De zon is verdwenen, de vogels zijn stil, in de verte is het geluid van bombardementen te horen

Een weekendje weg in de bossen bij Nijverdal. De zon schijnt, de vogels kwetteren en de eerste groene blaadjes tonen zich voorzichtig aan de wereld. We wandelen op de bonnefooi en zien wel waar we uitkomen.

Opeens staan we voor een grote begraafplaats met Canadese oorlogsslachtoffers uit WOII. Er staat een informatiecentrum naast, we gaan naar binnen. Niet omdat dat zo leuk is, maar omdat het móet.

Mijn keel knijpt dicht als ik de filmbeelden zie van veteranen die vertellen over de gruwelen die ze meegemaakt hebben. Eén voor één barsten ze in tranen uit over de oorlogsdaden die ze hebben moeten uitvoeren. Daden die hen hun hele leven hebben achtervolgd.

Ik lees over Oekraïense militairen, ooit geëmigreerd naar Canada, die in WOII meegevochten hebben met de geallieerden. Om Europa te bevrijden. Ik voel mijn woede toenemen over de houding van de NAVO die, nu Oekraïne zelf aangevallen wordt, niet bereid is te vechten voor hún vrijheid.

We wandelen verder. De zon is verdwenen, de vogels zijn stil, in de verte is het geluid van bombardementen te horen.

Slava Ukraini!

Ik kan het niet meer, schrijven over de Groningse gaswinningsellende. Nu Poetin Oekraïne aan het vernietigen is, is alles in een ander daglicht komen te staan. Er is oorlog in Europa. Mensen gaan dood, mensen zijn op de vlucht, kinderen worden geboren in schuilkelders, vaders nemen afscheid van hun vrouw en kinderen met een grote kans dat ze sneuvelen in de oorlog. Mensen houden tanks tegen met hun blote handen.

En ik zit me in Groningen druk te maken over het versterken van mijn huis en over de stress die me dat geeft. Het is opeens allemaal zo onbelangrijk geworden. Zelfs de discussie over het al of niet opendraaien van de gaskraan boeit me niet meer. Twee weken geleden zou ik er nog een boos blog over geschreven hebben. Nu niet meer. Als het de mensen in Oekraïne het leven kan redden zeg ik: draai die kraan maar open.

Gisteren ontving ik smartengeld, om het leed dat de gaswinning veroorzaakt te vergoeden. Het is een fiks bedrag. Twee weken geleden zou ik er blij mee geweest zijn. Nu niet meer. Ik heb het overgemaakt naar giro 555, omdat het leed van de mensen in Oekraïne onnoemelijk veel groter is dan mijn leed.

Slava Ukraini! Glorie voor Oekraïne!

RTVNoord heeft me geïnterviewd naar aanleiding van dit blog. Het is hier te lezen.