Acht jaar na Huizinge, een poging tot een blog

Ik probeer een blog te schrijven over de zware aardbeving van 3.6 Richter in Huizinge op 16 augustus 2012. Ik wil schrijven over hoe laks, onzorgvuldig en onbegrijpelijk traag de overheid omgaat met de gevolgen van de decennialange gaswinning in Groningen. Huizinge 2012 was de eerste noch de laatste zware aardbeving.

Ik wil schrijven over hoe je moet bedelen, knokken en foeteren om te krijgen waar je recht op hebt. En hoe je het dan niet krijgt. Over hoe erg het is dat je zoveel energie kwijt bent aan iets waar je part nog deel aan hebt. Waar je helemaal niet mee bezig wil zijn. Je wil je schade gerepareerd hebben, je wil je huis versterkt, je wil serieus genomen worden, je wil behandeld worden als een mens, niet als een dossiernummer.

telephone-1822040_1920Ik wil schrijven over hoe we gevangen zitten in een oerwoud van regels en richtlijnen, die niets meer te maken hebben met onze dagelijkse realiteit. In Groningen heerst een dictatuur van protocollen, bedacht aan Haagse tekentafels. De manier waarop er omgegaan wordt met de versterking van onze huizen is maar één voorbeeld ervan. Er zijn er nog veel en veel meer.

Maar eigenlijk wil ik helemaal geen blog schrijven over acht jaar na Huizinge. Ik wil het er helemaal niet meer over hebben. Want het is om te huilen, gillend gek van te worden, moedeloos, kwaad, ziedend, misselijk, ziek, overspannen, wanhopig…

Ik wil dat er een einde komt aan deze dictatuur. Ik wil weer net zo kunnen leven als de rest van Nederland. Dat is wat ik wil. Ik wil mijn leven terug.

Lees ook:
Acht jaar na Huizinge: gaskraan gaat dicht, maar problemen zijn niet opgelost. 
Acht jaar na de aardbeving in Huizinge is wanhoop nog steeds dichterbij dan hoop
Na de beving volgden beloftes – en toen uitstel 

’t Het nog nooit zo donker west

Dit blog schreef ik een jaar geleden op de vijfde verjaardag van de aardbeving in Huizinge. We zijn een jaar en vele aardbevingen verder. Het is nog steeds pikkedonker in Groningen.

Vijf jaar geleden, 16 augustus 2012, is het licht uitgegaan in Groningen. Sindsdien is het donker, pikkedonker. Op de tast zoeken we onze weg in huizen die langzaam inzakken. Elke deur die we openen leidt naar een blinde muur, er is nergens meer een uitgang te vinden. We zitten gevangen in de klauwen van bloedbroeders NAM & Rijksoverheid.

Vijf jaar geleden, 16 augustus 2012, vond in het Groningse dorpje Huizinge de ‘Grote Klap’ plaats. Bám, een aardbeving van 3.6 op de schaal van Richter. Zo’n goeie hadden we nog niet gehad. Het was het begin van een tsunami van aardbevingen, bodemverzakkingen, onderzoeken, protocollen, schademeldingen en vooral schadeafwijzingen.

hand-2593743_1280Vandaag, 16 augustus 2017, kijk ik terug op vijf donkere jaren en vrees ik de jaren die komen gaan. Ik ben ervan overtuigd dat, als er niet ingegrepen wordt, het Groningse aardgas tot de laatste druppel opgepompt gaat worden. Koste wat het ons, bewoners van het ooit-prachtige Groningen, kost. Dankzij de bloedbroeders die geen maat weten te houden, staat er ook geen maat op de vernieling van onze levens en onze toekomst. We zijn vogelvrij.

Ben ik te pessimistisch? Ik ben bang van niet. Want de NAM gaat pas op afstand nádat ze een nieuw schadeprotocol gemaakt hebben, niet ervóór. En binnenkort start het zoveelste onderzoek naar de impact van aardbevingen op ons woonplezier. Een grap? Nee, was het maar zo, dan hadden we hier tenminste nog wat te lachen.

’t Het nog nooit, nog nooit zo donker west
Of ’t wer altied wel weer licht

zingt onze Groningse bard Ede Staal. Ik hoop dat het geen vijf jaar meer hoeft te duren voor het weer licht wordt.

Meer lezen:
Stop de mijnbouwwet die Groningen monddood maakt, teken hier de petitie
Schadeafhandeling loopt vast
Groningen ziet weinig in plan van Wiebes voor afhandeling van aardbevingsschade
Versterking huizen in Groningen op losse schroeven
Zware aardbeving in Zeerijp, 8 januari 2018
Goos de Boer: Vijf jaar na de klap Huizinge: waar gaat het
mis?
Johan de Veer in DvhN: De schok die al vijf jaar duurt
Milo van Bokkum in NRC: De dreun in Groningen waarvan het land wakker werd

Groningse leeslijst voor Minister Wiebes, deel 1

De Raad van State heeft het gaswinningsbesluit van de (vorige) minister van Economische Zaken vernietigd. De nieuwe minister Wiebes moet binnen een jaar een nieuw besluit nemen. Hij zal zijn huiswerk beter moeten doen dan ex-minister Kamp. Daarom vanaf vandaag: de Groningse leeslijst voor Minister Wiebes.

 

Column: Gas boren doet ook de geschiedenis scheuren.

Auteur Marjoleine de Vos, verschenen in het NRC Handelsblad van maandag 21 augustus 2017.

De luidvloer in de toren van de middeleeuwse kerk Maria Minor in Utrecht. Bij de touwen van de klokken staan leden van het klokkenluidersgilde te wachten tot de luidmeester een teken geeft, dan brengen ze de klokken in beweging. Enorme klokken die geweldige krachten ontwikkelen. Zo geweldig dat na een poosje de hele toren staat te zwiepen, ook al hangen de klokken aan een in de toren geplaatst houten frame.

Die klokken hangen daar al eeuwen en worden al eeuwen geluid en al die eeuwen heeft de toren gezwiept, zeg ik tegen mezelf als mijn hart wat angstiger begint te bonzen. Ik zie de anderen ook wat benauwd kijken. We zijn met een groepje uit Noord-Groningen. Waarschijnlijk denken ze allemaal aan hetzelfde.

copyright NRC

Op 16 augustus 2012 zat ik ’s avonds aan tafel in de huiskamer toen ik de vrachtwagen hoorde. Een zware vrachtwagen die recht op het huis af leek te komen, maar voor ik goed en wel begreep hoe dat kon, begonnen de muren te zwiepen en de glazen in de kast te rinkelen. Ik greep de tafelrand stevig vast – een mens zoekt soms een nogal onbeduidend houvast.

„Dat was een zware”, zei de buurman die al eerder op straat stond. Daarom gingen we even naar Huizinge, hemelsbreed nog geen twee kilometer verderop, om te kijken hoe het huis van mijn vriend erbij stond.

In Huizinge was menigeen opgewonden. Sommigen hadden al informatie, het epicentrum zou hier ergens gelegen hebben.

“Het huis stond er nog. De scheuren zagen we pas later”.

Lambert de Bont, het verstandige, welbespraakte bestuurslid van de in 2012 opgerichte Groninger Bodembeweging, zei vorige week tegen NRC : „Vijf jaar geleden had ik veel meer vertrouwen in de overheid. […] Maar het vernietigen van gebouwen en cultureel erfgoed in de provincie Groningen bleek gewoon geaccepteerd te worden.” Hij is inmiddels verhuisd en geen bestuurslid meer – het is niet vol te houden. De overheid en de NAM weten alles zo ingewikkeld te maken en zo te traineren dat een gewoon mens daar gek van wordt.

Ik maakte laatst een fietstochtje, kwam door Doodstil, waar een schitterende jugendstilvilla staat. Vroeger droomde ik ervan in zo’n huis te wonen. Nu ben ik dankbaar voor mijn arbeiderswoninkje: het balkon van de villa dreigde naar beneden te komen als gevolg van de aardbevingen en het gebouw staat al vijf jaar in de stutten. Verscheidene grote boerderijen zijn afgebroken, of worden gestut, ook al járen lang. Rijksmonumenten: in de stutten. Molens en kerken: beschadigd.

De toren van de Utrechtse Maria Minor staat er al eeuwen, net als de kerken in Groningen; sommige hebben fundamenten uit de twaalfde eeuw. Ze hebben van alles doorstaan, overstromingen, oorlogen, beeldenstorm. Ze zijn robuust. Maar nu heeft de schitterende middeleeuwse kerk van Middelstum scheuren in de gewelven, scheuren dwars door de vijftiende-eeuwse plafondschilderingen.

En het is hier verder zo mooi en zo heerlijk. De dorpen met hun oude kerken die hoog op de wierden staan, de brede boerderijen met hun enorme dubbele schuren die zo rustig in het land liggen. Molens in de wazige augustusmorgen.

De meeste mensen willen hier helemaal niet weg, omdat ze hier zo graag wonen. Degenen die dat wel willen, omdat ze bang zijn, omdat hun huis kapot is, kúnnen het niet – niemand koopt een kapot huis. Behalve soms de NAM. Om het te slopen of te sluiten. De overheid heeft alles alleen maar ingewikkeld gemaakt en niemand gesteund.

Luid de klokken! Laat ieders muren trillen!

Marjoleine de Vos

 

 

 

 

 

Wat deed Hans Alders in Huizinge?

Indrukwekkende beelden op RTVNoord van de herdenking van ‘Huizinge’. Ik liep niet mee, dat is beter voor mijn gemoedsrust. Wie wel meeliep was René Paas, samen met een niet-nader-ondertitelde man. Hij komt me bekend voor. Is dat niet Hans Alders, de Nationaal Coördinator Groningen?

20170817_150123

Hans Alders maakt deel uit van de ‘governance’, het bestuurlijke soepzootje dat Groningen overeind moet houden, maar daar jammerlijk in faalt. Hij probeert al twee jaar ons vertrouwen te winnen, met flitsende shows en mooie woorden. Maar praatjes vullen geen gaatjes en daardoor zitten wij, vijf jaar na Huizinge, nog steeds in onze kapotte huizen. Zonder vertrouwen, zonder perspectief.

Zijn aanwezigheid in Huizinge voelt daarom als een klap in mijn gezicht. Nee Hans, dit had je beter niet kunnen doen. Je kunt niet én solidair met ons zijn én ons aan de duvel (EZ/NAM) verkopen. Je had hier niets te zoeken, dit is ónze herdenking.

Ik verlang naar een Nationaal Coördinator Groningen die de subtiele lijn tussen solidariteit en ongepastheid wèl kent en draag hierbij Liesbeth van Tongeren voor.

 

’t Het nog nooit zo donker west

Vijf jaar geleden, 16 augustus 2012, is het licht uitgegaan in Groningen. Sindsdien is het donker, pikkedonker. Op de tast zoeken we onze weg in huizen die langzaam inzakken. Elke deur die we openen leidt naar een blinde muur, er is nergens meer een uitgang te vinden. We zitten gevangen in de klauwen van bloedbroeders NAM & Rijksoverheid.

Vijf jaar geleden, 16 augustus 2012, vond in het Groningse dorpje Huizinge de ‘Grote Klap’ plaats. Bám, een aardbeving van 3.6 op de schaal van Richter. Zo’n goeie hadden we nog niet gehad. Het was het begin van een tsunami van aardbevingen, bodemverzakkingen, onderzoeken, protocollen, schademeldingen en vooral schadeafwijzingen.

hand-2593743_1280Vandaag, 16 augustus 2017, kijk ik terug op vijf donkere jaren en vrees ik de jaren die komen gaan. Ik ben ervan overtuigd dat, als er niet ingegrepen wordt, het Groningse aardgas tot de laatste druppel opgepompt gaat worden. Koste wat het ons, bewoners van het ooit-prachtige Groningen, kost. Dankzij de bloedbroeders die geen maat weten te houden, staat er ook geen maat op de vernieling van onze levens en onze toekomst. We zijn vogelvrij.

Ben ik te pessimistisch? Ik ben bang van niet. Want de NAM gaat pas op afstand nádat ze een nieuw schadeprotocol gemaakt hebben, niet ervóór. En binnenkort start het zoveelste onderzoek naar de impact van aardbevingen op ons woonplezier. Een grap? Nee, was het maar zo, dan hadden we hier tenminste nog wat te lachen.

’t Het nog nooit, nog nooit zo donker west
Of ’t wer altied wel weer licht

zingt onze Groningse bard Ede Staal. Ik hoop dat het geen vijf jaar meer hoeft te duren voor het weer licht wordt.

 

Meer lezen over de ‘Grote Klap’:
Goos de Boer: Vijf jaar na de klap Huizinge: waar gaat het
mis?
Johan de Veer in DvhN: De schok die al vijf jaar duurt
Milo van Bokkum in NRC: De dreun in Groningen waarvan het land wakker werd
Groningse klokken luiden voor Huizinge