Groningen wacht zich een ons

Ik kom regelmatig mensen tegen die zeggen: ‘wat fijn dat het nu goed geregeld is in Groningen, want de NAM is op afstand gezet’. Oh, was het maar waar en was het maar zo simpel. De werkelijkheid is helaas heel anders. Er zijn hoopgevende beloftes gedaan, maar er is nog niets goed geregeld. We wachten daar al op sinds 2012 (zware aardbeving bij Huizinge) en we wachten na 8 januari jl. (zware aardbeving bij Zeerijp) nog steeds.

dog-2785074_1920

We wachten op de plannen van Wiebes om de  gaswinning te verminderen (graag snel).

We wachten op het hervatten van de schadeafhandeling (en nu maar hopen dat het nieuwe protocol beter is dan het oude).

We wachten op een oplossing voor de meer dan 6.000 langlopende schadegevallen die nog wél door de NAM moeten worden ‘afgehandeld’ (en vrezen het ergste).

We wachten op een versterkingoperatie die van Groningen de grootste bouwput van Nederland gaat maken (grom).

Bent u er nog, beste lezer? Ik kan me voorstellen dat u afgetaaid bent en dat neem ik u niet kwalijk. Ik wil zelf ook het liefst aftaaien, maar ik woon hier, ik leef hier en ik wil nergens anders naar toe. Dus ik wacht en schrijf en probeer mijn geduld te bewaren.

Maar het liefst zou ik opspringen en Wiebes in zijn kuiten bijten:
“Eric, kom in actie, we kunnen niet langer wachten. Regel het nu, zodat we verder kunnen met onze levens. Stop deze ramp van on-Nederlandse proporties en ik zal voor altijd aan je voeten liggen. Woef”.

De victorie begint in Krewerd

Het is het jaar 2018 na Christus. Bijna heel Groningen is veroverd door het leger van de NAM. Alleen een klein dorpje aan de kust biedt nog weerstand. De inwoners van Krewerd beschikken over een toverdrank die ze oersterk en daardoor onoverwinnelijk maakt. De inwoners vormen een ware nachtmerrie voor de NAM. Al gauw sluiten andere dorpjes zich bij Krewerd aan…

krewerd
Foto: Archief Jan Zeeman

Met dank aan Asterix en Obelix. Speciale dank aan Panoramix.

Aardbevingsvervreemding

Ik woon nu zeven jaar in de gasregio, ook wel gaskolonie of gaswingewest genoemd. In die zeven jaar heb ik tientallen bevingen meegemaakt. Hoe gek het ook klinkt, je went eraan, behalve als ze je huis vervaarlijk doen kraken en de vloeren golven alsof het zeewater is. Of je wilt of niet, er treedt een soort aardbevingsgewenning op. Anders is het ook niet vol te houden trouwens.

church-2641734_1920Maar er gebeurt ook iets anders, merk ik nu ik een weekend in Middelburg ben. Ik zoek naar scheuren in de muren, naar boze posters achter de ramen, en naar dichtgetimmerde panden, maar ik vind ze niet. Niemand heeft het over de gaswinning, niemand heeft gasbevingsschade.

Ik bevind me in de wereld zoals hij hoort te zijn. En ik kan er niets mee, ik herken hem niet meer, ik ben ervan vervreemd. De normale wereld waar de huizen stevig staan en de bewoners met respect behandeld worden, staat ver af van mijn leven in Groningen.

Ik kan me niet meer voorstellen hoe het is te leven als een Middelburger in Nederland. Voor mij is onveiligheid, onzekerheid en rechteloosheid de normaalste zaak van de wereld geworden. En dat maakt me droef.

De handboeien van NAM en Staat

Na de jarenlange gasterreur van Henk Kamp, vinden we opeens zijn opvolger aan onze zijde. Na jarenlang voor gek uitgemaakt te zijn (klagers en zeurders waren we), zegt minister Eric Wiebes dat we onrechtvaardig behandeld zijn, dat het ongehoord is dat slager NAM zijn eigen vlees mocht keuren, dat onze veiligheid leidend had moeten zijn, dat….

freedom-1886402_1920

Wiebes erkent alles, waar Kamp alles ontkende. Wat zegt dit over Henk Kamp, kon hij niet op tegen de Shell-juristen die met het contract uit 1963 zwaaiden? Het contract dat hij kende, maar wij absoluut niet mochten kennen. Met dank aan boer Sijbrand Nijhoff is het nu openbaar gemaakt. Nu blijkt dat NAM  en Staat twee broeders in crime zijn, die met handboeien aan elkaar vast zitten.

Tot nu toe waren wij het, de bewoners van gaskolonie Groningen, die met handboeien aan de NAM vastzaten. En Henk Kamp liet het gebeuren. Er is, blijkt nu, een steviger minister voor nodig om ons uit onze benarde positie te bevrijden. We zijn er nog lang niet, maar het begin is er. Laten de crimebroeders het verder maar met elkaar uitvechten. Wij kunnen nu gaan proberen onze huizen en onze levens weer op te bouwen, zucht voor zucht, stapje voor stapje, traan voor traan, spijker voor spijker.

Ik voel me vandaag bevrijd, er bestaat gelukkig toch nog zoiets als rechtvaardigheid.