Scheuren in een mens

Ik heb een gezellige middag, samen met mijn beeldhouwvriendinnen. We kletsen wat, we vijlen wat, we hebben het naar ons zin. Tot de tafel waaraan ik zit te werken opeens beweegt. Ik schrik me rot. Voor ik kan bedenken wat er aan de hand is, reageert mijn lichaam al. Het zweet breekt me uit, mijn hart klopt in mijn keel en mijn hoofd wordt vuurrood. Mijn reactie roept gelach op bij de anderen. Tot ze de tranen in mijn ogen zien.

surprised-1327192_1280Iemand verschoof alleen maar een tafel, meer was het niet. Maar mijn lichaam ervaart het als een aardbeving, mijn lijf kan geen onderscheid meer maken tussen een bewegende tafel en een beving. En raakt onmiddellijk in de stress: kijk uit, pas op, wat gebeurt er, wat moet ik doen, waar moet ik heen.

Dat het doodgewone verschuiven van een tafel een lawine van stress in mij losmaakt, maakt me niet alleen verdrietig, het tekent ook de onomkeerbare gevolgen van de gaswinning in Groningen. Bij een huis kun je de scheuren zien en herstellen. Een mens scheurt van binnen, daar waar het niet te zien is, daar waar de schade blijvend is.  

Wat zou het fijn zijn als hier net zoveel aandacht voor was, als voor de opening van het ‘aardbevingsbestendige’ Forum Groningen.

 

 

 

 

 

Zo voelt een aardbeving van 3.4

“Voor wie wil weten hoe een aardbeving voelt: je schrikt je rot, je weet niet wat je moet doen, het huis kraakt, de muren bewegen en de vloer golft. De stress schiet door je lijf en je trilt nog uren na.”

Deze woorden twitterde ik vanmiddag toen ik wat bekomen was van de eerste schrik. Het is een lastig uit te leggen fenomeen zo’n aardbeving. Je zit rustig achter je bureau wat te werken en opeens is alles anders. Het begint met een harde klap waardoor je opkijkt, terwijl in dezelfde seconde alles wat normaal niet beweegt begint te bewegen. De muren, de vloer en het griezeligst van alles, boven je hoofd kraakt het dak in zijn voegen.

Foto-ANP
foto ANP

Je houdt je adem in en verstart terwijl je oren gespitst zijn op wat er boven je gebeurt. Blijft alles op zijn plek of komt het dak naar beneden? Moet je maken dat je wegkomt en waar moet je dan heen? Is je huis nog veilig genoeg om in te blijven of kan het na tien minuten alsnog instorten? Hoe is het met de huizen van de buren en van vrienden in andere dorpen? Dit alles en nog veel meer schiet er in een paar seconden door je hoofd, terwijl de adrenaline door je lijf giert.

De vorige zware aardbeving (2012, Huizinge 3.6)  heb ik ook meegemaakt. Ik woonde nog niet zo lang hier en wist nog van niets. Ik ben toen ook geschrokken, maar lang niet zo erg als nu. Sinds 2012 heb ik tientallen aardbevingen meegemaakt, van hele lichte tot wat zwaardere. Ik was er eigenlijk wel een beetje aan gewend. Tot vandaag, toen kwam niet alleen de opgebouwde spanning in de bodem, maar ook die in mij vrij.

Zes jaar geleden waren mijn zenuwen nog van staal. Nu zijn ze van bordkarton, makkelijk te scheuren. Het leven in gaskolonie Groningen eist een zware tol. Deze aardbeving zal nog lang natrillen, tot in Den Haag aan toe.