Het juk om mijn nek

Ik praat mijn familie uit het westen bij over de ‘toestand in Groningen’. Na een uur vraag ik: “Hebben jullie er al genoeg van”? Nee, zeggen ze, ga maar door, we zijn verbijsterd over wat je vertelt, dat het zo erg is wisten we niet. Daar lees je niets over in de krant.

animal-2887950_1920Ik vertel verder en merk dat ik nog dagen lang door zou kunnen gaan. De toestand in Groningen laat zich niet in één, twee of drie uur vertellen. Nog los van het feit dat ik dat zelf niet opbreng. Ze luisteren aandachtig, stellen goede vragen, leven mee, uiten hun ongeloof en verontwaardiging. Ik wil met ze delen hoe groot het onrecht is dat ons wordt aangedaan. Omdat ze mijn familie zijn, omdat ik ze nodig heb om de lange strijd om gerechtigheid vol te houden.

“Kan je vertrouwen in de overheid nog hersteld worden?” vragen ze. Ik: ‘Ja, door een groots gebaar van de overheid. Een met miljarden gevuld fonds, denk aan de coronamiljarden. Maar dat gaat niet gebeuren’.

Terwijl ik dit zeg, voel ik de uitzichtloosheid mijn keel dichtknijpen. Wat ik écht wil, wat ik nú wil, is bevrijd worden van het zware juk dat ik al jaren meetors. Ik wil dat deze ellende over is. Ik wil mijn leven terug, ik wil mijn zorgeloosheid terug. Ik wil de zeggenschap over mijn huis terug en vooral: ik wil het met mijn familie over heel andere dingen hebben dan die ellendige gaswinning.

Ik val stil, terwijl het onweer boven onze hoofden losbarst.

Groningen: ’n daalderse plek

Nieuwsoverzicht mei 2020:

  • Kamerleden blij dat Shell en Exxon afzien van extra compensatie
  • Sloop en nieuwbouw van 342 huizen in Delfzijl afgerond
  • Tweede Kamer vol lof over vlotte versterking: “Het is een geweldige opsteker”
  • Alle Groningers komen in aanmerking voor waardedalingsregeling
  • Groningers blij dat Shell en Exxon bedrag voor extra compensatie storten in Groningerfonds
  • Versterkingsopdrachten eerlijk verdeeld onder alle aannemers uit Groningen
  • Rekenkamer: voorschot van 90 miljoen van de Staat voor Groningerfonds goed verantwoord
  • Smartengeldregeling voor bevingsgebied klaar: eenvoudig, duidelijk, eerlijk en voor iedereen
20200531_102729_resized_1 (2)
Groningen

Benieuwd hoe het er vroeger aan toe ging?

Maar gelukkig is vroeger voorbij.

Haagse slappe hap

Van de ene dag op de andere zat Nederland in lockdown en werden alle crisismaatregelen die je maar kan bedenken ingezet om de coronaramp te beteugelen.

20200331_144633_resizedHoe anders is dit gegaan rond de slow-motion-ramp die gaswinning heet. In Groningen zijn we als kikkers in koud water langzaam murwgekookt. Hier is geen enkele crisismaatregel genomen. Niet na de historische aardbeving van 2012 in Huizinge. Niet na de zware bevingen in de jaren daarna. Pappen en nathouden, dat is het enige wat hier gebeurt.

Vandaag laat de Tweede Kamer weten dat ze weer fysiek gaan debatteren over Groningen. Voor de zoveelste keer gaat ‘de situatie in Groningen’ besproken worden. Dat duidt niet op urgentie, dat duidt op slappe hap.

We zeggen hier thuis wel eens tegen elkaar: Er moeten eerst doden vallen. Pas dan wordt deze ramp serieus genomen, pas dan worden we echt geholpen.
Kijkend naar de aanpak van de coronacrisis, durf ik wel te zeggen: ik ben bang dat we gelijk gaan krijgen.

 

Groningen wordt zijn ziel ontrukt

“Lieve familie, vrienden en relaties,
Dit jaar kozen we voor een ander ‘format’ om ter gelegenheid van de jaarwisseling met onze naasten te communiceren. Geen Kerstkaart, email of snelle tweet maar een archaïsch waagstuk: een nieuwjaarsbrief.

De veel gestelde vraag hoe het met ons gaat en met onze boerderij, vereist immers een serieuzere toelichting. Wij maken in deze contreien bewogen jaren mee. De droom van een mooie oude dag is voor vele, door mijnbouwschade getroffen, Groningers intussen veranderd in een nachtmerrie”. 

Zo begint de indrukwekkende Nieuwsjaarsbrief van Peter Hofstede en Ingrid Mortiers uit Leermens.

Schermafdruk 2020-01-17 12.20.11
“Met recht kan gesteld worden dat dit landschap de vroegste getuigenis levert van waar Nederland in de wereld om bekendstaat : de eeuwigdurende strijd met het water. De verre voorvaderen van de huidige bewoners leverden hier een heftige strijd met de elementen. Geen wonder dat ‘noaberschap’ in deze contreien nog steeds als belangrijke maatschappelijke waarde wordt gezien. ‘Kop d’r veur’ in de overtuiging dat
problemen samen opgelost kunnen worden, is nog steeds kenmerkend voor de mentaliteit. Wellicht heeft het daarom enige tijd geduurd vooraleer de Groningers-na de beving van Huizinge- zich manifesteerden. De machten en belangen waartegen een rechtmatige strijd moet worden gevoerd, overstijgen verre de vertrouwde maat.

De wierden zijn heden ten dage de vitale getuigenis van een traditie; ze incorporeren kernwaarden van Nederland. De ruimtelijke en monumentale kwaliteit van dit wierdenland met onder andere de middeleeuwse kerken, de borgen en eeuwenoude boerderijen leveren de huidige bewoners van het gebied de existentiële ankers in het bestaan. Wat nu gebeurt : Groningen wordt zijn ziel ontrukt!

Over hoe politieke afwegingen jarenlang ten koste gaan van de burgers. Lees hier de hele brief.

 

Doe iets!

‘We wachten nu al vijf jaar sinds het melden van de schade. De bouwkosten stijgen alleen maar. Het is een gordiaanse knoop. Iedereen is best van goede wil, maar je komt er niet uit. Op wie moet ik boos worden? Zelfs dat is onduidelijk.’

Een citaat uit het artikel Ramp in slow motion. Doe iets! in de Groene Amsterdammer no. 49. Minister Wiebes doet het voorkomen alsof alle problemen in Groningen opgelost zijn, want de gaswinning gaat immers stoppen. In werkelijkheid worden de problemen alleen maar erger.

 ‘Veel mensen zijn murw en moedeloos.’

hammer-1502761_1920Journaliste Irene van der Linde zet de feiten op een rijtje. Als bevingsgedupeerde kan ik niets anders zeggen dan: elk woord is waar, elke zin is raak, de feiten kloppen en alle citaten raken de kern.

 ‘De minister heeft het voortdurend over “ik ga de gaskraan dichtdraaien”. Dat is heel stoer, maar het lost de problemen hier niet op. Het was dweilen met de kraan open, nu moet er nog wel gedweild worden.’

Neem even de tijd om haar artikel te lezen en je gelooft geen woord meer van de mooie praat van Wiebes. In Groningen voltrekt zich een stille ramp.