Nut en noodzaak van bloggen

U mag het best weten, soms heb ik een blogdip. Dan twijfel ik aan nut en noodzaak van het schrijven van deze blogs. Al meer dan twee jaar loop ik hier te zwoegen en te leuren met mijn stukjes. En ondertussen gaat de gaswinning gewoon door en komt Rutte hier een beetje mooi weer spelen. Worden er vouchers uitgedeeld alsof het snoepjes zijn, maar wel met een giftige inhoud. En wordt de bestuurlijke spaghetti nog oneetbaarder door alwéér een nieuwe club: de Onafhankelijke Commissie Schade (OCS).

Hoop ik dat ik door mijn blogs hier wat aan kan veranderen? Ja, natuurlijk hoop ik dat. En nee, ik snap ook wel dat het zo niet werkt.  Dus waarom blijf ik dan schrijven, vraag ik mezelf soms vertwijfeld af. Het eerlijke antwoord is, ik schrijf omdat ik niet anders kan. Omdat ik een uitlaatklep nodig heb voor alle ellende die er op me af komt. Aardbeving nummer zoveel, geruïneerde monumenten, woordentovenaar Rutte, dwarsliggend EZ, niet-dwarsliggend EZ, de zoveelste kamervraag over het Groninger gas enz. enz.

love-927770__340En ik schrijf voor u, beste mede-Groninger. Ik schrijf om u te informeren, een hart onder de riem te steken, te laten weten dat u er niet alleen voor staat, te troosten, aan te moedigen. Door voor u te schrijven schrijf ik ook voor mezelf. Door u aan te moedigen, moedig ik ook mezelf aan. Door u te troosten, troost ik ook mezelf. En met uw reacties op mijn blogs steekt u, op uw beurt, weer een hart onder mijn riem.

Zo werken we toch mooi samen aan een bevingsvrije toekomst voor Groningen. En dát heeft pas echt nut en noodzaak.

Leestip in de Correspondent: Verzet je en hou vol, het verliezen van hoop is geen optie