Susan Top, een topvrouw

bron foto: NRC

Beste Susan,
Je neemt deze week wandelend afscheid als secretaris van het Groninger Gasberaad. Op twitter is te volgen waar je wandelt en met wie. Sandra Beckerman, Sijbrand en Richtje Nijhoff, Henk Nijboer en Herman Bröring hebben je al vergezeld. Nog drie dagen te gaan, dan ben je secretaris af.

Elke keer als ik jou in actie zag op drukbezochte bewonersbijeenkomsten slaakte ik een zucht van verlichting. Je was zo goed geïnformeerd, zo duidelijk in je visie op wat er fout ging en wat de gevolgen daarvan voor de bewoners waren. Beter dan jij kan niemand verwoorden wat er mis gaat in Groningen.

Als er weer eens beloftes verbroken werden (heel recent: de gaswinning die per 2022 zou stoppen, stopt toch niet), waarvan ik regelmatig dacht: dit kan toch niet, dit mag toch niet of ben ik nou gek? liet jij in de media van je horen. Dit klopt niet, dit moet anders zei je dan en deed gelijk suggesties ter verbetering. Daarmee bewaakte je de normaliteit: hoe het hóórt te gaan in een rechtstaat en liet je ons gedupeerden weten dat we geen zeurders waren, maar in ons recht stonden met onze klachten, protesten en boze brieven.

Je zat aan tafel met ambtenaren, bestuurders en politici. Mensen waar je als individuele gedupeerde moeilijk toegang tot krijgt en als je die toegang wel krijgt, kunnen ze niets voor je doen: “want ook wij hebben geen invloed op wat er in Den Haag besloten wordt”. Om moedeloos van te worden. Dat jij hier ook moedeloos van bent geworden begrijp ik helemaal. Als secretaris van het Groninger Gasberaad zat je in een positie met invloed, maar het logge bureaucratische monster dat van de afhandeling van de mijnbouwschade gemaakt is, sluit elke invloed van buiten af. NAM en Staat hebben er ondoordringbare hekken omheen gezet. Hekken waar niemand doorheen kan. Ook jij niet.

Je hebt als een leeuwin voor ons geknokt. Jij hebt alles gedaan wat in jouw macht lag. Je hebt zeven jaar gestreden, je hebt laten zien dat we in Groningen niet gek zijn, dat er niet met ons te spotten valt. Je hebt het beste van jezelf gegeven. Meer kan je niet doen, meer hoef je ook niet te doen. Ooit zal duidelijk worden wat hier allemaal misgegaan is en wie daarvoor verantwoordelijk zijn. En dan zeggen ze in Den Haag: “Susan Top had helemaal gelijk, hadden we maar naar haar geluisterd”.

Susan, dank je wel voor je inzet, je betrokkenheid én petje af voor je moedige besluit om te stoppen. Genoeg is genoeg. Ik wens je (na uitgerust te zijn…) een nieuwe baan toe waarin je wél invloed hebt, want met zo’n topvrouw als jij mogen ze hun handen dichtknijpen.

Bekijk hier het afscheidsinterview met Susan Top op RTVNoord

Woordvoerder NAM zwaait indrukwekkend af

Door alle aandacht voor de verkiezingen is het bericht dat Sander van Rootselaar ermee stopt, blijven liggen. Drie jaar lang was hij het gezicht en de stem van de NAM. Na elke calamiteit (een ingestort huis, een aardbeving, een boze Groninger, een zoekgeraakt rapport) mocht hij op TV komen. Dan legde hij rustig en duidelijk uit dat het niet de schuld van de NAM was. Dat vond ik altijd heel betrouwbaar overkomen en stelde mij  meteen gerust.

Foto-RTV-Noord
Hij vindt het jammer dat hij nu weggaat, want: “een indrukwekkende tijd eindigt met mijn vertrek”. Dit begrijp ik niet helemaal. Bedoelt hij dat hij deze indrukwekkende tijd meeneemt naar zijn volgende baan bij South Stream? Of dat hij er persoonlijk voor gezorgd heeft dat deze drie jaar indrukwekkend waren? En hoe heeft hij dat dan gedaan en vooral waarom? Jeetje, misschien was het wel te indrukwekkend voor hem en heeft hij er psychische schade door opgelopen. Kortom, hij laat veel onbeantwoorde vragen achter.

En dat zit me niet lekker. Als dit het einde van een indrukwekkende tijd is, wat komt er dan hierna? Begint er een andere tijd of is dit het einde der tijden? Het maakt me bang, dit is nog verontrustender nieuws dan de uitslag van de verkiezingen. Ook het kreunend vastlopen van de versterkingsoperatie is er niets bij.

Daarom wil ik Sander wat vragen. Wil je alsjeblieft woordvoerder van de NAM blijven en niet naar South Stream gaan.  Jouw rustige en betrouwbare aanwezigheid zorgt ervoor dat ik elke calamiteit aankan. Of die nou indrukwekkend is of niet.

Sandertje, ik kan niet zonder jou.

Afscheidsbrief aan minister Kamp

Beste Henk Kamp,

Het zoveelste gasdebat, u heeft het er maar druk mee. U moet het wel eens zat zijn, steeds dezelfde vragen, steeds dezelfde kritiek. U heeft geen makkelijke baan.

Maar dat is peanuts vergeleken met de baan die wij Groningers hebben. Uw woorden van vandaag, uw onbegrip voor wat wij meemaken, uw papieren werkelijkheid maken ons het leven zuur. U zegt dat u dag en nacht met ons bezig bent, dat siert u, alleen wij merken er helaas niets van.

In ons dagelijks leven merken wij wel veel negatiefs van de NAM, het CVW, de NCG en nog zo wat afkortingen. U kent ze wel. Wij kenden ze liever niet, want we hebben er een fulltime baan aan. Is dit wat u bedoelt met dag en nacht met ons bezig zijn. Ons van werk voorzien?

Uw werkelijkheid en de onze liggen mijlenver uit elkaar. Veel verder dan de afstand Groningen-Den Haag. Onoverbrugbaar veel verder.
We gaan het hier in Groningen daarom zelf oplossen, zonder uw toch al afwezige hulp. Zonder uw pionnen, uw maatjes, uw geldbronnen. Heeft u uw handen vrij voor uw pensioen-in-zicht cursus.

Wij redden ons zelf wel.

Met groningse groet en tot nooit meer ziens.