Voelt u zich veilig?

Dat was er weer één, een aardbeving.
Volgens het KNMI al de 12e in februari. Er zijn 26 dagen voorbij deze maand, dat betekent 26:12 = 1 aardbeving per 2,16 dagen. Stel, er komt er nog eentje bij, dan staan we op 13. Gemiddeld beven we dan in februari 1 op 2,15. In januari was dit 1 op 2,81. Als deze lijn zich doorzet beven we in juli 1 op 1,34.
Een beving, halve dag rust, een beving, halve dag rust, een beving, halve dag rust*.

Ik dacht: ik laat er eens een Kampiaanse berekening op los. Misschien ga ik me daardoor veiliger voelen. Leuk bedacht, maar wat lees ik nou in mijn blog van 16 januari: het gemiddelde van 2014 was 1 op 4!
Een beving, drie dagen rust, een beving, drie dagen rust, een beving, drie dagen rust.

Zo gek, ik ga me steeds onveiliger voelen. Cijfers maken Kamp rustig, maar mij niet.

*voor een toelichting op deze berekening kunt u zich wenden tot het Ministerie van Economische Zaken

NAM weet niets van zorgplicht

Woordvoerder Moeksis van de NAM:

Maar we wisten helemaal niet dat we een zorgplicht hadden!
We dachten dat dat alleen gold voor de overheid!
Die moet toch voor de burgers zorgen, wij niet!
We zijn geen zorginstelling, we zijn gaswinners!
We kunnen toch niet overal op letten!
We hebben het al zo druk met pompen

Het is de schuld van de onderzoeksinstellingen!
Die deden veels te weinig!
Daar kunnen wij toch niets aan doen!
We wisten niet dat de veiligheid op het spel stond!
Daar was helemaal geen bewijs voor!
We kunnen toch geen sorry zeggen!
Want we wisten van niets!
Echies niet, we zweren het!
Au, niet slaan, au!

Aardbevingsrisico’s in Groningen

De Onderzoeksraad voor Veiligheid heeft standgehouden. Na het uitlekken in januari van het conceptrapport bestond de angst dat de stevige conclusies van de Raad niet overeind zouden blijven. Dat er scheuren in zouden komen en gas teruggenomen. Dat het advies zou zijn: we weten het niet, er moet meer onderzoek komen.

Maar niets van dit alles. De conclusie dat er tot 2014 bij de gaswinning geen rekening is gehouden met de veiligheid van de bewoners staat nog steeds als een huis. De geschonden relatie met de Groningse bevolking moet hersteld worden, zegt de Raad.

Een van de aanbevelingen:
“Wees in de communicatie aan en in de dialoog met burgers transparant over onzekerheid, expliciteer en motiveer de plaats die onzekerheid krijgt in de besluitvorming …..….etc.”
Ik geef toe, de zin is taalkundig geen hoogvlieger. Toch wil ik graag van deze aanbeveling gebruik maken.

Ik, transparante bewogen Groninger, geef toe dat ik onzeker ben. Expliciet betreft mijn onzekerheid de vraag: gaat de gaswinning nu naar beneden tot een veilig niveau? De plaats die mijn onzekerheid krijgt in de besluitvorming is, ben ik bang, nihil.
En dat maakt me nog onzekerder.

Bron: Rapport van de Onderzoeksraad

Tot hier en niet verder

Groningers zijn nuchtere mensen. Ze maken zich niet zo snel druk. Met de poten in de vette klei kom je niet zo snel vooruit. En niet zo snel in opstand. En dat hoeft ook niet, want we leven hier ver weg van het Haagse gedoe en gaan lekker ons eigen gang.

Ho stop halt. Ons eigen gang? Onze eigen ondergang zult u bedoelen.
Leeggepompt en leeggezogen worden we. Tot er geen klei meer over is, tot Groningen ingeklinkt en verzakt is. Tot de dijken het water van de zee niet meer kunnen tegenhouden.

Tot hier en niet verder.
Het is tijd om de noodklokken te luiden. Donderdag 12 februari 2015 luiden om 11.00 uur de klokken in het hele land. Als oproep aan de regering en de Tweede Kamer om te kiezen voor veiligheid boven financieel gewin. Veiligheid voor alle Nederlanders, waar ze ook wonen.