How dare you!

‘Waar is hier de menselijkheid?’ vraagt journaliste Roos van der Lint zich af in de Groene Amsterdammer. In een uitgebreid en doorwrocht artikel verdiept ze zich in de prijs van ons leed. Oftewel de smartengeldregeling voor de gedupeerden van de gaswinning.
Ik schrijf hier vaker over smartengeld (o.a. Smartengeld: hou het simpel), want het is voor mij hét voorbeeld van de absurditeit van de regels die over onze hoofden worden uitgestort. En het staat symbool voor het wantrouwen waarmee we behandeld worden.

Een schrijnend voorbeeld:
Als je je onveilig voelt in je huis, omdat je je hand door de scheuren kan steken, het dak boven je hoofd kraakt en je kinderen elke nacht huilen uit angst dat het huis instort, dan kun je een AOS-melding (acuut onveilige situatie) doen bij het IMG (Instituut Mijnbouwschade Groningen).

Doe je zo’n melding, dan zegt het IMG: dit telt mee als bewijs van uw leed. Maar: niet als de melding ongegrond is. Dat is het geval als een deskundige zegt dat uw huis wél veilig is, ook al ervaart u dat anders.

Citaat uit het artikel:
‘Het doen van een AOS-melding is natuurlijk een indicatie dat er iets aan de hand is, alleen valt een ongegronde melding niet binnen deze regeling. We hebben voorbeelden van mensen die twee of drie keer een melding hebben gedaan. Hoe kan het dat ze die angst houden terwijl er iemand is geweest die heeft gezegd dat hun situatie veilig is? Daar moet je wat mee, maar dat is op dit moment niet de rol en de taak van het IMG.’ Bron: Ellen Giebels, hoogleraar psychologie en bestuurslid van het IMG

Volgens Bart Kortmann, directeur van het IMG ligt een ongegronde AOS-melding aan de melder:

die man of vrouw had op dat moment gewoon aandacht nodig. Wat betreft het veiligheidsaspect was er weinig aan de hand, wat niet wil zeggen dat er met die persoon niets aan de hand hoeft te zijn”.

Hier wordt aan ‘blaming the victim’ gedaan. Hier krijgt de gedupeerde de schuld, wordt tot ziek en zwak verklaard, tot een angsthaas die bang blijft terwijl daar toch echt geen reden voor is. Tot aandachtstrekker. Er moet ‘iets aan de hand zijn’ met de melder, want waarom gelooft hij of zij de deskundige niet? Stuur maar door naar de psycholoog, die zoekt het verder wel uit.

Doorademen, zeg ik tegen mezelf terwijl ik dit blog schrijf. Niet boos worden, dat is niet goed voor je. Maar ik kan het niet tegenhouden, wat hier gebeurt is te erg. Woest word ik van de arrogantie van Giebels en Kortmann. Hoe durven jullie zo over ons te spreken, hoe durven jullie ons de schuld te geven als we bang zijn, hoe durven jullie van je eigen waarheid uit te gaan en die van ons te negeren. How dare you!

Waar hier de menselijkheid is? Die is er niet.

Eerder verschenen blogs over dit onderwerp:
Smartengeld, hou het simpel 11-6-21
De prijs van mijn leed 26-8-20
Gedeelde smart is halve smart 24-2-20
Smartelijke geld 22-2-20

Het verdeel en heers van de waardedaling

Een paar weken geleden werd het vol trots gepresenteerd: de waardedalingsregeling ter compensatie van de gedaalde prijzen van onze door de gaswinning vernielde huizen. Ook bij mij viel een glanzend glimmende brochure op de mat. Eindelijk, verzuchten we, dat werd tijd. Het aanvragen was verrassend simpel, zo kenden we de overheid nog niet.

Deze week bracht het Instituut Mijnbouwschade Groningen (IMG) de eerste cijfers naar buiten. En wat bleek: van de 4043 aanvragen zijn er zo’n 480 afgewezen met als reden: het betreffende huis is/wordt al gesloopt en door nieuwbouw vervangen. En nieuwbouw betekent dat je er financieel op vooruitgaat en daarom krijg je geen waardedaling vergoed. Want er geldt in Groningen één gebod: niemand, maar dan ook niemand mag er financieel op vooruitgaan!

Er zijn dus 480 huiseigenaren die voor niets een aanvraag hebben ingediend. Al hun gegevens stonden al ingevuld in het systeem, niets stond een aanvraag in de weg. In goed vertrouwen (een schaars goed in Groningen) hebben 480 mensen op de verzendknop gedrukt. Blij dat ze eindelijk compensatie zouden krijgen voor het waardeverlies van hun huis. Ook zij hebben de brochure ontvangen, waarin met geen woord gerept wordt over het niet-uitbetalen bij sloop/nieuwbouw.

Het IMG licht het afwijzen zo toe:

Met kromme zinnen en in vaagtaal wordt hier het aloude spel van verdeel en heers gespeeld. Ik wel, maar jij niet. Lekker puh, had je je huis maar niet moeten laten slopen.

Ik heb er maar één woord voor: schandalig.