Volgordelijkheid

On door Ingrid Verbeek4 reacties

037f5ef8-18bb-4e64-8b16-bf6dc2e32460Dankzij Camiel Eurlings heb ik op de tweede dag van het nieuwe jaar al een nieuw woord geleerd: volgordelijkheid.
In de publieke excuses die hij maakt over het mishandelen van zijn (ex)vriendin schrijft hij: “De versies over de volgordelijkheid verschillen”. Hiermee twijfel zaaiend over wie er begonnen is. De ongepastheid hiervan spreekt voor zich.

Het woord volgordelijkheid laat me niet meer los. Kennelijk liggen volgordes veel minder vast dan ik altijd dacht. Het gevolg is dat ik nu opeens van een heleboel zaken niet meer zeker ben. Valt Nieuwsjaarsdag vóór of ná Oudejaarsdag? Komt zonneschijn echt ná regen of toch ervóór? Vallen vuurwerkslachtoffers vóór of ná het afsteken van vuurwerk? Komt berouw eigenlijk wel ná de zonde?

Net bijgekomen van de oliebollen en de drank ben ik in één klap klaar voor het nieuwe jaar. Een jaar waarin volgordelijkheid mijn leidraad zal zijn. Een jaar waarin ik op zoek ga naar het antwoord op vragen als:

  • Is de mijnbouwschade in Groningen begonnen vóór of ná het begin van de gaswinning?
  • Moeten Groningse huizen vóór of ná de sloop versterkt worden?
  • Moet de gaswinning gestopt worden ná of vóórdat Groningen van de kaart geveegd is?

Volgordelijke vraag van een lezer: 

  • Moet het meet- en regelprotocol kloppend zijn vóór of nà de teloorgang van alle Groninger erfgoed?

Oproep: heeft u nog volgordelijke vragen over de gaswinning, laat het mij weten. 

Handen thuis in 2018

On door Ingrid Verbeek2 reacties

design-2711676_1920

Is 2018 het jaar dat alles anders wordt in Groningen?
Het jaar waarin we met elkaar een grens trekken, tot hier en niet verder? Waarin we niet meer meewerken aan de vernieling van ons mooie Groningen, maar onze monumentale boerderijen kraken* om sloop door de NAM te voorkomen. En we massaal weigeren onroerend zaakbelasting te betalen over huizen die bijna niets meer waard zijn: OZB-NEE.

Waar we onze deuren sluiten voor de bewonersbegeleiders, onderzoekers, inspecteurs, rapportenschrijvers, constructeurs en ingenieurs, meelopers en handjevasthouders van het CVW, de NCG, Witteveen&Bos en hoe ze verder ook heten, maar versterkingsweigeraars worden. Er mankeert immers niets aan onze huizen, er mankeert wat aan hoe er met onze huizen omgegaan wordt en dat pikken we niet meer.

Laat 2018 het jaar worden waarin we met elkaar zeggen:
HANDEN THUIS, DIT IS MIJN HUIS!

*volg de ontwikkelingen van de kraakactie in Middelstum op Twitter via @MariskadeLange

We spreken elkaar weer in het nieuwe jaar.


NAM doet niet aan nepnieuws

On door Ingrid Verbeek1 reactie

In 2015 is begonnen met de versterkingsoperatie. Aan ambities was geen gebrek, maar aan concrete uitvoering wel. Vanaf het begin wou het niet vlotten (lees hier), ook dit jaar nog niet. Van de inspecties zijn er 3.700 van de 5.000 uitgevoerd en er zijn 200 panden versterkt (nog 19.800 te gaan). De onzekerheden in Groningen stapelen zich op, schrijft Marjoleine de Vos terecht in de NRC.

Bas van der Schot
nepnieuws (Volkskrant)

Maar onverwachts komt de NAM ons nu te hulp. Met nieuw onderzoek waaruit blijkt dat er ‘slechts’ 2.800 huizen versterkt hoeven te worden. Slechts 2.800, is dat geen geweldig nieuws! En zo vlak voor de Kerst, een geweldige timing. Wel jammer dat onze Nationaal Coördinator Groningen, Dhr. Hans Alders gelijk roet in het eten gooit. Hij is het niet met de NAM eens, volgens hem zijn het er echt véél meer. Nou zit hij er vaker naast, denk aan Schiphol en Lelystad, dus hem geloof ik niet meer. Ik heb veel meer vertrouwen in de blauwe ogen van de NAM.

Er is aan het einde van dit jaar dus toch nog heuglijk nieuws. De versterkingsoperatie die van Groningen een bouwput zou maken, gaat niet door. Er gaan een luttel aantal panden versterkt worden. Dat blijft voor de betreffende bewoners natuurlijk vreselijk, ‘want je huis is toch je thuis’ (enige citaat van Alders waarin hij het bij het rechte eind heeft). Maar het grote vernielen van Groningen wordt voorkomen en daar ben ik de NAM dankbaar voor. Zo dankbaar dat ik de NAM nooit meer van nepnieuws zal beschuldigen, net zomin als mijn idool Trump.

Heb je wel eens een aardbeving gevoeld?

On door Ingrid Verbeek1 reactie

Deze vraag krijg ik regelmatig. En elke keer val ik weer stil. Hoe kun je dit vragen aan iemand die midden in het gaswinningsgebied woont? Midden op de gasbel die Nederland zo rijk gemaakt heeft en Groningen zo arm. Natuurlijk heb ik wel eens een aardbeving gevoeld, niet één maar een heleboel. En ik heb er veel meegemaakt die ik niet gevoeld heb, maar die er wel waren.

Eigenlijk doet het er niet toe hoe een aardbeving voelt, netzomin als hoe een storm voelt. Waar het om gaat is wat de gevolgen zijn van die aardbeving of die storm.

wp-1483168742285.jpg

Gelukkig wordt de vraag naar de gevolgen ook wel eens gesteld. Dan vertel ik over hoe het onder je huid kruipt om te leven in onzekerheid en onveiligheid. Hoe onverteerbaar het is dat dit door het handelen van mensen komt. Dat de gaswinning in Groningen één groot experiment is, waar we als bewoners de ongevraagde proefpersonen in zijn. Dan valt mijn gesprekspartner langzaam stil en zegt: ik wist niet dat het zo erg is.

Ja, zo erg is het. Een aardbeving duurt maar een paar seconden, de gevolgen duren jaren en jaren. Tot ver na het einde van de gaswinning gaan de bevingen door, met alle ellende  van dien. Ik zal het niet meer meemaken dat de rust en de veiligheid in Groningen is teruggekeerd. Daarom is de vraag die ik mezelf het vaakst stel: hoe leef ik met de gevolgen en hou ik toch plezier in mijn leven?

Ik hoop in 2017 het antwoord te vinden.

Nawoord: 
Dit blog is eerder verschenen in december 2016. Ik worstel nog steeds met dezelfde vragen. Eigenlijk is er een vraag bijgekomen: hoe lang hou ik het nog vol om in Groningen te wonen? Die prachtige provincie waar ik zielsveel van hou. Die provincie die steen voor steen, huis voor huis, hart voor hart vernield wordt. Op een wijze die elk voorstellingsvermogen te boven gaat. Waar ik als bewoner de zeggenschap over mijn eigen huis kwijtraak, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Waar ik me steeds uitgewoonder ga voelen, maar daar is géén versterkingsprogramma voor. Het is de wereld op zijn kop. Wat hier in Groningen gebeurt gaat alle grenzen te buiten en mijn verstand te boven. Ik wil hier weg en ik wil hier blijven. Ik zie nu al op tegen december 2018.

Stemmen met je voeten

On door Ingrid Verbeek1 reactie

Nu blijkt dat zelfs onze lokale bestuurders niet naar ons luisteren en de kant kiezen van de tegenpartij (ja, beste bestuurders, de NCG* is onze tegenpartij!) hebben we in Groningen niets meer te verliezen. Dus kunnen wat mij betreft alle remmen los. Petities, demonstraties, ingezonden brieven, boze blogs, documentaires, bezettingen, we hebben het allemaal al gedaan. En het helpt niets, daarom is het de hoogste tijd voor iets anders.

24879881_898462027001698_3473047571772297658_oWat we nog niet gedaan hebben, is ‘stemmen met onze voeten’. Overstappen naar een bank die geen vuile handen maakt of naar een goedkopere zorgverzekering zijn voorbeelden hiervan. Bij de komende gemeenteraads-verkiezingen stemmen op een partij die het hart op de goede plek heeft of: weigeren om OZB  (onroerende zaakbelasting) te betalen tot er een voor ons bevredigende oplossing voor de mijnbouwproblematiek is gevonden. Deze actie gaat in 2018 daadwerkelijk plaatsvinden, lees meer hierover op OZB-NEE.

Het begin is er! Maar er is natuurlijk nog Lees verder “Stemmen met je voeten” →