Slak

Als bevingsblogster weten de media me regelmatig te vinden. Elke gelegenheid om aandacht te vragen voor de gasellende grijp ik met beide handen aan. Deze keer was het een journaliste van het Dagblad van het Noorden die me via Facebook om een gesprek vroeg. Uiteraard zei ik ja, ook al ben ik nu eventjes op vakantie, Groningen gaat altijd voor.

snail-3705324_1920En toen begon het wachten: maandag, dinsdag, woensdag… nog steeds niets van haar gehoord. Ik weet inmiddels dat een journalist altijd haast heeft en dat als je niet heel snel reageert je kans voorbij is. Maar ik vind dat een journalist van het Dagblad van het Noorden zou moeten weten dat de ontwikkelingen in het gasdossier zich met de traagheid van een hoogbejaarde slak voortbewegen. Niet met het blote oog te zien. En dat een gesprek op woensdag daarom nog net zo actueel is als op maandag.

Maar wat een journalist van het Dagblad van het Noorden vooral hoort te weten, is dat we ons hier al jarenlang suf wachten. In haar eigen krant notabene staan bijna dagelijks interviews met Groningers die eindeloos wachten op ‘de dag dat de zon en de maan samen aan de hemel staan’.

Regel uit het lied ‘Le soleil et la lune’ van Charles Trenet: Le soleil a rendez-vous avec la lune, mais la lune n’est pas là et le soleil l’attend. 

Ik wacht niet meer.

Advertenties

Je moet maar durven

‘Overheidsfalen onder Wiebes verworden tot overheidsoverheersing’

B881371695Z.1_20180907153446_000+GJ7127LHT.1-0
Wiebes.  Foto Freek van den Bergh

Onder deze kop staat vandaag in het Dagblad van het Noorden een opiniestuk, geschreven door Yfke Eijgelaar. Kraakhelder fileert ze het beleid van Minister Wiebes in gas-wingewest Groningen. Beleid dat bestaat uit onnavolgbare beslissingen en onbegrijpelijke bokkensprongen.

Yfke Eijgelaar zet het in klare taal op een rijtje. Lees het en u begrijpt waarom het in Groningen nog láng niet goed geregeld is.

Leegzuigers
In juni sluit Wiebes, die dan al op zijn tandvlees loopt, met Shell en Exxon het ‘Akkoord op Hoofdlijnen’. De belangrijkste onderhandelpartners zijn dus niet de gedupeerden, maar de leegzuigers. En niet de eigen toekomstvisie van de Groningers staat centraal, maar damage control. De oliemaatschappijen stellen als voorwaarde dat de voorgenomen wetgeving ongewijzigd gerealiseerd wordt. Je moet maar durven”. (citaat)

Het hele opiniestuk staat hier te lezen.

Na lezing kunt u via deze link een zienswijze op het ontwerp-winningsbesluit indienen. Ook als u niet in Groningen woont.

Achtergrond informatie:
Trouw, 8-9-2018: Wiebes neem deze correctie nog even mee, auteur jurist Cees de Groot

 

Het verdwenen Groningen

Groningen verdwijnt, niet vrijwillig maar gedwongen. Stilletjes, zonder tamtam, wordt het ene na het andere huis afgebroken. Gemeentes noch provincie liggen hiervan wakker. Maar wij, de bewoners en omwonenden van de lege plekken die achterblijven, wel. Onze dorpen worden langzaam ontzield, huis voor huis voor huis.

swiss-cheese-575540_1280
Groninger dorpen

De journalisten van het Dagblad van het Noorden staan dichtbij de Groningers en zien wat dit met ons doet. Ze springen in het gat dat de bestuurders laten vallen en starten een database met verdwenen panden. Als digitaal monument  voor alles wat door de gaswinning verloren gaat.

Ik vind het fantastisch dat het verdwijnende Groningen op deze manier bewaard wordt. Maar ik zou het nog fantastischer vinden als de gemeentes en de provincie het slopen van panden verbiedt. Want dat is het enige wat kan voorkomen dat Groningen straks alleen nog digitaal bestaat. Naast het afbouwen van de gaswinning natuurlijk.