Hans Alders heeft het druk. Hij moet een heleboel tafels tegelijk in de lucht houden. In Schiphol, in Lelystad en oh ja, ook in Groningen staan zogenaamde Alderstafels. Dat zijn tafels waar een heleboel heren omheen zitten met Alders aan het hoofd. Hij heeft de voorzittershamer stevig in handen, er gaan zelfs geruchten dat hij hem ’s nachts onder zijn hoofdkussen legt.

Als er ergens in Nederland iets door de strot geduwd moet worden, staat Alders paraat. Maakt niet uit waar het over gaat: vliegvelden, gaswinning, mosselen ….. Hij is de marktkoopman die van schroot goud maakt, de man die sneller praat dan ik kan typen (350 aanslagen per minuut).

Niet dat hij overal verstand van heeft, maar dat hoeft ook niet. Geef hem een microfoon en hij vleemt en vleit, grijnst en danst, tot de toehoorders suf geluld zijn. Behalve die paar wakkere, die kritische vragen blijven stellen. Over de overlast van vliegtuigen boven de Veluwe en rond Schiphol, over het vastgelopen schade-protocol in Groningen. Dan komt Alders opeens to the point: “Maar daar ga ik niet over”.

Hij poetst zijn voorzittershamer op tot hij glanst en snelt tevreden naar de volgende tafel.