Iemand zit op een bankje

Bijgaande foto komt uit een artikel over de mentale gezondheid van de bewoners in het gaswinningsgebied. Daar is nogal wat om te doen. Is die gezondheid nou slechter, beter of gelijk aan de rest van Nederland? Is het aantal suïcides in Groningen nu hoger, lager of gelijk aande rest van Nederland? De deskundigen zijn het er niet over eens, daarom moet er meer onderzoek naar gedaan worden.

Het onderschrift van de foto is: iemand zit op een bankje. Een voor de hand liggende tekst, want dat is wat je letterlijk op de foto ziet. En daarmee een overbodige tekst.

Datzelfde geldt voor de nadere onderzoeken naar onze mentale gezondheid. Je hoeft maar naar ons te kijken en je ziet letterlijk onze uitputting, onze moedeloosheid, de kringen onder onze ogen, de wanhopige blik en de ingehouden boosheid die ons van binnen leeg vreet.

Het ligt voor de hand dat dat komt door de gaswinningsellende. Nader onderzoek is volstrekt overbodig.

De kloof

Vandaag is, op aandringen van de Tweede Kamer, het Critical Review #5: Over de benutting van kennis in de versterking gepubliceerd. Gemaakt door het Kennisplatform Leefbaar en Kansrijk Groningen van de RUG. Laat ik niet zeuren over het gebruik van engelse woorden en over het woord benutting. Laat ik ook niets zeggen over de benaming van het Kennisplatform.

Maar laat ik het hebben over de inhoud van deze kritische evaluatie. Die is goed, die is gaaf. Klare taal en vingers op de zere plek: de aanpak van de versterking deugt van geen kanten. Het is een moeras waar we als bewoners langzaam in wegzinken, terwijl de politici en bestuurders veilig op het droge staan toe te kijken.

Citaat: Uit de bevindingen blijkt een groot verschil tussen de systeemwereld van het beleid en de leefwereld van de burgers. Zo opvallend als de kloof tussen beide in de versterking is, zagen wij en onze gesprekspartners het niet eerder.

snail-1447233_1920Toch een schamel resultaat na al die (nationale en internationale) rapporten, onderzoeken en aanbevelingen die over onze hoofden uitgestrooid zijn. Dus wat nu? Dat ligt eigenlijk best voor de hand: de kloof moet overbrugd worden. Of er nu een hangbrug of viaduct komt maakt me niet uit. Volstorten met het puin van onze kapotte huizen mag ook. Als hij maar gedicht wordt. Als de politiek maar over de brug komt.

Als zelfs een slak het kan, kunnen Wiebes en Ollongren het ook.

 

Stapelstress

“Hoe werkt de coronacrisis door in de hoofden van de bewoners in het aardbevingsgebied”.

Dat is de vraag die gedragspsycholoog Tom Postmes stelt in een nieuw onderzoek naar de psychosociale gevolgen van de gaswinning. Ik doe niet mee met het onderzoek, maar ik wil wel vertellen wat er in míjn hoofd gebeurt. Als ervaringsdeskundige op het gebied van aardbevingsstress, behorend tot de meer dan 850 adressen die al twee jaar op schadeafhandeling wachten en wonend in een huis waar het versterkingsrapport korte metten mee maakt, heb ik recht van spreken.

zen-2819215_1920 (2)U kent ze vast wel, de steenmannetjes die wandelaars maken ter oriëntatie tijdens hun tocht. Stel nou dat elke steen staat voor een jaar aardbevingsstress, dan ziet mijn steenmannetje er zo uit. Hij staat nog overeind, hij wankelt bij flinke storm, maar valt nog net niet om.

Stel je nu voor dat ik er nog een steen opleg, voor drie weken coronastress. Een vorm van stress die vele malen ontregelender is dan aardbevingsstress. Dan dondert mijn steenmannetje subiet om. Beste Tom Postmes, dit is wat er in míjn hoofd gebeurt als coronastress stapelt op aardbevingsstress.

Bestaat de contourenlijn eigenlijk wel?

Ik woon binnen de contourenlijn en daar ben ik heel blij mee. Want ik hoor bij de gelukkigen wiens huis versterkt gaat worden en opgetuigd met kraaltjes en spiegeltjes. Ook heb ik zonnepanelen op mijn dak, gekregen van de NAM. Een rechtsbijstandsverzekering heb ik niet, want volgens de verzekeraars ‘kun je een brandend huis niet verzekeren’. Dat is wel een minpuntje.

Wat ik wel krijg, als het aan minister Kamp ligt, is de omgekeerde bewijslast. Lees verder “Bestaat de contourenlijn eigenlijk wel?”

Deel 2: De NAM verplettert de Groningers: de olifant en de muis

De Deense hoogleraar Peter Gøtzsche heeft een missie: de macht van de farmaceutische industrie beteugelen. Gøtzsche schrijft een boek om zijn missie kracht bij te zetten: Dodelijke medicijnen en georganiseerde misdaad*.

Ik heb ook een missie: de macht van de NAM beteugelen. Een boek schrijven is voor een muis te hoog gegrepen, maar bloggen lukt nog wel.

Gøtzsche schrijft over de farmaceutische industrie, niet over de aardgas en –olie industrie. Toch lijkt het alsof hij het over de NAM heeft, als hij schrijft:
“Het is tamelijk naïef om te veronderstellen dat aardgasbedrijven onderzoek naar hun eigen activiteiten onbaatzuchtig zullen uitvoeren. Het gaat om bedrijven die moedwillig verzwijgen dat hun activiteiten bijwerkingen (lees: aardbevingen en bodemdaling) hebben, die onderzoeken achterhouden en manipuleren. Ze willen alleen maar winst maken”.

Oké, ik beken. Ik heb zijn tekst iets naar de Groningse situatie toegeschreven. Hij heeft het over farmaceuten, ik over de NAM. Als kleine muis tegenover olifant NAM is elk verdedigingsmiddel toegestaan. Ik hoop dat u mij vergeeft. ‘Muizelijke vrijheid’ noemen we dat als muizen onder elkaar.

De NAM is als een kudde olifanten die met hun poten en slurven de grond kapotmaken en de bodem laten beven. Daarna roepen ze de geschrokken en wegvluchtende muizen na: ‘ons onderzoek wijst uit dat het niet door ons komt’.

Dat is wat Gøtzsche, de dapperste muis onder de muizen, bedoelt als hij zegt:
“Farmaceutische industrie (lees: aardgaswinning) is een vorm van georganiseerde misdaad”.

Steek dat maar in je slurf, NAM.
Piep.

*Bron: Interview Vertrouw de arts, maar niet de pil die hij voorschrijft’ met Peter Gøtzsche in de Volkskrant 21 november 2015