Tag: veiligheid

Het addertje onder het gas

On door Ingrid Verbeek4 reacties
FB_IMG_1522480499769
Tekenaar: Pluis

Er klopt iets niet in het ‘gaswinning naar nul’ verhaal van Wiebes. Het is te mooi om waar te zijn en de ommekeer is te plotseling om geloofwaardig te zijn. Waarom kan het nu wel en eerder niet? Mijn argwaan is vooral gewekt doordat de afbouw van de gaswinning gekoppeld wordt aan het versterken van onze huizen. “Groningen wordt veiliger en dat heeft ook een positief effect op de versterkingsoperatie”, oreert Wiebes.

Ik geloof er helemaal niets van. Tussen vandaag en 2030 zitten nog veel jaren en wordt er nog veel gas gewonnen. De aardbevingen gaan gewoon door, ook na 2030. Daar zijn de deskundigen het over eens. Hoe vaak en hoe hard die bevingen zullen zijn, weet niemand. Wat het effect van de afbouw op de veiligheid is, weet ook (nog) niemand.

ostriches-373339_1920Wiebes roept dus maar wat en hij doet dat niet voor niets. Hij probeert ons in slaap te sussen: “Jullie veiligheid staat voor ons voorop en daarom gaat de gaswinning naar nul”, en hoopt dat we dat voor zoete koek slikken. Hij vergeet voor het gemak dat er nog duizenden onafgehandelde schades zijn en evenzovele wanhopige Groningers. En hij vergeet dat we al jarenlang ervaring hebben met mooie praatjes, smoezen, gladstrijkers, kraaltjes, spiegeltjes en wipkippen. De Rijksoverheid mag zijn kop dan in het zand steken, wij hier in het hoge Noorden doen dat niet.

Veilig onder dak met het CVW

On door Ingrid Verbeek2 reacties

Eindelijk weer eens post van het Centrum Veilig Wonen (CVW), de organisatie die ervoor zorgt dat ik, de naam zegt het al, veilig in Groningen kan wonen. Welke andere provincie in Nederland kan zeggen dat ze zo’n centrum hebben? Juist, geeneen. Bofkonten zijn we. Groningen mag dan ver weg zijn, we zijn hier wel het veiligst van het hele land.

family-2057301_1920
veilig onder dak

Ik ben altijd blij als ik een brief van het CVW krijg. Wat hebben ze nu weer voor veiligs voor me bedacht? Ah, ze gaan mij overdragen aan de TCMG. Zou dat het nieuwe ziekenhuis in Scheemda zijn? Dat is vast de allerveiligste plek van Groningen, net nieuw gebouwd en zo aardbevingsbestendig als maar kan.
Oh nee, ze dragen mij over aan Tijdelijke Commissie Mijnbouwschade Groningen (zonder lidwoord volgens de brief), de allernieuwste loot aan de wijdvertakte boom van loketten die in innige samenwerking mijn veiligheid waarborgen. Fantastisch toch?

Ze gaan zelfs een schade-opnameafspraak met het TCMG voor me maken.
“Als mijn opnameafspraak al is gepland op 16 maart gaat hij gewoon door, maar niet als hij na 16 maart gepland staat, dan niet. Ze nemen na 19 maart contact met mij op over mijn afspraak, ook als er geen opnameafspraak is gepland.”
 Te gekke jongens hoor, daar bij het CVW. Wat een schatten, ze denken echt aan alles. Dat ik niet zo goed begrijp wat ze hier nou eigenlijk zeggen en wanneer de afspraak is, ligt natuurlijk geheel aan mij, niet aan hen.

Gelukkig is de nieuwe commissie tijdelijk, zodat ik me kan verheugen op de dag dat ik terugovergedragen wordt aan het CVW. Ik verwacht ergens tussen 16 en 19 maart.

 

Gaat veiligheid boven eigendomsrecht?

On door Ingrid Verbeek2 reacties

Het was een beetje stil rond mijn grote vriend Hans Alders, maar gelukkig had hij gisteravond in Nieuwsuur weer een ‘moment of fame’. Maar waarom zat hij daar opeens en met welke opdracht heeft zijn baas Minister Wiebes hem naar Nieuwsuur gestuurd?

Hans Alders zat daar om het over de versterkingsoperatie te hebben:

Schermafdruk 2018-03-01 12.41.41
Hans Alders in Nieuwsuur

“Als mensen met zijn tienen in een rijtje wonen en nummer vijf zegt: ‘ik doe niet mee’, dan beïnvloedt hij de veiligheid van al zijn buren. Dus iemand moet een keer, het zal het parlement moeten zijn, de vraag beantwoorden: gaat veiligheid boven eigendomsrecht, ja of nee? Want anders kunnen we het hier niet oplossen”.

Hij zegt hier twee dingen. Allereerst maakt hij een bewoner verantwoordelijk voor de veiligheid van zijn buren en ten tweede moet die dwarsliggende nummer vijf onschadelijk gemaakt worden door hem zijn eigendomsrechten te ontzeggen. Dat betekent dat er een fijn nieuw wetje moet komen waarmee een eigenaar buitenspel gezet kan worden.

Ik begrijp nu wat de opdracht van Wiebes was:

“Ach Hans, jij kunt zo goed praten. Ga jij effe bij Nieuwsuur uitleggen dat Groningen alleen veilig wordt als de eigenaren zich nergens meer mee bemoeien. Bedenk er een goed voorbeeld bij en lul er maar een beetje omheen. Dan regel ik de rest”.

Iémand moet de vraag beantwoorden, laat ik dat dan maar doen:

“Nee, veiligheid gaat niet boven onze eigendomsrechten. Zeker niet als het om schijnveiligheid gaat (versterkte huizen kunnen na 45 seconden al instorten).
Dus laat dat parlement maar zitten Hans, we lossen het zelf wel op”. 

Heb je wel eens een aardbeving gevoeld?

On door Ingrid Verbeek1 reactie

Deze vraag krijg ik regelmatig. En elke keer val ik weer stil. Hoe kun je dit vragen aan iemand die midden in het gaswinningsgebied woont? Midden op de gasbel die Nederland zo rijk gemaakt heeft en Groningen zo arm. Natuurlijk heb ik wel eens een aardbeving gevoeld, niet één maar een heleboel. En ik heb er veel meegemaakt die ik niet gevoeld heb, maar die er wel waren.

Eigenlijk doet het er niet toe hoe een aardbeving voelt, netzomin als hoe een storm voelt. Waar het om gaat is wat de gevolgen zijn van die aardbeving of die storm.

wp-1483168742285.jpg

Gelukkig wordt de vraag naar de gevolgen ook wel eens gesteld. Dan vertel ik over hoe het onder je huid kruipt om te leven in onzekerheid en onveiligheid. Hoe onverteerbaar het is dat dit door het handelen van mensen komt. Dat de gaswinning in Groningen één groot experiment is, waar we als bewoners de ongevraagde proefpersonen in zijn. Dan valt mijn gesprekspartner langzaam stil en zegt: ik wist niet dat het zo erg is.

Ja, zo erg is het. Een aardbeving duurt maar een paar seconden, de gevolgen duren jaren en jaren. Tot ver na het einde van de gaswinning gaan de bevingen door, met alle ellende  van dien. Ik zal het niet meer meemaken dat de rust en de veiligheid in Groningen is teruggekeerd. Daarom is de vraag die ik mezelf het vaakst stel: hoe leef ik met de gevolgen en hou ik toch plezier in mijn leven?

Ik hoop in 2017 het antwoord te vinden.

Nawoord: 
Dit blog is eerder verschenen in december 2016. Ik worstel nog steeds met dezelfde vragen. Eigenlijk is er een vraag bijgekomen: hoe lang hou ik het nog vol om in Groningen te wonen? Die prachtige provincie waar ik zielsveel van hou. Die provincie die steen voor steen, huis voor huis, hart voor hart vernield wordt. Op een wijze die elk voorstellingsvermogen te boven gaat. Waar ik als bewoner de zeggenschap over mijn eigen huis kwijtraak, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Waar ik me steeds uitgewoonder ga voelen, maar daar is géén versterkingsprogramma voor. Het is de wereld op zijn kop. Wat hier in Groningen gebeurt gaat alle grenzen te buiten en mijn verstand te boven. Ik wil hier weg en ik wil hier blijven. Ik zie nu al op tegen december 2018.

Het laatste rondje van Henk Kamp

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Beste Henk,

Dit is al de derde afscheidsbrief die u van mij ontvangt. U gaat maar niet weg, dus ik blíjf u maar schrijven. In december vorig jaar bracht u uw laatste bezoek aan Groningen als minister. U had net aangekondigd met pensioen te gaan. Ik was daar blij om, want ik was niet blij met u.

Inmiddels is het april en bent u bezig aan uw laatste rondje. En het duurt maar en het duurt maar. Is het zo moeilijk voor u om het stuur los te laten? Bent u misschien bang dat Groningen niet zonder u kan? Wees gerust, we redden ons prima zonder u. We hebben uw trouwe lakei Hans Alders toch, de man die volgens u zijn werk heel goed doet. Wel een beetje gek trouwens, dat u de enige bent die wegloopt met Hans. Als u zo dol op hem bent, mag u hem wel hebben hoor. Wij kunnen hem wel missen.

IMG_20170419_202359
Annemarie Heite

Maar Henk, hier schrijf ik u eigenlijk niet voor. Lees verder “Het laatste rondje van Henk Kamp” →