Roep, tier en schreeuw

On door Ingrid Verbeek2 reacties

Gisteren om 17.20 uur was ik niet thuis. Was ik wel thuis geweest dan had ik het huis voelen bewegen en horen kraken, tot tweemaal toe. Dan was ik net zo geschrokken als huisgenoot M. die de pech had wel thuis te zijn. Ook zonder deze aardbeving zelf gevoeld te hebben, weet ik hoe het voelt. Ik heb er genoeg meegemaakt de afgelopen tien jaar.

Wat ik ook veel heb meegemaakt zijn reacties van lokale bestuurders, zoals die van burgemeester Engels van Loppersum: ‘Er is lang genoeg gewacht, er moeten nu meer daden komen. Hopelijk draagt deze aardbeving eraan bij dat de urgentie daarvan wordt gevoeld.’  En: ‘We zijn hoffelijk en fatsoenlijk in overleg, met de vuist hard op tafel slaan en roepen en schreeuwen helpt niet”.

man-160088_1280De vraag is dan natuurlijk: wat helpt wel. Een fakkeloptocht, een petitie, met tractors naar het Binnenhof? Allemaal gedaan, niet geholpen. Brieven sturen, beleefd overleggen? Gedaan, niet geholpen. Met de vuist op tafel slaan en roepen en schreeuwen? Niet gedaan. Hé, niet gedaan! Zie ik hier een gemiste kans?  

Beste burgemeester Engels, als ze het in Den Haag niet willen voelen, láát het ze dan horen. Hou op met je fatsoen. Sla met je vuist op Haagse tafels, roep, tier en schreeuw. De urgentie is nú, de crisis in Groningen is nú, de onveiligheid is nú, de moedeloosheid is nú, de uitputting is nú.

U heeft gelijk, er is lang genoeg gewacht, er moeten daden komen. Door u en uw collega-bestuurders. Nú.

Coronascheuren: gerecycled

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Vandaag was er om 17.20 uur weer een aardbeving van 2.7 in Loppersum. Op 2 mei jongstleden was er een aardbeving van 2.5 in Zijldijk. Toen schreef ik onderstaand blog: 

Ik schrok vannacht wakker van een geluid. Het klonk als het verschuiven van de hondenmand. De klok stond op 5 uur. Ach, de hond zal wel wakker zijn, dacht ik en viel weer in slaap. Ik zat fout, het was een aardbeving van 2.5 Richter.

Straks doe ik een rondje door mijn huis. Dan check ik de ruim 40 scheuren die al jaren wachten op herstel. Ze zullen wel weer groter geworden zijn. Waarschijnlijk zijn er ook nieuwe bijgekomen. Ik wil het even niet weten, want als ik het weet moet ik er ook wat mee.

call-5077271_1920Door de coronacrisis was ik bijna vergeten dat er hier ook aardbevingen zijn. De boodschap: Hou vol, blijf thuis, is lastig te combineren met ‘mijn huis is niet veilig, het zit vol scheuren‘. Mijn hoofd kan maar één crisis tegelijk aan. Daarom zitten de zorgen over mijn huis in een lockdown.

Trouwens, het melden van de nieuwe schade heeft helemaal geen zin. Er komt toch pas in 2021 iemand kijken en in 2022 krijg ik te horen dat de scheuren door het coronavirus komen, niet door de gaswinning.

Ik laat dat rondje door mijn huis maar zitten.

En ik laat het schrijven van een nieuw blog over deze nieuwe aardbeving ook maar zitten. Er valt namelijk niets te schrijven wat ik al niet eerder opgeschreven heb. Alles blijft hetzelfde: de aardbevingen gaan door, de schadeafhandeling is een farce en de versterkingsoperatie is op sterven na dood. Verder geen nieuws. 

 

Maak het simpel, maak het snel

On door Ingrid Verbeek1 reactie

Ik vind een ronkende brochure op de deurmat. De zoveelste in een lange rij. Deze keer komt hij van het IMG. Ik moest even nadenken wat dat betekent: Instituut Mijnbouwschade Groningen. De brochure opent met het opwekkende nieuws dat de IMG een monsterklus te wachten staat; dat er naar verwachting 50.000 schademeldingen per jaar blijven binnenkomen en dat het opstarten van de nieuwe organisatie zo’n twee jaar duurt. Is dat hoopwekkend? Nee. Is dat vertrouwenwekkend? Nee. Word ik daar blij van? Nee.

Tot nu toe worden alle scheuren in alle huizen individueel beoordeeld. Er zijn, volgens diezelfde brochure, 24.363 niet-afgehandelde schademeldingen. Ga voor het gemak even uit van 100 scheuren per woning, dan moeten er 2.436.300 scheuren gefotografeerd, beoordeeld en in een rapport vastgelegd worden. En daar komen per jaar nog 5.000.000 scheuren bij. Zo creëer je je eigen monsterklus.

Schermafdruk 2020-07-03 11.02.03
foto: Easy2fix.nl

Het moet anders, het moet simpeler en sneller.  Doe als de autobranche: Melden, offerte, reparatie. Hanteer het ‘bewijsvermoeden gaswinning’ zoals het bedoeld is: een snelle, rechtvaardige afhandeling van de mijnbouwschade. Zeur niet over scheuren of andere schades die misschien/eventueel/mogelijk niet door de gaswinning komen. Zijn ze er niet door veroorzaakt, dan zijn ze er in ieder geval door verergerd en dus: mijnbouwschade.

Maak het simpel, maak het snel.
Is dat hoopwekkend? Ja. Is dat vertrouwenwekkend? Ja. Word ik daar blij van? Ja.

De kloof

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Vandaag is, op aandringen van de Tweede Kamer, het Critical Review #5: Over de benutting van kennis in de versterking gepubliceerd. Gemaakt door het Kennisplatform Leefbaar en Kansrijk Groningen van de RUG. Laat ik niet zeuren over het gebruik van engelse woorden en over het woord benutting. Laat ik ook niets zeggen over de benaming van het Kennisplatform.

Maar laat ik het hebben over de inhoud van deze kritische evaluatie. Die is goed, die is gaaf. Klare taal en vingers op de zere plek: de aanpak van de versterking deugt van geen kanten. Het is een moeras waar we als bewoners langzaam in wegzinken, terwijl de politici en bestuurders veilig op het droge staan toe te kijken.

Citaat: Uit de bevindingen blijkt een groot verschil tussen de systeemwereld van het beleid en de leefwereld van de burgers. Zo opvallend als de kloof tussen beide in de versterking is, zagen wij en onze gesprekspartners het niet eerder.

snail-1447233_1920Toch een schamel resultaat na al die (nationale en internationale) rapporten, onderzoeken en aanbevelingen die over onze hoofden uitgestrooid zijn. Dus wat nu? Dat ligt eigenlijk best voor de hand: de kloof moet overbrugd worden. Of er nu een hangbrug of viaduct komt maakt me niet uit. Volstorten met het puin van onze kapotte huizen mag ook. Als hij maar gedicht wordt. Als de politiek maar over de brug komt.

Als zelfs een slak het kan, kunnen Wiebes en Ollongren het ook.

 

Het juk om mijn nek

On door Ingrid Verbeek3 reacties

Ik praat mijn familie uit het westen bij over de ‘toestand in Groningen’. Na een uur vraag ik: “Hebben jullie er al genoeg van”? Nee, zeggen ze, ga maar door, we zijn verbijsterd over wat je vertelt, dat het zo erg is wisten we niet. Daar lees je niets over in de krant.

animal-2887950_1920Ik vertel verder en merk dat ik nog dagen lang door zou kunnen gaan. De toestand in Groningen laat zich niet in één, twee of drie uur vertellen. Nog los van het feit dat ik dat zelf niet opbreng. Ze luisteren aandachtig, stellen goede vragen, leven mee, uiten hun ongeloof en verontwaardiging. Ik wil met ze delen hoe groot het onrecht is dat ons wordt aangedaan. Omdat ze mijn familie zijn, omdat ik ze nodig heb om de lange strijd om gerechtigheid vol te houden.

“Kan je vertrouwen in de overheid nog hersteld worden?” vragen ze. Ik: ‘Ja, door een groots gebaar van de overheid. Een met miljarden gevuld fonds, denk aan de coronamiljarden. Maar dat gaat niet gebeuren’.

Terwijl ik dit zeg, voel ik de uitzichtloosheid mijn keel dichtknijpen. Wat ik écht wil, wat ik nú wil, is bevrijd worden van het zware juk dat ik al jaren meetors. Ik wil dat deze ellende over is. Ik wil mijn leven terug, ik wil mijn zorgeloosheid terug. Ik wil de zeggenschap over mijn huis terug en vooral: ik wil het met mijn familie over heel andere dingen hebben dan die ellendige gaswinning.

Ik val stil, terwijl het onweer boven onze hoofden losbarst.