Op zoek naar evenwicht

Vijf jaar geleden, op 26 december 2014, ben ik dit blog begonnen. Ik had geen idee dat ik mijn 1e lustrum zou gaan halen. Zólang kon het netjes afhandelen van de aardbevingsschade toch niet duren, dacht ik nog naïef. Ik weet inmiddels beter en verwacht dat ik ook mijn 2e bloglustrum nog ga meemaken.

balance-2025598_1280In de jaren dat ik dit blog schrijf, heb ik een scala aan heftige emoties gevoeld: wanhoop, angst, boosheid, machteloosheid, verdriet, stress. Bij tijden zat ik er helemaal doorheen, met als dieptepunt de op-een-haar-na beslissing om Groningen te verlaten en te verhuizen naar veiliger oorden. Het idee om uit Groningen weg te gaan, maakte me nog verdrietiger dan ik al was. Ik wou helemaal niet weg, want ik voel me hier thuis.

Ik besloot te blijven, maar dan moest ik wel een andere manier vinden om met deze emoties om te gaan. Dat is met vallen en opstaan gelukt. Niet dat ik me nooit meer angstig, boos, machteloos, verdrietig of gestrest voel, maar ik verlies mijn evenwicht niet meer. Ik ben gaan beseffen dat we in een hemeltergend stroperig proces van vette problemen en magere oplossingen zitten. Waarin we te maken hebben met grote machten en raderen die langzaam draaien. Ik moet dus geduld hebben en ondertussen goed voor mezelf  zorgen.

child-1096177_1280Bloggen helpt mij om mijn balans te houden. Zo zal iedereen zijn/haar eigen manier hebben om overeind te blijven. Ik hoop dat we ook in 2020 onszelf en elkaar helpen om op de draad te blijven staan, net zolang tot we weer vaste grond onder onze voeten hebben.

 

 

 

 

Nut en noodzaak van bloggen

U mag het best weten, soms heb ik een blogdip. Dan twijfel ik aan nut en noodzaak van het schrijven van deze blogs. Al meer dan twee jaar loop ik hier te zwoegen en te leuren met mijn stukjes. En ondertussen gaat de gaswinning gewoon door en komt Rutte hier een beetje mooi weer spelen. Worden er vouchers uitgedeeld alsof het snoepjes zijn, maar wel met een giftige inhoud. En wordt de bestuurlijke spaghetti nog oneetbaarder door alwéér een nieuwe club: de Onafhankelijke Commissie Schade (OCS).

Hoop ik dat ik door mijn blogs hier wat aan kan veranderen? Ja, natuurlijk hoop ik dat. En nee, ik snap ook wel dat het zo niet werkt.  Dus waarom blijf ik dan schrijven, vraag ik mezelf soms vertwijfeld af. Het eerlijke antwoord is, ik schrijf omdat ik niet anders kan. Omdat ik een uitlaatklep nodig heb voor alle ellende die er op me af komt. Aardbeving nummer zoveel, geruïneerde monumenten, woordentovenaar Rutte, dwarsliggend EZ, niet-dwarsliggend EZ, de zoveelste kamervraag over het Groninger gas enz. enz.

love-927770__340En ik schrijf voor u, beste mede-Groninger. Ik schrijf om u te informeren, een hart onder de riem te steken, te laten weten dat u er niet alleen voor staat, te troosten, aan te moedigen. Door voor u te schrijven schrijf ik ook voor mezelf. Door u aan te moedigen, moedig ik ook mezelf aan. Door u te troosten, troost ik ook mezelf. En met uw reacties op mijn blogs steekt u, op uw beurt, weer een hart onder mijn riem.

Zo werken we toch mooi samen aan een bevingsvrije toekomst voor Groningen. En dát heeft pas echt nut en noodzaak.

Leestip in de Correspondent: Verzet je en hou vol, het verliezen van hoop is geen optie