Het licht staat op rood in Groningen

Oh, wat had ik graag goede voornemens gemaakt voor dit kakelverse jaar. Wat had ik graag onbezorgd geroepen: ik ga een wereldreis maken of een moestuin beginnen. Maakt het uit, het leven is mooi en ik heb er zin in. De zorgen zijn voor morgen, ik leef nu.

Maar jammer genoeg kon ik geen enkel voornemen bedenken. Er kwam er wel eens eentje langs, maar ik liet hem nooit binnen. Geen belangstelling, zei ik dan. Geen tijd, te drukdrukdruk.

Maar dat is niet de hele waarheid, zelfs niet de halve. De waarheid is dat ik niet onbezorgd ben, maar verscheurd. Verscheurd omdat ik niet weet of ik in mijn huis, mijn thuis, veilig ben. Overleeft mijn huis alle aardbevingen van 2017. Overleef ik de aangekondigde schok van 5.0 Richter, terwijl mijn huis nog niet versterkt is. Overleeft mijn geliefde het? En mijn dieren? En mijn buren?
traffic-lights-242323__340

Ik weet het niet. Niemand weet het, dus hoe kan ik het dan weten. Niemand weet het, maar de gaswinning gaat ondertussen door. Bij twijfel niet oversteken, toch? In Groningen geldt dat niet, er wordt gewoon doorgepompt.

Maar ik kan bij twijfel niet ‘gewoon’ doorleven. Ik kan mijn kop niet in het zand steken, want het gaat om mijn veiligheid. Veiligheid waarmee gespeeld wordt, waarmee risico’s genomen worden. Niet door mijzelf, maar door anderen. Terwijl het licht op rood staat. Maar de mensen die de gaskraan bedienen zijn kleurenblind.

En dat verscheurt me nog het meest.