Coronascheuren

Ik schrok vannacht wakker van een geluid. Het klonk als het verschuiven van de hondenmand. De klok stond op 5 uur. Ach, de hond zal wel wakker zijn, dacht ik en viel weer in slaap. Ik zat fout, het was een aardbeving van 2.5 Richter.

Straks doe ik een rondje door mijn huis. Dan check ik de ruim 40 scheuren die al jaren wachten op herstel. Ze zullen wel weer groter geworden zijn. Waarschijnlijk zijn er ook nieuwe bijgekomen. Ik wil het even niet weten, want als ik het weet moet ik er ook wat mee.

call-5077271_1920Door de coronacrisis was ik bijna vergeten dat er hier ook aardbevingen zijn. De boodschap: Hou vol, blijf thuis, is lastig te combineren met ‘mijn huis is niet veilig, het zit vol scheuren‘. Mijn hoofd kan maar één crisis tegelijk aan. Daarom zitten de zorgen over mijn huis in een lockdown.

Trouwens, het melden van de nieuwe schade heeft helemaal geen zin. Er komt toch pas in 2021 iemand kijken en in 2022 krijg ik te horen dat de scheuren door het coronavirus komen, niet door de gaswinning.

Ik laat dat rondje door mijn huis maar zitten.

 

 

De tranen van de toren

De scheuren in de toren van de kerk van Zeerijp vertellen het echte verhaal van Groningen. Op 8 januari 2018 trilde de grond hevig, een aardbeving van 3.4 op de schaal van Richter deed niet alleen veel huizen, maar ook de kerktoren scheuren. Minister Wiebes kwam aangesneld uit het verre Den Haag en beloofde dat alles goed kwam.

ZeerijpSinds die dag heeft de toren gezien hoe kinderen langs fietsten op weg naar de noodschool in het dorp. Hoe steeds meer mensen hun huis te koop zetten, omdat ze zich niet meer veilig voelden. Hoorde de toren gesprekken van bewoners over eindeloos wachten op een schade-inspectie, op een schaderapport, op een aannemer die de scheuren kwam herstellen.

Wat de toren niet gezien heeft is een aannemersbusje dat bij de kerk stopte. Waar mannen met hoge ladders uitstapten om de toren eens grondig te inspecteren. Waar de telefoon gepakt werd om te regelen dat de scheuren acuut hersteld werden, omdat torens kunnen omvallen net op het moment dat er iemand langs loopt.

Niets van dat alles. De scheuren in de kerk van Zeerijp zijn de stille getuigen van de stilstand waar Groningen sinds 8 januari 2018 in zit. Ze vertellen het echte verhaal. Zoals de scheuren wachten, wachten de mensen ook.

Scheuren in een mens

Ik heb een gezellige middag, samen met mijn beeldhouwvriendinnen. We kletsen wat, we vijlen wat, we hebben het naar ons zin. Tot de tafel waaraan ik zit te werken opeens beweegt. Ik schrik me rot. Voor ik kan bedenken wat er aan de hand is, reageert mijn lichaam al. Het zweet breekt me uit, mijn hart klopt in mijn keel en mijn hoofd wordt vuurrood. Mijn reactie roept gelach op bij de anderen. Tot ze de tranen in mijn ogen zien.

surprised-1327192_1280Iemand verschoof alleen maar een tafel, meer was het niet. Maar mijn lichaam ervaart het als een aardbeving, mijn lijf kan geen onderscheid meer maken tussen een bewegende tafel en een beving. En raakt onmiddellijk in de stress: kijk uit, pas op, wat gebeurt er, wat moet ik doen, waar moet ik heen.

Dat het doodgewone verschuiven van een tafel een lawine van stress in mij losmaakt, maakt me niet alleen verdrietig, het tekent ook de onomkeerbare gevolgen van de gaswinning in Groningen. Bij een huis kun je de scheuren zien en herstellen. Een mens scheurt van binnen, daar waar het niet te zien is, daar waar de schade blijvend is.  

Wat zou het fijn zijn als hier net zoveel landelijke aandacht voor was, als voor de opening van het ‘aardbevingsbestendige’ Forum Groningen.

 

 

 

 

 

Wandel mee met Bé

Wat ben je toch een boffer als je in Loppersum woont. Vergeet de aardbevingen, vergeet de kapotte huizen en vergeet de duizenden schades die pas in 2030 afgehandeld worden. Het doet er allemaal niet meer toe, want we kunnen nu ‘uit wandelen met Bé’. Als ik wandel, doe ik dat altijd met mijn hond, maar in Loppersum, oh mijn Loppersum kun je nu ook wandelen met de wethouder en die heet toevallig Bé. Vandaar.

boots-314411_1280Bé houdt van vette klei, dus de kaplaarzen moeten aan. Ook houdt hij van slecht weer, want: ‘Dan kun je met de koster praten over wat hij ziet en meemaakt’. Waarom je alleen bij regen een koster tegenkomt en niet bij zonneschijn is me een raadsel, maar Bé zal er wel verstand van hebben, hij is wethouder tenslotte.

Bé: ‘Door die wandelingen komen we dichter bij onze inwoners te staan’. Dat is zijn grootste wens, hij wil samen met jou en mij, op kaplaarzen in de regen in de vette klei dichtbij ons zijn. Iedereen die wel eens op kaplaarzen in de regen in de vette klei gewandeld heeft, weet hoe verbroederend dit werkt, hoe je een warm samengevoel krijgt en vrienden wordt voor het leven. En dat is wat Bé wil, vrienden worden voor het leven met alle 9.800 inwoners van Loppersum. Wat zijn we toch een ongelooflijke boffers.

Nu maar hopen dat die beloofde, hele zware aardbeving nog even op zich laat wachten.

Een welkome aardbeving?

Ik moet bekennen dat ik de afgelopen weken wel eens dacht: we hebben een aardbeving nodig. Niet te zwaar en niet te licht, maar wel met landelijke uitstraling. Een rare gedachte misschien, want ik heb mijn buik vol van aardbevingen. Maar waar ik een nog grotere hekel aan heb, is als er mooi weer wordt gespeeld over onze hoofden heen. Wiebes die zegt dat het hier veiliger wordt, doordat er een ‘plan voor afbouw’ van de gaswinning ligt. Aan een plan heb je pas iets als het uitgevoerd wordt.

Schermafdruk 2018-04-14 14.59.00“Het is helaas niet uit te sluiten dat de seismiciteit in Groningen escaleert ………” schrijft het SodM gisteren nog in een brief aan de regering. De Groninger bodem onderstreept dit, daar was ie dan, een aardbeving die het grote nieuws haalt, o.a. bij de NOS,  de NRC, de Telegraaf, op Nu.nl.

Voor de duidelijkheid, een aardbeving meemaken is niet leuk. Maar wat moet dat moet. Hier was een statement nodig, een statement van de Groningse aarde. De grond is na vijftig jaar gaswinning zo instabiel als een drilpudding en zo gevaarlijk als drijfzand.

Tot nu toe komt Wiebes niet verder dan ‘plannen’ maken, terwijl onze huizen en onze levens krakend en kreunend instorten. Daarom was wat mij betreft deze aardbeving welkom. Schudt Wiebes maar wakker, want hij woont hier ook, mentaal gezien dan.