Sinterklaas helpt Groningen

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

saint-nicholas-1927015_1920De Sint, die goeie vent
Die is wel wat gewend
Toch moet hij altijd schrikken
Als hij de deur moet openwrikken
Van een Loppersumse woning
Maar een warm welkom is zijn beloning

Het huis staat ongelooflijk scheef
Dat komt door jarenlang gebeef
De gaswinning maakt Groningen kapot
De bewoners voelen zich bedot
Van het kastje naar de muur
Het is geen leven op den duur

De Sint vraagt zich af, komt dit nog goed
Ik zal mijn Pieten sturen met de roet
Want die lakeien in Den Haag
Verdienen een stevig pak slaag
De bewoners zijn buiten zinnen
Het heerlijk avondje kan beginnen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wandel mee met Bé

On door Ingrid Verbeek5 reacties

Wat ben je toch een boffer als je in Loppersum woont. Vergeet de aardbevingen, vergeet de kapotte huizen en vergeet de duizenden schades die pas in 2030 afgehandeld worden. Het doet er allemaal niet meer toe, want we kunnen nu ‘uit wandelen met Bé’. Als ik wandel, doe ik dat altijd met mijn hond, maar in Loppersum, oh mijn Loppersum kun je nu ook wandelen met de wethouder en die heet toevallig Bé. Vandaar.

boots-314411_1280Bé houdt van vette klei, dus de kaplaarzen moeten aan. Ook houdt hij van slecht weer, want: ‘Dan kun je met de koster praten over wat hij ziet en meemaakt’. Waarom je alleen bij regen een koster tegenkomt en niet bij zonneschijn is me een raadsel, maar Bé zal er wel verstand van hebben, hij is wethouder tenslotte.

Bé: ‘Door die wandelingen komen we dichter bij onze inwoners te staan’. Dat is zijn grootste wens, hij wil samen met jou en mij, op kaplaarzen in de regen in de vette klei dichtbij ons zijn. Iedereen die wel eens op kaplaarzen in de regen in de vette klei gewandeld heeft, weet hoe verbroederend dit werkt, hoe je een warm samengevoel krijgt en vrienden wordt voor het leven. En dat is wat Bé wil, vrienden worden voor het leven met alle 9.800 inwoners van Loppersum. Wat zijn we toch een ongelooflijke boffers.

Nu maar hopen dat die beloofde, hele zware aardbeving nog even op zich laat wachten.

Groningse toestanden

On door Ingrid Verbeek2 reacties

De lezer die dit blog al wat langer volgt, is het misschien al opgevallen dat de frequentie van mijn blogs niet meer is wat het geweest is. Ik zou hier het liefst schrijven dat dat komt omdat het in Groningen goed gekomen is, dat ik niets meer te klagen heb en ik mijn onbezorgde leventje weer opgepakt heb.

hamster-wheel-1014047_1920Niets is minder waar. Ik schrijf minder omdat de ‘toestand in Groningen’ (heel Nederland weet wat hiermee bedoeld wordt), niet meer te beschrijven is. Ik heb al mijn woorden opgebruikt om de ernst van de ‘toestand’ weer te geven. Ik kan mezelf alleen nog maar herhalen. We leven hier in Groningen als hamsters die opgesloten zitten in hun tredmolen en geen kant meer op kunnen. Nog even en we vallen er dood bij neer.

Ik ben aan het einde van mijn woorden en doe er even het zwijgen toe. Niet voor lang, maar wel voor een tijdje, dat is voor míjn toestand het beste. De Fransen zeggen het zo mooi: reculer pour mieux sauter: je terugtrekken om beter te kunnen springen.

A bientôt, tot later.

 

 

 

 

Wachtrij

On door Ingrid Verbeek2 reacties

people-431943_1920

Wachten op de toekomst

Die maar niet komen wil

Treuren om het verlies

Van de Groningse ziel

Huizen zien scheuren

Kinderen horen huilen

Vertrouwen in de toekomst

Is werk in uitvoering (zegt Rutte)

Wachten op de toekomst

Is wachten op Godot

 

 

 

 

Gasgijzeling

On door Ingrid VerbeekEen reactie plaatsen

b77a06332cc9f75d39af548e47796a28507799f7Ik lees Gasland – Nederland wordt wakker geschud, het net verschenen boek van Louis Stiller. Sinds 2010 woon ik in het hart van de Groninger gasregio. Ik had geen idee wat me te wachten stond, geen makelaar die me vertelde over de gaswinning en de aardbevingen. Ik ben niet de enige, lees ik in Gasland, Stiller zelf en anderen wisten het ook niet.

“We wonen niet in Nederland, we wonen in Gasland. Bevingen, schadeherstel en versterkingen gijzelen de levens, woningen, het landschap en de toekomst van honderdduizenden Groningers”.

Stiller introduceert het woord gasgijzeling en dat woord komt hard bij me binnen. Verdomd zo is het, we zijn met z’n allen gegijzeld. Hoe hard we ook op de muren bonken, hoe we ook gillen en roepen, in hongerstaking gaan of onze gijzelnemers dwars proberen te zitten, er komt niemand om ons te bevrijden. Logisch, want er zijn in dit drama alleen maar ‘bad guys’: de NAM, de Shell en de Staat. Tegen zoveel overmacht kan niemand op.

Het boek bestaat uit drie delen: Bevingsland; Hoe Nederland Gasland werd en Gasland voorbij. Ik heb alleen deel één nog maar gelezen, er is dus nog hoop. “Ergens moet een uitweg zijn” citeert Stiller de eerste zin van een lied van Bob Dylan. De laatste zin luidt: “Twee ruiters kwamen nader, de wind woei op volle kracht”. Dat moeten de ‘good guys’ zijn.

Ik lees gauw verder, want hulp is onderweg.