Tag: groningen

Handen thuis in 2018

On door Ingrid Verbeek2 reacties

design-2711676_1920

Is 2018 het jaar dat alles anders wordt in Groningen?
Het jaar waarin we met elkaar een grens trekken, tot hier en niet verder? Waarin we niet meer meewerken aan de vernieling van ons mooie Groningen, maar onze monumentale boerderijen kraken* om sloop door de NAM te voorkomen. En we massaal weigeren onroerend zaakbelasting te betalen over huizen die bijna niets meer waard zijn: OZB-NEE.

Waar we onze deuren sluiten voor de bewonersbegeleiders, onderzoekers, inspecteurs, rapportenschrijvers, constructeurs en ingenieurs, meelopers en handjevasthouders van het CVW, de NCG, Witteveen&Bos en hoe ze verder ook heten, maar versterkingsweigeraars worden. Er mankeert immers niets aan onze huizen, er mankeert wat aan hoe er met onze huizen omgegaan wordt en dat pikken we niet meer.

Laat 2018 het jaar worden waarin we met elkaar zeggen:
HANDEN THUIS, DIT IS MIJN HUIS!

*volg de ontwikkelingen van de kraakactie in Middelstum op Twitter via @MariskadeLange

We spreken elkaar weer in het nieuwe jaar.


Heb je wel eens een aardbeving gevoeld?

On door Ingrid Verbeek1 reactie

Deze vraag krijg ik regelmatig. En elke keer val ik weer stil. Hoe kun je dit vragen aan iemand die midden in het gaswinningsgebied woont? Midden op de gasbel die Nederland zo rijk gemaakt heeft en Groningen zo arm. Natuurlijk heb ik wel eens een aardbeving gevoeld, niet één maar een heleboel. En ik heb er veel meegemaakt die ik niet gevoeld heb, maar die er wel waren.

Eigenlijk doet het er niet toe hoe een aardbeving voelt, netzomin als hoe een storm voelt. Waar het om gaat is wat de gevolgen zijn van die aardbeving of die storm.

wp-1483168742285.jpg

Gelukkig wordt de vraag naar de gevolgen ook wel eens gesteld. Dan vertel ik over hoe het onder je huid kruipt om te leven in onzekerheid en onveiligheid. Hoe onverteerbaar het is dat dit door het handelen van mensen komt. Dat de gaswinning in Groningen één groot experiment is, waar we als bewoners de ongevraagde proefpersonen in zijn. Dan valt mijn gesprekspartner langzaam stil en zegt: ik wist niet dat het zo erg is.

Ja, zo erg is het. Een aardbeving duurt maar een paar seconden, de gevolgen duren jaren en jaren. Tot ver na het einde van de gaswinning gaan de bevingen door, met alle ellende  van dien. Ik zal het niet meer meemaken dat de rust en de veiligheid in Groningen is teruggekeerd. Daarom is de vraag die ik mezelf het vaakst stel: hoe leef ik met de gevolgen en hou ik toch plezier in mijn leven?

Ik hoop in 2017 het antwoord te vinden.

Nawoord: 
Dit blog is eerder verschenen in december 2016. Ik worstel nog steeds met dezelfde vragen. Eigenlijk is er een vraag bijgekomen: hoe lang hou ik het nog vol om in Groningen te wonen? Die prachtige provincie waar ik zielsveel van hou. Die provincie die steen voor steen, huis voor huis, hart voor hart vernield wordt. Op een wijze die elk voorstellingsvermogen te boven gaat. Waar ik als bewoner de zeggenschap over mijn eigen huis kwijtraak, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Waar ik me steeds uitgewoonder ga voelen, maar daar is géén versterkingsprogramma voor. Het is de wereld op zijn kop. Wat hier in Groningen gebeurt gaat alle grenzen te buiten en mijn verstand te boven. Ik wil hier weg en ik wil hier blijven. Ik zie nu al op tegen december 2018.

Hoe lang nog?

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Soms, eigenlijk best vaak, vraag ik me af: hoe lang hou ik dit nog vol? Na drie jaar bloggen heb ik alles wat ik wou zeggen onderhand wel gezegd, ik begin in herhaling te vervallen. Dat geldt niet alleen voor mij, maar ook voor de ramp die zich in Groningen voltrekt. We zitten vast in een vicieuze cirkel van onderzoeken, (nep)rapporten, aardbevingen, zinloze gasdebatten, spiegeltjes en kraaltjes voor de bewoners, verbroken beloftes, gesloopte huizen, opgebrande bewoners, vernielde dorpsgemeenschappen, verdwenen toekomstperspectieven.

Als ik vanaf nu alleen nog mijn oude blogs zou herbloggen, zou niemand daar iets van merken. Niets is veranderd, het is er alleen maar slechter op geworden.

images_LI (2)

Ik heb al mijn woorden om duidelijk te maken hoe erg het is wat hier gebeurt, al opgebruikt. De dreiging komt van alle kanten, de gaswinning haalt de grond onder onze voeten weg, terwijl bovengronds de bestuurlijke elite naar de pijpen van de NAM (en het grote geld) blijft dansen. In plaats van naar ons Groningers te luisteren en te horen wat wij zeggen: wij willen de zeggenschap over onze levens terug, we willen ons veilig weten en weer een toekomst voor ons zien.

Nog even en er staat niets meer boven Groningen. Geen huis, geen mens, geen ziel.

Groningse leeslijst voor Minister Wiebes deel 3: De wal keert het schip.

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

Komende week komt Minister Wiebes voor de tweede keer naar Groningen. Het is zo langzamerhand erop of eronder voor ons. “De rek is eruit” stelt Susan Top van het Groninger Gasberaad terecht.  Dit is dé kans voor Minister Wiebes om het goede te doen.

Appingedam-sloop-versterking-7 (2)Top: “Er gaat een heleboel niet goed met het versterken en het proces heeft ernstige vertraging opgelopen. We zien niet zo snel hoe de plannen van Alders dat oplossen.” Ondertussen ziet Top (en velen met haar) de frustraties in het gebied toenemen en mensen mentaal afhaken. Het kan zo niet langer, te beginnen met de versterkingsoperatie. Het kan anders en het móet anders!

Hier het volledige persbericht van het Groninger Gasberaad:  De wal keert het schip.

“Op 21 november heeft de Nationaal Coördinator Groningen (NCG) in een Meerjarenprogrammabrief versterkingskaders gepresenteerd. Kaders die zijn uitonderhandeld met NAM en die vanaf nu moeten gaan gelden voor de versterkingsoperatie.

Het Groninger Gasberaad gelooft dat deze kaders in essentie niet goed zijn. NAM moet, net als bij de afhandeling van schade, ook hier uit het systeem. En doorborduren op iets wat in essentie niet goed is, leidt per definitie tot onbevredigende uitkomsten. Ons bekruipt steeds meer het gevoel dat straks de operatie weliswaar geslaagd zou kunnen zijn, maar dat de patiënt is overleden..

Lees verder “Groningse leeslijst voor Minister Wiebes deel 3: De wal keert het schip.” →