Wiebes’ wondere werkelijkheid

live-1003646_1920Je maakt een jaarlijkse risicoanalyse en neemt daarbij een rekenmodel als uitgangspunt. Een rekenmodel van de NAM, maar dat terzijde. Je verzamelt wat gegevens en zet de computer aan het werk. De uitkomst maakt je blij: Er zijn in Groningen geen gebouwen meer met een verhoogd risico op instorting bij een zware aardbeving. Je maakt een vreugdesprongetje, want je had het al voorspeld: hoe minder gaswinning, hoe minder huizen er versterkt moeten worden.

Weer terug op aarde valt je oog op de zin: Het model berekent niet of een huis veilig is. Je baalt als een stekker, dit is niet het nieuws waarmee je in Groningen aan kunt komen, ze zien je zowiezo liever gaan dan komen. Wat nu? Je vraagt Rinske Wieman, je woordvoerder Groningen, om raad. ‘Leg de nadruk op het feit dat er geen huizen meer instorten. Dan zijn die mensen zo blij dat ze niet meer luisteren naar wat je daarna nog zegt’.

Tevreden ga je ’s avonds naar huis. Je hebt de werkelijkheid voor de zoveelste keer naar je hand gezet. Toch… meneer Wiebes?

 

 

In het diepste geheim

Je hebt geheimen die geheim zijn en je hebt geheimen die in het diepst geheim zijn. Minister Wiebes heeft zo’n geheim. Het is zo diep dat zelfs de Tweede Kamer het alleen in het allerallerdiepste geheim in een beveiligde bunker, met bescherming van de ME en de Koninklijke Landmacht te horen mag krijgen. Niemand mag weten wanneer en waar het geheim onthuld wordt.

top-secret-2513010_1920Gelukkig weten we wel waar het geheim over gaat: over de onderhandelingen tussen Wiebes en de oliebedrijven Shell en ExxonMobil. Daar is iets heel erg mis mee, zelfs hier in het verre Noorden is de beerputlucht te ruiken. Als die put opengaat en de geheime deals tussen Wiebes en de oliebaronnen geopenbaard zouden worden, is het einde van Rutte IV nabij. En dat willen de ollies niet, want het is zo prettig zaken doen met Wiebes.

Maar hoe zorg je er nu voor dat 150 Kamerleden hun mond houden? Door te dreigen met gedwongen verhuizing naar Groningen natuurlijk.

Bouwers, bouwen maar!

Jan Emmo Hut, eigenaar van Bouwbedrijf Kooi is blij. Hij heeft het eindelijk voor elkaar. Samen met vijf collega-bouwbedrijven mag hij Groningen gaan versterken. Een megaklus waarmee hij jaren vooruit kan.

Jan Emmo Hut is directeur geweest van Centrum Veilig Wonen (CVW). Ooit opgericht om de schadeafhandeling en de versterking van onze huizen in goede banen te leiden. Dit is een fiasco geworden. Hut is zo verstandig geweest het zinkende schip te verlaten en eigenaar te worden van bouwbedrijf Kooi.

Schermafdruk 2020-02-06 09.05.10
foto: Nationaal Coördinator Groningen

Daarna heeft Hut samen met vijf regionale bouwbedrijven goede zaken gedaan met Minister Wiebes. Handjeklap, schouderklop en voilá het Groninger Bouwakkoord is klaar: Bouwers, bouwen maar!

Met een slimmigheidje is het ze ook nog gelukt de Europese Aanbestedingsregels te omzeilen. Gewoon een eigen bureau oprichten (B6) en hiermee de kleinere regionale aannemers buitenspel te zetten. Geen probleem.

Hut prijst zijn Bouwbedrijf Kooi op de site aan met Erkend Bouwbedrijf CVW. Je moet maar durven.

 

P.S.
Hoe regionaal zijn deze bouwbedrijven eigenlijk:
Kooi  (regionaal)
Geveke (beetje regionaal)
Friso Bouwgroep (Noord-Nederland)
Van Wijnen  (Nederland)
Rottinghuis (onderdeel van VolkerWessels: wereldwijd)
BAM (wereldwijd)

Het juffertje van het Centrum Veilig Wonen

Het Centrum Veilig Wonen (CVW) bestaat niet meer. Dat is niets om treurig over te zijn, want je had er niet zoveel aan. We hebben hier een keer, jaren geleden, een juffertje van het CVW over de vloer gehad. Ik gebruik het woord juffertje niet graag, maar nu ontkom ik er toch echt niet aan. Het was een jong ding, trots op haar eerste baantje en haar eigen autootje van de zaak. Ze huppelde hier gezellig binnen, opgewekt en praatgraag.

girl-2940655_1920Ze kwam ons begeleiden, vertelde ze. Okee, zeiden wij, ga zitten en wil je misschien een kopje koffie. Waarbij wil je ons begeleiden, vroegen wij vriendelijk. Nou, er komt binnenkort een collega de schade in uw huis opnemen en misschien heeft u daar wel vragen over? Dankbaar hebben we haar alle vragen gesteld die we konden bedenken. Ze noteerde alles op haar CVW-blocnootje en vertrok met de woorden: ik kom erop terug.

Nooit meer iets van haar gehoord.

Het verbaasd me dan ook niets om vandaag te lezen dat het Centrum Veilig Wonen jarenlang afspraken niet nakwam. Ik wist dat al, maar Minister Wiebes niet. Nou ja, hij wist het wel maar verkoos het te negeren. Net zoals het juffertje verkoos onze vragen te negeren. Hoe zou het nu met haar zijn, nu het CVW niet meer bestaat. Misschien heeft ze haar autootje wel mogen houden, dan heeft ze tenminste iets om trots op te zijn.

 

 

 

Doe iets!

‘We wachten nu al vijf jaar sinds het melden van de schade. De bouwkosten stijgen alleen maar. Het is een gordiaanse knoop. Iedereen is best van goede wil, maar je komt er niet uit. Op wie moet ik boos worden? Zelfs dat is onduidelijk.’

Een citaat uit het artikel Ramp in slow motion. Doe iets! in de Groene Amsterdammer no. 49. Minister Wiebes doet het voorkomen alsof alle problemen in Groningen opgelost zijn, want de gaswinning gaat immers stoppen. In werkelijkheid worden de problemen alleen maar erger.

 ‘Veel mensen zijn murw en moedeloos.’

hammer-1502761_1920Journaliste Irene van der Linde zet de feiten op een rijtje. Als bevingsgedupeerde kan ik niets anders zeggen dan: elk woord is waar, elke zin is raak, de feiten kloppen en alle citaten raken de kern.

 ‘De minister heeft het voortdurend over “ik ga de gaskraan dichtdraaien”. Dat is heel stoer, maar het lost de problemen hier niet op. Het was dweilen met de kraan open, nu moet er nog wel gedweild worden.’

Neem even de tijd om haar artikel te lezen en je gelooft geen woord meer van de mooie praat van Wiebes. In Groningen voltrekt zich een stille ramp.