Een gevoel van vervreemding

Gisteren, na een jaar wachten, het versterkingsadvies voor ons huis gekregen. Na een uurtje uitleg zat mijn maag in mijn keel. Een jaar wachten is erg, maar je huis tot niets meer dan een stapel stenen gereduceerd te zien, is nog veel erger. In kille constructeurstaal wordt je huis tot een ding gemaakt, ontdaan van de functie die het heeft: de plek waar je je thuis voelt, waar je thuis bent, die van jóu is, waar je je geborgen weet.

planning-3536757_1920Tijdens het gesprek overviel me een sterk gevoel van vervreemding. We hadden het over hetzelfde: ons huis, maar we verstonden elkaar niet. De constructeur had het over verdiepingsvloeren verstijven, harde isolatie, HSB-wanden en composiet strips. Ik had het over de sfeer van het huis, de afstapjes die horen bij een huis op een wierde, al het werk dat we in de verbouwing hebben gestopt en hoe mooi het geworden is.

Het versterken maakt mijn huis als ding misschien sterker, maar als bewoner verlies ik mijn thuis. Ik wil geen vreemdeling worden in mijn eigen huis. Mijn maag zit nog steeds in mijn keel.