Wanhoopsbankjes in Loppersum

Elk dorp in de gemeente Loppersum krijgt een eigen bankje met boom. Burgemeester Hans Engels: Meer ontmoetingsplekken en groen zorgen voor een prettigere leefomgeving. Dit draagt positief bij aan het welzijn van onze inwoners. Met het planten van bomen en het plaatsen van bankjes in ieder dorp zetten we op korte termijn iets zichtbaars neer in de dorpen’. 

tree-2964894_1920Ik zie het voor me: ik zit met een dorpsgenoot samen op het bankje onder de boom. Met meer mogen we er niet zitten vanwege de anderhalve meter. ‘Kon je het bankje makkelijk vinden?’ vraag ik. Ja hoor, is het antwoord, het is gelukkig goed zichtbaar. ‘Waar zullen we het over hebben?’ Nou, ik zit met de versterking in mijn maag, ik word er wanhopig van, het schiet maar niet op. ‘Bij mij ook niet’ reageer ik. En we branden allebei los.

Zou ik na afloop van zo’n gesprek op het bankje onder de boom me beter voelen? Zou zo’n ontmoeting positief bijdragen aan mijn welzijn? En wordt mijn leefomgeving er ook prettiger door? Oh, werkte het maar zo, was het maar zo simpel. Dan hoefden we hier niet jarenlang wanhopig te zijn. Wanhopig, omdat Den Haag traineert en burgemeesters niet met hun vuist op Haagse tafels durven te slaan.

Zolang dit niet verandert, moeten mijn dorpsgenoot en ik het zien te rooien met ontmoetingen op het wanhoopsbankje onder de boom. Die beiden nog neergezet moeten worden. Waarschijnlijk pas in 2022. Of later.

Eerst maar op vakantie.

Roep, tier en schreeuw

Gisteren om 17.20 uur was ik niet thuis. Was ik wel thuis geweest dan had ik het huis voelen bewegen en horen kraken, tot tweemaal toe. Dan was ik net zo geschrokken als huisgenoot M. die de pech had wel thuis te zijn. Ook zonder deze aardbeving zelf gevoeld te hebben, weet ik hoe het voelt. Ik heb er genoeg van meegemaakt de afgelopen tien jaar.

Wat ik ook veel heb meegemaakt zijn reacties van lokale bestuurders, zoals die van burgemeester Engels van Loppersum: ‘Er is lang genoeg gewacht, er moeten nu meer daden komen. Hopelijk draagt deze aardbeving eraan bij dat de urgentie daarvan wordt gevoeld.’  En: ‘We zijn hoffelijk en fatsoenlijk in overleg, met de vuist hard op tafel slaan en roepen en schreeuwen helpt niet”.

man-160088_1280De vraag is dan natuurlijk: wat helpt wel. Een fakkeloptocht, een petitie, met tractors naar het Binnenhof? Allemaal gedaan, niet geholpen. Brieven sturen, beleefd overleggen? Gedaan, niet geholpen. Met de vuist op tafel slaan en roepen en schreeuwen? Niet gedaan. Hé, niet gedaan! Zie ik hier een gemiste kans?  

Beste burgemeester Engels, als ze het in Den Haag niet willen voelen, láát het ze dan horen. Hou op met je fatsoen. Sla met je vuist op Haagse tafels, roep, tier en schreeuw. De urgentie is nú, de crisis in Groningen is nú, de onveiligheid is nú, de moedeloosheid is nú, de uitputting is nú.

U heeft gelijk, er is lang genoeg gewacht, er moeten daden komen. Door u en uw collega-bestuurders. Nú.