Nu het gasbezoek van Rutte achter de rug is, pak ik de draad van mijn leven weer op. Een week lang in dienst van onze premier als personal assistant was een hele ervaring, maar ik ben toch blij dat het voorbij is. Een opgerutte Mark bevalt me beter, hij praatte veel maar zei weinig. En al die lijfwachten, waar ik steeds koffie voor moest zetten, pfff.

Ik heb nu weer aandacht voor u, beste lezer. Graag wil ik u deelgenoot maken van een wonder dat mij geschiet is: mijn huis is niet-acuut onveilig verklaard. We hebben erom gesmeekt en gebeden. CVW, willen jullie alstublieft alstublieft een tweede inspectie doen. Van de eerste inspectie waren we ons super onveilig gaan voelen. We lijden aan uitbuikende muren, kent u die term? Twee stuks zelfs. En niet zo’n beetje uitbuikend, maar ver over de norm. En toch hoefde er niets aan gedaan te worden, was ons ter geruststelling verteld. Nou, u snapt, daar word je nog ongeruster van.

Er werd ons een sluiproute aangeboden, we konden op de Rode Knop drukken. Een SOS uitzenden, al heet dat hier een AOS (acuut onveilige situatie). Dat hebben we gedaan. De volgende dag al staan er een bouwkundige en een constructeur voor de deur. Ze begrijpen onze ongerustheid, dat is een goed begin. Ze inspecteren en doen ons in Jip en Janneke taal verslag van wat ze zien. Eindelijk deskundigen die de bewoner centraal stellen, je komt ze hier in Groningen zelden tegen. Voor het eerst begrijp ik wat er met de muren aan de hand is en waarom er geen acuut gevaar is. Dat het huis wel een stootje kan hebben, omdat het goed in elkaar zit. Ik sla een zucht van verlichting.

Na de storm van onveiligheid die tot voor kort in mij woedde, is het nu stil in mij. Stil van opluchting, stil van blijdschap, stil van stilte.

Dat nu-niet-acuut met één klap kan veranderen in wel-acuut (WAOS?), daar denk ik voorlopig maar even niet aan.