Je moet maar durven. Na jarenlang de echte bewoners van het aardbevingsgebied in de kou te hebben laten staan, nu opeens zeggen dat je je mentaal zo verbonden met ons voelt. Rot op joh, ga terug naar je eigen Nederland. En dan ook nog op bezoek gaan bij een familie. ‘Een hoopje ellende’ waar hij niets voor kan doen, behalve grijnzend aan de keukentafel zitten. Je zou om minder uit je bol gaan.

En vlak voor je je weg weer vervolgt (naar het veilige Den Haag), nog even wat kindertjes inpalmen. Gelukkig staat er een beveiliger in de buurt, dus de kinderen kan niks gebeuren. Weet je trouwens hoeveel aardbevingen deze kinderen al hebben meegemaakt en hoeveel mentale last ze daarvan hebben? Nee, je hebt geen idee, want jij woont hier dus niet.

“Ik wil snappen wat het voor mensen betekent”, zeg je. Mag ik even opmerken dat je daar rijkelijk laat mee bent. Dat je vanaf augustus 2012 had kunnen snappen wat het voor mensen (ja Groningers zijn ook mensen!) betekent. Dat het raar is dat jij de baas van het land bent en dat je het anno 2018 nog steeds niet snapt. En dat ik niet begrijp, hoe je dan toch de baas van Nederland kunt blijven. Ik zou om minder ontslagen zijn.

Nu stop ik, anders sta ik niet meer voor mezelf in.