Wachten op de toekomst
Die maar niet komen wil
Treuren om het verlies
Van de Groningse ziel
Huizen zien scheuren
Kinderen horen huilen
Vertrouwen in de toekomst
Is werk in uitvoering (zegt Rutte)
Wachten op de toekomst
Is wachten op Godot
Tag: groningen
Gasgijzeling
Ik lees Gasland – Nederland wordt wakker geschud, het net verschenen boek van Louis Stiller. Sinds 2010 woon ik in het hart van de Groninger gasregio. Ik had geen idee wat me te wachten stond, geen makelaar die me vertelde over de gaswinning en de aardbevingen. Ik ben niet de enige, lees ik in Gasland, Stiller zelf en anderen wisten het ook niet.
“We wonen niet in Nederland, we wonen in Gasland. Bevingen, schadeherstel en versterkingen gijzelen de levens, woningen, het landschap en de toekomst van honderdduizenden Groningers”.
Stiller introduceert het woord gasgijzeling en dat woord komt hard bij me binnen. Verdomd zo is het, we zijn met z’n allen gegijzeld. Hoe hard we ook op de muren bonken, hoe we ook gillen en roepen, in hongerstaking gaan of onze gijzelnemers dwars proberen te zitten, er komt niemand om ons te bevrijden. Logisch, want er zijn in dit drama alleen maar ‘bad guys’: de NAM, de Shell en de Staat. Tegen zoveel overmacht kan niemand op.
Het boek bestaat uit drie delen: Bevingsland; Hoe Nederland Gasland werd en Gasland voorbij. Ik heb alleen deel één nog maar gelezen, er is dus nog hoop. “Ergens moet een uitweg zijn” citeert Stiller de eerste zin van een lied van Bob Dylan. De laatste zin luidt: “Twee ruiters kwamen nader, de wind woei op volle kracht”. Dat moeten de ‘good guys’ zijn.
Ik lees gauw verder, want hulp is onderweg.
Paraplu’s voor Groningen
Beste Groningers,
Ik vind het van groot belang jullie te laten weten dat ik volop met jullie meeleef. En niet alleen ik, maar ook mijn vrouw Máxima en mijn dochters Amalia, Alexia en Ariane zijn intens bij jullie betrokken. Ik heb nachtenlang wakker gelegen en me voorgesteld hoe het voelt als je huis beeft en kreunt. Ik heb het echt geprobeerd, maar ik kàn het me gewoon niet voorstellen, want mijn paleizen zijn zo stevig dat geen aardbeving of laagvliegende F16 er een scheur in kan maken.
Ik las in de krant dat jullie eindeloos moeten wachten tot de schade aan jullie huizen is gerepareerd en dat er nog 17.685 schademeldingen in een la liggen te verpieteren. Wat lijkt me dat erg, als ik één dag moet wachten op de reparatie van een lekkende kraan, word ik al sacherijnig. Hoe moeten jullie je dan wel niet voelen.
Nu het ’s avonds vroeger donker wordt, heeft Maxima de verwarming weer lekker hoog gezet. Ik vind het zo gezellig om dan met z’n allen spelletjes te doen aan de ronde tafel in de warme salon, terwijl de regen tegen de ramen klettert. Houden jullie daar ook zo van of lekt het water door jullie kapotte daken op de keukentafel. Misschien kan ik uit eigen zak betaalde paraplu’s naar jullie opsturen, want als vader weet ik dat kou en regen voor kinderen niet goed is. Is dat wat?
Lieve, lieve Groningers, jullie kennen vast het oer-Nederlandse gezegde: “Wat goed is duurt lang”. Bij jullie duurt het lang, heel lang en dat is heel vervelend voor jullie, maar het betekent ook dat het goed komt, heel goed zelfs. Blijf daarop vertrouwen, ook al is het einde van jullie lijden nog lang niet in zicht. Weet dat wij er altijd voor jullie zijn.
Koninklijke groet,
Willem-Alexander
P.S. De paraplu’s zijn onderweg.
Wat moet ik vragen?
Gisteravond liep ik even binnen bij de inloopbijeenkomst van het SodM (Staatstoezicht op de Mijnen) in Loppersum. Eerst passeerde ik het standje van het Ministerie van Economische Zaken en Klimaat, dat heb ik links laten liggen. Twee medewerkers van het SodM stonden voor mij klaar, we begonnen met een lekker kopje thee. Als opwarmertje vroeg ik: “Dit is de vierde bijeenkomst die jullie organiseren, wat is tot nu toe de meest gestelde vraag”?
‘Wat moet ik vragen?’, was het antwoord. Ik viel even stil, want hier had ik zelf ook mee geworsteld. In de brei van cijfers, jaartallen, risicoberekeningen, aantallen te versterken huizen en mogelijke doden na een zware aardbeving, raak je het spoor volkomen bijster. En dan roept bovendien de Mijnraad weer wat anders dan het SodM en neemt Wiebes vervolgens een concept-gasbesluit waaruit blijkt dat hij naar niemand luistert. Er zijn om mindere redenen mensen uit hun dak gegaan.
Daar had ik effe niet zo’n zin in, want mijn dak is al niet meer zo stevig. Daarom had ik toch een vraag bedacht, niet over cijfers en prognoses maar over onze veiligheid. “Zijn we in Groningen eigenlijk wel veilig nu Wiebes niet luistert naar het advies van het SodM?” Het antwoord laat zich raden. Misschien had ik toch beter geen vraag kunnen stellen.
’t Het nog nooit zo donker west
Dit blog schreef ik een jaar geleden op de vijfde verjaardag van de aardbeving in Huizinge. We zijn een jaar en vele aardbevingen verder. Het is nog steeds pikkedonker in Groningen.
Vijf jaar geleden, 16 augustus 2012, is het licht uitgegaan in Groningen. Sindsdien is het donker, pikkedonker. Op de tast zoeken we onze weg in huizen die langzaam inzakken. Elke deur die we openen leidt naar een blinde muur, er is nergens meer een uitgang te vinden. We zitten gevangen in de klauwen van bloedbroeders NAM & Rijksoverheid.
Vijf jaar geleden, 16 augustus 2012, vond in het Groningse dorpje Huizinge de ‘Grote Klap’ plaats. Bám, een aardbeving van 3.6 op de schaal van Richter. Zo’n goeie hadden we nog niet gehad. Het was het begin van een tsunami van aardbevingen, bodemverzakkingen, onderzoeken, protocollen, schademeldingen en vooral schadeafwijzingen.
Vandaag, 16 augustus 2017, kijk ik terug op vijf donkere jaren en vrees ik de jaren die komen gaan. Ik ben ervan overtuigd dat, als er niet ingegrepen wordt, het Groningse aardgas tot de laatste druppel opgepompt gaat worden. Koste wat het ons, bewoners van het ooit-prachtige Groningen, kost. Dankzij de bloedbroeders die geen maat weten te houden, staat er ook geen maat op de vernieling van onze levens en onze toekomst. We zijn vogelvrij.
Ben ik te pessimistisch? Ik ben bang van niet. Want de NAM gaat pas op afstand nádat ze een nieuw schadeprotocol gemaakt hebben, niet ervóór. En binnenkort start het zoveelste onderzoek naar de impact van aardbevingen op ons woonplezier. Een grap? Nee, was het maar zo, dan hadden we hier tenminste nog wat te lachen.
’t Het nog nooit, nog nooit zo donker west
Of ’t wer altied wel weer licht
zingt onze Groningse bard Ede Staal. Ik hoop dat het geen vijf jaar meer hoeft te duren voor het weer licht wordt.
Meer lezen:
Stop de mijnbouwwet die Groningen monddood maakt, teken hier de petitie
Schadeafhandeling loopt vast
Groningen ziet weinig in plan van Wiebes voor afhandeling van aardbevingsschade
Versterking huizen in Groningen op losse schroeven
Zware aardbeving in Zeerijp, 8 januari 2018
Goos de Boer: Vijf jaar na de klap Huizinge: waar gaat het mis?
Johan de Veer in DvhN: De schok die al vijf jaar duurt
Milo van Bokkum in NRC: De dreun in Groningen waarvan het land wakker werd
Aardbevingen in Groningen 