ik kan mijn kop niet in het zand steken, want het gaat om mijn veiligheid. Veiligheid waarmee gespeeld wordt, waarmee risico’s genomen worden. Niet door mijzelf, maar door anderen. Terwijl het licht op rood staat. Maar de mensen die de gaskraan bedienen zijn kleurenblind.

En dat verscheurt me nog het meest.

Heb je wel eens een aardbeving gevoeld?

Deze vraag krijg ik regelmatig. En elke keer val ik weer stil. Hoe kun je dit vragen aan iemand die midden in het gaswinningsgebied woont. Midden op de gasbel die Nederland zo rijk gemaakt heeft en Groningen zo arm. Natuurlijk heb ik wel eens een aardbeving gevoeld, niet één maar een heleboel. En ik heb er veel meegemaakt die ik niet gevoeld heb, maar die er wel waren.

Eigenlijk doet het er niet toe hoe een aardbeving voelt, netzomin als hoe een storm voelt. Waar het om gaat is wat de gevolgen zijn van die aardbeving of die storm.

wp-1483168742285.jpg

Gelukkig wordt de vraag naar de gevolgen ook wel eens gesteld. Dan vertel ik over hoe het onder je huid kruipt om te leven in onzekerheid en onveiligheid. Hoe onverteerbaar het is dat dit door het handelen van mensen komt. Dat de gaswinning in Groningen één groot experiment is, waar we als bewoners de ongevraagde proefpersonen in zijn. Dan valt mijn gesprekspartner langzaam stil en zegt: ik wist niet dat het zo erg is.

Ja, zo erg is het. Een aardbeving duurt maar een paar seconden, de gevolgen duren jaren en jaren. Tot ver na het einde van de gaswinning gaan de bevingen door, met alle ellende  van dien. Ik zal het niet meer meemaken dat de rust en de veiligheid in Groningen is teruggekeerd. Daarom is de vraag die ik mezelf het vaakst stel: hoe leef ik met de gevolgen en hou ik toch plezier in mijn leven?

Ik hoop in 2017 het antwoord te vinden.

 

Onze levens lopen dood in Groningen

Een jaar geleden zijn ambitieuze plannen gemaakt om 5.000 woningen te versterken. Nu, een jaar later, zijn er nog maar een paar honderd versterkt. Toch liggen de nieuwe plannen alweer klaar. Maar liefst 20.000 woningen worden geïnspecteerd (en daarna versterkt). En daar wordt vijf jaar voor uitgetrokken. We zijn dan aanbeland in 2021.

De geruchten gaan dat in 2020 het Groningengasveld leeg is. De NAM kan dan zijn boeltje pakken, het hoofdkantoor in Assen sluiten en stilletjes wegsluipen. Zich in de handen wrijvend over de gemaakte winst en het luttele bedrag dat ze aan versterkingsmaatregelen hebben uitgegeven. De aandeelhouders leven nog lang en gelukkig en Henk Kamp gaat genieten van zijn pensioen.

dead-end-95476__180In een sprookje zou het zo kunnen gaan. Maar dit is geen sprookje, dit is de harde werkelijkheid in Groningen. Waar gedane beloftes niet nagekomen worden. Waar, na meer dan 70.000 schademeldingen, de schadeveroorzaker de touwtjes nog steeds stevig in handen heeft. Waar versterken geen garantie voor veiligheid is.

Waar, als het zo door gaat, onze levens doodlopen. Niet alleen die van ons, maar ook van onze kinderen en kleinkinderen. Waar sprookjes niet meer bestaan.

 

 

 

Actievoerder tegen wil en dank

Soms heb ik het gevoel niet meer in Nederland  te wonen. Dan waan ik me in een ander land in een ander werelddeel, in Verweggistan. Sinds ik in Groningen woon, overvalt dit gevoel me steeds vaker. Ik merk dat ik me zelfs anders ga gedragen.

Zo was ik gisteravond bij het provinciehuis in de stad. Floot, toeterde en ratelde ik mee in het herrieprotest tegen de levensvernietigende gaswinning. Gisteravond was ik actievoerder, terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet ben. Ik strijd liever met woorden dan dat ik op de barricades sta. En toch móest ik er gisteren bij zijn. Omdat ik voel dat er in mij een grens overschreden wordt. Omdat ik voel dat Lees verder “Actievoerder tegen wil en dank”