Mentaal wonen Wiebes en ik hier ook in aardbevingsgebied

rutte
foto: DvhN

Je moet maar durven. Na jarenlang de echte bewoners van het aardbevingsgebied in de kou te hebben laten staan, nu opeens zeggen dat je je mentaal zo verbonden met ons voelt. Rot op joh, ga terug naar je eigen Nederland. En dan ook nog op bezoek gaan bij een familie. ‘Een hoopje ellende’ waar hij niets voor kan doen, behalve grijnzend aan de keukentafel zitten. Je zou om minder uit je bol gaan.

selfiemetrutte (3)
foto: DvhN

En vlak voor je je weg weer vervolgt (naar het veilige Den Haag), nog even wat kindertjes inpalmen. Gelukkig staat er een beveiliger in de buurt, dus de kinderen kan niks gebeuren. Weet je trouwens hoeveel aardbevingen deze kinderen al hebben meegemaakt en hoeveel mentale last ze daarvan hebben? Nee, je hebt geen idee, want jij woont hier dus niet.

“Ik wil snappen wat het voor mensen betekent”, zeg je. Mag ik even opmerken dat je daar rijkelijk laat mee bent. Dat je vanaf augustus 2012 had kunnen snappen wat het voor mensen (ja Groningers zijn ook mensen!) betekent. Dat het raar is dat jij de baas van het land bent en dat je het anno 2018 nog steeds niet snapt. En dat ik niet begrijp, hoe je dan toch de baas van Nederland kunt blijven. Ik zou om minder ontslagen zijn.

Nu stop ik, anders sta ik niet meer voor mezelf in.

 

Niet met de deuren slaan

Niet met de deuren slaan  colour-2440310_1920
Ja zuster, nee zuster
Niet op de stoelen staan
Ja hoor NAM, nee toch NAM
Denk aan de buren
Ja zuster, nee zuster
’t Zijn heel dunne muren
Ja HenkKamp, nee HenkKamp

Laten we allemaal doen wat we willen
Zonder te schreeuwen en zonder te gillen

Doe wat je ’t liefste doet
Ja zuster, nee zuster
Dan is het altijd goed
Ja hoor NAM, nee toch NAM

Ook als je in Langelo leeft
En de grond onder je voeten beeft

Ja Henkie, nee Henkie
Ja Rutte, nee Rutte

Oorspronkelijke tekst Annie M.G.Schmidt

Nut en noodzaak van bloggen

U mag het best weten, soms heb ik een blogdip. Dan twijfel ik aan nut en noodzaak van het schrijven van deze blogs. Al meer dan twee jaar loop ik hier te zwoegen en te leuren met mijn stukjes. En ondertussen gaat de gaswinning gewoon door en komt Rutte hier een beetje mooi weer spelen. Worden er vouchers uitgedeeld alsof het snoepjes zijn, maar wel met een giftige inhoud. En wordt de bestuurlijke spaghetti nog oneetbaarder door alwéér een nieuwe club: de Onafhankelijke Commissie Schade (OCS).

Hoop ik dat ik door mijn blogs hier wat aan kan veranderen? Ja, natuurlijk hoop ik dat. En nee, ik snap ook wel dat het zo niet werkt.  Dus waarom blijf ik dan schrijven, vraag ik mezelf soms vertwijfeld af. Het eerlijke antwoord is, ik schrijf omdat ik niet anders kan. Omdat ik een uitlaatklep nodig heb voor alle ellende die er op me af komt. Aardbeving nummer zoveel, geruïneerde monumenten, woordentovenaar Rutte, dwarsliggend EZ, niet-dwarsliggend EZ, de zoveelste kamervraag over het Groninger gas enz. enz.

love-927770__340En ik schrijf voor u, beste mede-Groninger. Ik schrijf om u te informeren, een hart onder de riem te steken, te laten weten dat u er niet alleen voor staat, te troosten, aan te moedigen. Door voor u te schrijven schrijf ik ook voor mezelf. Door u aan te moedigen, moedig ik ook mezelf aan. Door u te troosten, troost ik ook mezelf. En met uw reacties op mijn blogs steekt u, op uw beurt, weer een hart onder mijn riem.

Zo werken we toch mooi samen aan een bevingsvrije toekomst voor Groningen. En dát heeft pas echt nut en noodzaak.

Leestip in de Correspondent: Verzet je en hou vol, het verliezen van hoop is geen optie

De stilte na de storm

Nu het gasbezoek van Rutte achter de rug is, pak ik de draad van mijn leven weer op. Een week lang in dienst van onze premier als personal assistant was een hele ervaring, maar ik ben toch blij dat het voorbij is. Een opgerutte Mark bevalt me beter, hij praatte veel maar zei weinig. En al die lijfwachten, waar ik steeds koffie voor moest zetten, pfff.

Ik heb nu weer aandacht voor u, beste lezer. Graag wil ik u deelgenoot maken van een wonder dat mij geschiet is: mijn huis is niet-acuut onveilig verklaard. We hebben erom gesmeekt en gebeden. CVW, willen jullie alstublieft alstublieft een tweede inspectie doen. Van de eerste inspectie waren we ons super onveilig gaan voelen. We lijden aan uitbuikende muren, kent u die term? Twee stuks zelfs. En niet zo’n beetje uitbuikend, maar ver over de norm. En toch hoefde er niets aan gedaan te worden, was ons ter geruststelling verteld. Nou, u snapt, daar word je nog ongeruster van.

libelle
Er werd ons een sluiproute aangeboden, we konden op de Rode Knop drukken. Een SOS uitzenden, al heet dat hier een AOS (acuut onveilige situatie). Dat hebben we gedaan. De volgende dag al staan er een bouwkundige en een constructeur voor de deur. Ze begrijpen onze ongerustheid, dat is een goed begin. Ze inspecteren en doen ons in Jip en Janneke taal verslag van wat ze zien. Eindelijk deskundigen die de bewoner centraal stellen, je komt ze hier in Groningen zelden tegen. Voor het eerst begrijp ik wat er met de muren aan de hand is en waarom er geen acuut gevaar is. Dat het huis wel een stootje kan hebben, omdat het goed in elkaar zit. Ik sla een zucht van verlichting.

Na de storm van onveiligheid die tot voor kort in mij woedde, is het nu stil in mij. Stil van opluchting, stil van blijdschap, stil van stilte.

Dat nu-niet-acuut met één klap kan veranderen in wel-acuut (WAOS?), daar denk ik voorlopig maar even niet aan.