Uitgeblogd

Dit is mijn 269ste en laatste blog. Vanaf eind 2014 heb ik hier verslag gedaan van mijn leven in gaskolonie Groningen. Ik heb geschreven over Minister Kamp, de starre, en over zijn opvolger Eric Wiebes, de prutser. Over zinloze bijeenkomsten waar door Hans Alders (u weet wel, de nar van Schiphol) loze beloftes werden gedaan. Over prachtige plannen die zijn gesmeed en net zo makkelijk weer weggegooid. Over mensen die kapot zijn gegaan en gemeenschappen die uit elkaar zijn gevallen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Was ik in 2014 nog licht optimistisch, inmiddels ben ik zwaar gedesillusioneerd. Het is helemaal niet de bedoeling van de Overheid (en de NAM) om de problemen in Groningen op te lossen. Groningen wordt willens en wetens leeggeplunderd en de bevolking heeft het nakijken.

Erover schrijven heeft me tot nu toe geholpen het vol te houden: door woorden te geven aan mijn ongeloof, verbijstering, angst, boosheid en immense gevoel van onrechtvaardigheid heb ik mezelf op de been gehouden. Maar het duurt te lang en mijn woorden willen niet meer komen, ik ben stil gevallen.

gandhi

Dank dat jullie me zijn blijven volgen en dank voor al jullie reacties.
Ik hou me vast aan de woorden van Gandhi: we zullen dit gaan winnen.

 

Advertenties

Niet zonder ons

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Pier Prins, wethouder uit Loppersum: “We hebben te maken met de politieke werkelijkheid, of je daar nou blij van wordt of niet.’’ Hij wordt er zelf ook niet blij van, maar werkt er wel aan mee. Waarom? “Om de voortgang erin te houden. Wat er nu ligt is een basis. Maar extra stappen zijn nodig.’’ Dat er veel frustratie en wantrouwen is onder de bewoners is hem meer dan bekend. “En deze geluiden gaan ook zeker richting Den Haag.’’ (bron)

Beste Pier Prins, kom achter die pilaar vandaan en kijk je bewoners in de ogen. Zie onze verslagenheid, de barsten in onze ziel, hoor onze oproep tot verzet, onze vraag om steun van onze eigen bestuurders. Luister naar ons, open je hart, voel onze nood en zeg: ‘Ze kunnen in Den Haag de pot op, we gaan het hier zelf regelen’.

Ga vanaf morgen aan de slag met inspecties, met de versterking van huizen waar de rapporten van klaar zijn, met alles wat de afgelopen maanden stil is komen te liggen… en stuur de rekening naar Den Haag en de NAM. Laat niet langer met je sollen, laat niet langer met ons sollen, maar slijp de messen.

Zorg dat de gemeente een deel van de oplossing wordt, en niet een deel van het probleem. Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald.

Niet zonder ons, niet over ons, maar mét ons.
Nog vijf actiebijeenkomsten te gaan.

Nawoord
Lees hier de samenvatting door het Dagblad van het Noorden van alle informatiebijeenkomsten:

Vertrouwen van Groningers daalt onder het vriespunt, de woede bereikt kookpunt

 

Beter ten halve gekeerd…

Nog zes informatiebijeenkomsten over het nieuwe versterkingsplan te gaan, ze zijn over de helft. Pier Prins, wethouder en Manno Bannink, gebiedsmanager van de Nationaal Coördinator Groningen (NCG) hebben het zwaar. Ze moeten het Groninger volk de zoveelste fopspeen voorhouden, in opdracht van Wiebes.

Gelukkig worden Pier en Manno door de aanhoudende stroom van kritische vragen en protesten van de bewoners, steeds eerlijker. Als Pier in Garrelsweer gevraagd wordt om te kappen met dit verfoeide plan, antwoordt hij: ‘Als we dat doen krijgen we geen geld uit Den Haag. De gemeente kan inspectie en versterking niet zelf betalen’. Wiebes heeft de wind er goed onder, de gemeente is bang en de bewoners voor de zoveelste keer de dupe.

gandhiDit kan anders. De bewoners spreken klare taal: ‘Dit pikken we niet meer’.  Als de gemeenten het lef hebben tegen Wiebes in te gaan, is het varkentje zo gewassen. Zeker nu ook NCG-medewerkers openlijk afstand nemen van het beleid van hun baas, minister Wiebes. Duizenden bewoners, elf gemeenten en (een deel van) de NCG, als dat niet voldoende stootkracht heeft…

Nog zes actiebijeenkomsten te gaan. Dit is hèt moment om de strijd te winnen.

Lees ook: Als je blijft doen wat je altijd hebt gedaan 

 

Als je blijft doen wat je altijd hebt gedaan…

Vijfhonderd mensen in een zaal in Loppersum. Vijfhonderd mensen die allemaal een brief van de gemeente Loppersum hebben gekregen: uw huis loopt een verhoogd, licht verhoogd of normaal risico. Voor de zaal: Pier Prins, wethouder en Manno Bannink, gebiedsmanager van de Nationaal Coördinator Groningen (NCG).

Loppersum is dé aardbevingsgemeente van Groningen, hier vallen de zwaarste klappen. Je zou denken, het gemeentebestuur vecht als een leeuw voor zijn bewoners, zit Wiebes achter zijn vodden tot hij geen kleren meer aan zijn lijf heeft, haakt de NAM pootje en versterkt met eigen handen de onveilige woningen.

Terug naar gisteravond. Er staan twee mannen voor de zaal, grotendeels verscholen achter de pilaar die het zicht op hen ontneemt. Ze leggen uit wat er in de brieven staat, althans dat proberen ze want ze snappen het zelf ook niet zo goed en ze staan er eigenlijk ook niet achter. Maar toch voeren ze de opdracht die ze van Wiebes hebben gekregen uit: zorg ervoor dat er zo min mogelijk huizen versterkt worden en vertraag dit zo lang mogelijk. De NCG-meneer moet wel, want Wiebes is zijn baas…

De zaal roert zich, mensen lopen weg, er worden gele hesjes uitgedeeld, er wordt gevloekt en gehuild. De vraag om daadkracht, ga aan de slag en wacht niet langer (en stuur de rekening maar naar Wiebes), bereikt Pier Prins niet. Hij staat achter zijn pilaar en houdt zich vast aan woorden die door niemand meer worden geloofd: “We hebben Wiebes een brief gestuurd, dat moet voldoende zijn”.

20181212_081233 (2)De zaal loopt leeg.
Pier Prins blijft eenzaam achter.

 

 

Er volgen nog tien bijeenkomsten. 

Slijp de messen*

Terwijl minister Wiebes het land ervan probeert te overtuigen dat ‘alles in Groningen goed geregeld is’, is de dagdagelijkse werkelijkheid een andere. Er wordt gesold met het laatste restje vertrouwen dat nog ergens onder een plint lag te verstoffen, er wordt gesold met gedane beloftes die als rotte meloenen in onze gezichten uit elkaar spatten, er wordt gesold met afspraken die in onze handen afbrokkelen als de muren van onze huizen.

IMG_20181208_125218We krijgen hier in Groningen regelmatig de vraag: “Wanneer worden jullie nou eindelijk eens kwaad?”
U moet weten, wij Groningers zijn aardige, rustige, gezagsgetrouwe, redelijke mensen, we grijpen niet snel naar de botte bijl. We hebben geduld en we hebben vertrouwen in de overheid.

Nou, dat hebben we geweten. Spookhuizen, spookdorpen, spookmensen, dat is wat er geworden is van ons ooit zo mooie Groningen. Uitgewoond zijn we, tot op de graat. En nu hebben ze weer iets nieuws bedacht. Een leuk gezelschapsspelletje: steek uw hand in de grabbelton en u weet of uw huis wel of niet versterkt wordt. Gezellig toch, voor onder de kerstboom.

De vraag is nu: blijven we geduldig en gezagsgetrouw of laten we niet langer met ons sollen?

*natuurlijk figuurlijk 🙂