Doe iets!

‘We wachten nu al vijf jaar sinds het melden van de schade. De bouwkosten stijgen alleen maar. Het is een gordiaanse knoop. Iedereen is best van goede wil, maar je komt er niet uit. Op wie moet ik boos worden? Zelfs dat is onduidelijk.’

Een citaat uit het artikel Ramp in slow motion. Doe iets! in de Groene Amsterdammer no. 49. Minister Wiebes doet het voorkomen alsof alle problemen in Groningen opgelost zijn, want de gaswinning gaat immers stoppen. In werkelijkheid worden de problemen alleen maar erger.

 ‘Veel mensen zijn murw en moedeloos.’

hammer-1502761_1920Journaliste Irene van der Linde zet de feiten op een rijtje. Als bevingsgedupeerde kan ik niets anders zeggen dan: elk woord is waar, elke zin is raak, de feiten kloppen en alle citaten raken de kern.

 ‘De minister heeft het voortdurend over “ik ga de gaskraan dichtdraaien”. Dat is heel stoer, maar het lost de problemen hier niet op. Het was dweilen met de kraan open, nu moet er nog wel gedweild worden.’

Neem even de tijd om haar artikel te lezen en je gelooft geen woord meer van de mooie praat van Wiebes. In Groningen voltrekt zich een stille ramp.

Hoe lang nog?

Soms, eigenlijk best vaak, vraag ik me af: hoe lang hou ik dit nog vol? Na drie jaar bloggen heb ik alles wat ik wou zeggen onderhand wel gezegd, ik begin in herhaling te vervallen. Dat geldt niet alleen voor mij, maar ook voor de ramp die zich in Groningen voltrekt. We zitten vast in een vicieuze cirkel van onderzoeken, (nep)rapporten, aardbevingen, zinloze gasdebatten, spiegeltjes en kraaltjes voor de bewoners, verbroken beloftes, gesloopte huizen, opgebrande bewoners, vernielde dorpsgemeenschappen, verdwenen toekomstperspectieven.

Als ik vanaf nu alleen nog mijn oude blogs zou herbloggen, zou niemand daar iets van merken. Niets is veranderd, het is er alleen maar slechter op geworden.

images_LI (2)

Ik heb al mijn woorden om duidelijk te maken hoe erg het is wat hier gebeurt, al opgebruikt. De dreiging komt van alle kanten, de gaswinning haalt de grond onder onze voeten weg, terwijl bovengronds de bestuurlijke elite naar de pijpen van de NAM (en het grote geld) blijft dansen. In plaats van naar ons Groningers te luisteren en te horen wat wij zeggen: wij willen de zeggenschap over onze levens terug, we willen ons veilig weten en weer een toekomst voor ons zien.

Nog even en er staat niets meer boven Groningen. Geen huis, geen mens, geen ziel.