Van Lauwerzee tot Dollard tou
van Drenthe tot aan t Wad
doar za(akt), doar trillt, doar beeft t laand
mien Ommelaand mien Stad
De geschiedenis herhaalt zich in Groningen. Vijftig jaar geleden was het hommeles over het al dan niet inpolderen van de Dollard. Er speelde zich een ongekend felle en langdurige politieke strijd af. Net als nu stonden Groningen en Den Haag lijnrecht tegenover elkaar. De belangen botsten, de sociale onrust was groot en de uitkomst lang ongewis.
Ik lees erover in het boek ‘De Dollard, een dijk te ver’ en ik geloof mijn ogen niet. Het boek leest als de generale repetitie van de strijd die we nu in Groningen voeren. Het scenario lijkt geschreven door dezelfde tekstschrijver:
De achterkamertjes van de zestiger jaren: niets wordt openbaar!
Den Haag trapt op de rem
Minister van Aartsen komt op bezoek
De politiek doet mee: het Actiecomite Dollardinpoldering
Scherpe tegenstelling Rijk-regio
Streeksamenkomst: alle koppen in dezelfde richting
De natuurbescherming roert zich
Oprichting werkgroep Dollard
Waddenclub in de Tweede Kamer
Veel aandacht KRO
Werkgroep Dollard op bezoek bij staatssecretaris Vonhoff
Iedere maand een nieuw rapport
VVD-kamerleden naar Groningen
Opnieuw grote onrust in Oost-Groningen
De strijd verlegt zich naar Den Haag
Kabinet buigt zich weer over Dollardwerken
De apotheose
De laatste stuiptrekkingen
De ontknoping: de Dollard is behouden.
De boodschap: halsstarrigheid, volhardendheid, overtuiging en actiebereidheid loont.
‘Hou vol, hou moed’ zei Sandra Beckerman tijdens het gasdebat, ‘we gaan deze strijd winnen.’ De geschiedenis bewijst dat het kan.
Tot vanavond bij de Fakkeltocht in Groningen, Appingedam, Den Haag of Brussel. En steek uw fakkel alvast digitaal aan.
P.S. Twijfelt u nog? Lees dan de aangrijpende longread van Agmar van Rijn over leven in het aardbevingsgebied: ‘Woon je er nog?’
Dankzij Camiel Eurlings heb ik op de tweede dag van het nieuwe jaar al een nieuw woord geleerd: volgordelijkheid.
Aardbevingen in Groningen 