Beste Groningers,

Ik vind het van groot belang jullie te laten weten dat ik volop met jullie meeleef. En niet alleen ik, maar ook mijn vrouw Máxima en mijn dochters Amalia, Alexia en Ariane zijn intens bij jullie betrokken. Ik heb nachtenlang wakker gelegen en me voorgesteld hoe het voelt als je huis beeft en kreunt. Ik heb het echt geprobeerd, maar ik kàn het me gewoon niet voorstellen, want mijn paleizen zijn zo stevig dat geen aardbeving of laagvliegende F16 er een scheur in kan maken.

Ik las in de krant dat jullie eindeloos moeten wachten tot de schade aan jullie huizen is gerepareerd en dat er nog 17.685 schademeldingen in een la liggen te verpieteren. Wat lijkt me dat erg, als ik één dag moet wachten op de reparatie van een lekkende kraan, word ik al sacherijnig. Hoe moeten jullie je dan wel niet voelen.

Nu het ’s avonds vroeger donker wordt, heeft Maxima de verwarming weer lekker hoog gezet. Ik vind het zo gezellig om dan met z’n allen spelletjes te doen aan de ronde tafel in de warme salon, terwijl de regen tegen de ramen klettert. Houden jullie daar ook zo van of lekt het water door jullie kapotte daken op de keukentafel. Misschien kan ik uit eigen zak betaalde paraplu’s naar jullie opsturen, want als vader weet ik dat kou en regen voor kinderen niet goed is. Is dat wat?

Lieve, lieve Groningers, jullie kennen vast het oer-Nederlandse gezegde: “Wat goed is duurt lang”. Bij jullie duurt het lang, heel lang en dat is heel vervelend voor jullie, maar het betekent ook dat het goed komt, heel goed zelfs. Blijf daarop vertrouwen, ook al is het einde van jullie lijden nog lang niet in zicht. Weet dat wij er altijd voor jullie zijn.

Koninklijke groet,
Willem-Alexander

P.S. De paraplu’s zijn onderweg.