En opeens blijkt dit mijn laatste blog te zijn. Ik wist dat ie eraan zat te komen, maar wist niet wanneer. Zou ik doorschrijven tot de gaskraan definitief dicht is of totdat alle huizen schadevrij zijn of al onze wonden geheeld? Ik had geen idee.

Eigenlijk is er nooit een goed moment om te stoppen, want het verhaal van Groningen en het Gas kent geen happy end. In elk geval niet in mijn tijd van leven. En dat zou toch het fijnste zijn om mee af te sluiten. Maar ik ben mijn hoop daarop verloren na al het geneuzel en getreuzel van het kabinet, de voorbarige miljardenclaims van de provinciale bestuurders en het totale gebrek aan besef bij lokale bestuurders dat ze hun bewoners in de steek gelaten hebben.

Als zelfs een parlementaire enquête geen nieuw perspectief biedt, waar moet je dan nog op hopen? Ik weet het niet meer en dat maakt me moedeloos. En van moedeloosheid heb ik mijn buik meer dan vol. Uit lijfsbehoud moet ik mijn blik gaan verleggen en me meer richten op de leuke dingen in het leven.

Ik heb wel getwijfeld of ik als ik stop mijn mede-gedupeerden niet in de steek laat. Ik weet dat mijn blogs van betekenis zijn geweest, dat ze troost, steun en (h)erkenning hebben gegeven. De vele reacties die ik van lezers heb gehad hebben mij op mijn beurt op de been gehouden. Wat ik schreef deed ertoe en dat gaf me de kracht om de strijd om gerechtigheid aan te gaan. Ik hoop dat het andersom ook zo gewerkt heeft.

Ik stop met pijn in mijn hart en tranen in mijn ogen over al het leed dat ons is aangedaan en nog aangedaan wordt. “Groningers hebben altijd gelijk gehad”, zei staatssecretaris Vijlbrief in reactie op het eindrapport. Maar hij vergat erbij te zeggen dat gelijk hebben niet hetzelfde is als gelijk krijgen. En dat zijn we nu opnieuw aan den lijve aan het ondervinden.

Zonder perspectief is er geen hoop voor Groningen. En zonder hoop heb ik geen woorden meer.

Voor de ‘witte raven‘