Kanonnenvoer, meer zijn we niet

We hebben het eerder meegemaakt. In 2013 werd de gaswinning ook verhoogd. We hadden het jaar daarvoor de zware aardbeving 3.6 Richter in Huizinge gehad, de beving die Nederland wakker schudde. Groningen zat serieus in de problemen door de jarenlange gaswinning, dit kon zo niet langer. De gaswinning moest naar beneden.

Maar wat deed minister Henk Kamp? Hij verhoogde de gaswinning, ondanks het dringende advies van het Staatstoezicht op de Mijnen om dat niet te doen. Woest waren we, we voelden ons vernacheld, geschoffeerd en belazerd. Waarom deed hij alsof er niets aan de hand was, waarom was hij blind voor de ingrijpende gevolgen voor ons.

En nou gebeurt, bijna tien jaar later, precies hetzelfde. De gaswinning wordt, met het einde in zicht, nog snel even verdubbeld, ook al maakt het Staatstoezicht zich zorgen over het grote aantal aardbevingen in 2021. En weer voelen we ons vernacheld, geschoffeerd en belazerd.

Het verschil met 2013 is dat de situatie in Groningen dramatisch verslechterd is. Er zijn honderden aardbevingen geweest. Pas 10% van de huizen die versterkt moeten worden zijn klaar. Er liggen nog 32.783 schademeldingen op de plank (wachttijd 203 dagen). Om over het aantal mensen dat ten einde raad is maar te zwijgen.

Het blijkt allemaal niet uit te maken. Ook in 2022 wil de overheid de gevolgen van de gaswinning niet onder ogen zien. We zijn niets meer dan kanonnenvoer, in een oorlog die niet te winnen is.

Overheid, praat met ons!

Gedupeerden van de gaswinning participeren volop en worden desondanks niet door de overheid gehoord. Maike Klip roept de overheid op de hand naar ons uit te steken.

Maike Klip werkt bij de Nationale Ombudsman. Ze doet onderzoek naar de relatie tussen burgers en de overheid. In Groningen is, net zoals in de kindertoeslagaffaire, sprake van een eenzijdige relatie: de overheid bepaalt, de burger heeft het maar te slikken. In haar blog: “Participatie on steroids” stelt ze dat de participatie van gedupeerden in Groningen opvallend groot is. We laten veel van ons horen, via het Groninger Gasberaad, de Groninger Bodembeweging, via dit blog… en bijvoorbeeld in het boek Ik wacht, waarin 101 gedupeerden vertellen wat ze hier meemaken. De overheid hoeft maar zijn hand naar ons uit te steken om met ons in gesprek te kunnen gaan. We hebben genoeg te vertellen, maar de overheid moet wel bereid zijn ons als gelijken te behandelen en te luisteren in plaats van zich boven ons te stellen.

Met haar toestemming publiceer ik de link naar haar blog hier. Klik op de titel om het hele artikel te lezen.



Wil de echte schuldige opstaan

„Eindelijk is er na zes jaar weer perspectief, we zien ons huis nu weer groeien. Maar het is een dubbel gevoel. Wij wonen straks in een paleis, veel andere mensen zitten nog steeds in de shit.”

“En er is iets wat knaagt: ,,Ik voel me bijna schuldig dat het ons, via Heft in Eigen Hand, toevallig is gelukt. Wij wel een nieuw huis, mijn overbuurvrouw niet”.

Twee citaten uit het Dagblad van het Noorden, van bewoners bij wie na jaren strijd de versterking van hun huis eindelijk begonnen is/gaat beginnen. Het schuldgevoel begrijp ik, het is niet fijn om als een van de weinigen iets te krijgen en te zien dat een heleboel anderen (nog?) met lege handen staan. Maar het is niet terecht.

IMG_20181208_125218
cartoon uit december 2018

Het is namelijk niet jouw schuld dat je een van de weinigen bent. Nee, dat is het gevolg van het perverse systeem dat de overheid opgezet heeft, het verdeel- en heerssysteem waar we allemaal de dupe van zijn. Dit systeem is gebaseerd op zo lang mogelijk traineren en zo min mogelijk uitbetalen. Soms heeft een bewoner mazzel en pakt het gunstig uit. Maar vraag niet wat daaraan vooraf gegaan is, hoe lang het geduurd heeft en hoeveel zweet, bloed en tranen het gekost heeft om te krijgen waar je recht op hebt. Waar iedereen in Groningen recht op heeft. Zie het artikel: Moedeloos, wanhopig en zonder vertrouwen: nog steeds geen oplossing voor het gros van de Groningse bevingsslachtoffers uit de serie Ik Wacht.

Tegen de mensen die zich schuldig voelen wil ik zeggen: Het is niet jóuw schuld dat andere mensen nog steeds in de shit zitten. Doe het jezelf niet aan om na al die jaren van knokken en volhouden ook nog de last van een schuldgevoel mee te torsen.

Het schuldgevoel hoort bij de overheid die Groningen in de kou laat staan en steeds maar weer terugkomt op eerder gedane toezeggingen. Het zijn premier Rutte, ex-minister Kamp, minister Wiebes, minister Ollongren en al die andere hotemetoten die ’s nachts wakker horen te liggen van hun eigen onbekwaamheid, hun lege woorden en loze beloftes en het voorliegen van het land dat ‘alles in Groningen goed gaat’.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ze zouden een voorbeeld aan jullie moeten nemen. Jullie tonen je schuldbewuste burgers met oog voor het leed van de ander. Ik zou willen dat onze bestuurders zich deze eigenschap eens eigen zouden maken. Ik zou willen dat onze bestuurders jullie last over zouden nemen. Dan zou het er in Groningen heel anders uit gaan zien en zouden jullie onbelast kunnen genieten van het vooruitzicht op een versterkt huis.

Uitgeblogd

Dit is mijn 269ste en laatste blog. Vanaf eind 2014 heb ik hier verslag gedaan van mijn leven in gaskolonie Groningen. Ik heb geschreven over Minister Kamp, de starre, en over zijn opvolger Eric Wiebes, de prutser. Over zinloze bijeenkomsten waar door Hans Alders (u weet wel, de nar van Schiphol) loze beloftes werden gedaan. Over prachtige plannen die zijn gesmeed en net zo makkelijk weer weggegooid. Over mensen die kapot zijn gegaan en gemeenschappen die uit elkaar zijn gevallen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Was ik in 2014 nog licht optimistisch, inmiddels ben ik zwaar gedesillusioneerd. Het is helemaal niet de bedoeling van de Overheid (en de NAM) om de problemen in Groningen op te lossen. Groningen wordt willens en wetens leeggeplunderd en de bevolking heeft het nakijken.

Erover schrijven heeft me tot nu toe geholpen het vol te houden: door woorden te geven aan mijn ongeloof, verbijstering, angst, boosheid en immense gevoel van onrechtvaardigheid heb ik mezelf op de been gehouden. Maar het duurt te lang en mijn woorden willen niet meer komen, ik ben stil gevallen.

gandhi

Dank dat jullie me zijn blijven volgen en dank voor al jullie reacties.
Ik hou me vast aan de woorden van Gandhi: we zullen dit gaan winnen.

 

Hoe nu verder na aardbeving 3.4?

Vanochtend werd ik gebeld door een vriendin die bezorgd vroeg hoe het nu met me ging. Prompt schoten mijn tranen uit hun schuilplaats te voorschijn. Daar hadden ze zich sinds gisteren verstopt, want eerst komt de shock en daarna pas de schrik. Het huilen luchtte op, net zoals de woedende Groninger bodem moest ook ik me ontladen.

Wat de grote klap van gisteren duidelijk heeft gemaakt is: het kan zo niet langer. De afgelopen vijf jaren tonen aan dat regerend/bestuurlijk Nederland niet op kan tegen de macht van de multinationals Shell en ExxonMobil. Laten we er geen doekjes meer om winden, de olies zijn van plan Groningen tot de laatste druppel aardgas leeg te pompen.

DTGtbfuXkAAWm26Dat betekent dat ons leven in Groningen onveilig en angstaanjagend is en blijft. Maar daarmee is het natuurlijk niet klaar, want er bestaat ook nog zoiets als de zorgplicht van de Overheid voor haar burgers (‘De zorg van de overheid is gericht op de bewoonbaarheid van het land en de bescherming en verbetering van het leefmilieu’).

Nu de kaarten open op tafel liggen, is het onontkoombaar dat de Overheid gaat handelen. Een Overheid die zich aan zijn zorgplicht houdt regelt, om te beginnen, dat:

  • Iedereen die uit Groningen weg wil met een fatsoenlijke opkoopregeling en smartegeld kan vertrekken.
  • Schade direct door aannemers wordt hersteld en de rekening naar de NAM gaat. Het schadeprotocol kan de prullenmand in.
  • De dividendvrijstelling voor multinationals van 1,4 miljard euro wordt overgemaakt naar het Schadefonds Groningen.
  • Er een Deltaplan voor Groningen komt.

Zo, nu kan Minister Wiebes als hij woensdag in Groningen is, hier gelijk bij het kruisje tekenen.

                  X